Padaczka – objawy i występowanie

Padaczka jest przewlekłą chorobą, która powoduje nagłe i nawracające napady padaczkowe. Napad to nagły przypływ „elektrycznej” aktywności  mózgu.

Padaczka skroniowa

Istnieją dwa główne rodzaje napadów. Uogólnione napady atakują cały mózg. Napady ogniskowe lub częściowe atakują tylko jedną część mózgu.

Łagodny napad może być trudny do rozpoznania. Może trwać kilka sekund, podczas których brakuje ci świadomości.

Silniejsze napady drgawek mogą powodować skurcze i niekontrolowane drgawki mięśniowe, i może to zająć od kilku sekund do kilku minut. Podczas silniejszego ataku niektórzy ludzie stają się zdezorientowani lub tracą przytomność. Często pacjent nie pamięta momentu ataku.

Istnieje kilka powodów, które mogą sprowokować napad. Obejmują one:

wysoką gorączkę
uraz głowy
bardzo niski poziom cukru we krwi
odstawienie alkoholu

Padaczka jest dość powszechną chorobą neurologiczną, która dotyka 65 milionów ludzi na całym świecie. W Stanach Zjednoczonych dotyka ona około 3 milionów ludzi.

Każdy może cierpieć na padaczkę ale najczęściej występuje u małych dzieci i osób starszych. Występuje nieco częściej u mężczyzn niż u kobiet.

Nie ma lekarstwa na epilepsję, ale zaburzenia można łagodzić za pomocą leków i działań prewencyjnych.

Padaczka – objawy

Padaczka jest zaburzeniem,objawiającym się nawracającymi napadami padaczkowymi. Zwykle komórki nerwowe w mózgu przekazują sygnały elektryczne i chemiczne innym komórkom nerwowym, gruczołom i mięśniom. Drgawki występują, gdy zbyt wiele z tych komórek nerwowych (lub neuronów) emituje sygnały elektryczne w tym samym czasie i w znacznie szybszym tempie niż normalnie. Zwykle napad trwa od kilku sekund do kilku minut. W niektórych przypadkach napady mogą trwać dłużej.

Nie wszystkie napady występują z powodu epilepsji. Według Kliniki Mayo, osoba zwykle musiała mieć co najmniej dwa niesprowokowane napady, aby zdiagnozować epilepsję. Napad niesprowokowany to taki, który występuje bez wyraźnej przyczyny.

Oznaki ataku mogą być subtelne lub dramatyczne. Osoba dotknięta chorobą może:

patrzeć w przestrzeń przez kilka sekund
stracić przytomność
wykazywać dziwne zachowanie, takie jak mówienie bez sensu
sztywnieć, potrząsać kończynami, lub wykonywać gwałtowne, szarpiące ruchy

Chociaż mogą się one znacznie różnić, określone objawy są często związane z konkretnymi rodzajami napadów. Atak może rozpocząć się jako prostsza forma napadu, ale może stać się kolejnym rodzajem napadu z bardziej rozpowszechnionymi lub silniejszymi efektami.

Rodzaj napadu zależy od tego, która część mózgu jest atakowana i z jaką intensywnością. Wyróżniamy dwie główne kategorie napadów padaczkowych: częściowe i uogólnione. W każdej kategorii występuje wiele rodzajów napadów.

Częściowe napady padaczkowe

Nazywane również napadami ogniskowymi lub lokalnymi, napady częściowe wynikają z nieprawidłowej aktywności w jednej części mózgu. Dwa rodzaje napadów częściowych to proste napady częściowe i złożone napady częściowe.

Proste napady częściowe
Ludzie zwykle nie tracą przytomności w czasie prostych napadów częściowych, ale inne objawy zależą od tego, za co odpowiedzialna jest nieprawidłowo funkcjonująca część mózgu. Napady zwykle trwają mniej niż 2 minuty.

Objawy mogą obejmować:

drżenie lub usztywnianie poszczególnych części ciała, takich jak ręka lub noga
nagła zmiana emocji bez wyraźnego powodu
trudności w mówieniu lub rozumieniu mowy
uczucia deja vu lub powtarzania doświadczenia
nieprzyjemne odczucia, takie jak uczucie przesycenia w żołądku, zmiany  akcji serca lub gęsią skórkę
słuchanie, wąchanie, smakowanie lub odczuwanie rzeczy, których nie ma, lub halucynacje zmysłowe, takie jak migające światła, mrowienie lub dźwięki

Złożone napady częściowe
Objawy złożonych napadów częściowych zależą od tego, w której części mózgu występują drgawki. Napady te dotyczą większego obszaru mózgu niż proste napady częściowe. Napady te powodują zmianę świadomości, która może obejmować utratę przytomności. Napady te trwają zwykle około 1 do 2 minut.

Oznaki i objawy złożonych napadów częściowych mogą obejmować:

aura lub niezwykłe uczucie ostrzegające przed atakiem
patrzenie się w przestrzeń
wykonywanie dziwnych, bezsensownych zachowań, które często się powtarzają lub automatyzmów, które mogą obejmować grzebanie w ubraniu, chodzenie w kółko i wykonywanie ruchów żucia
powtarzanie słów, krzyczenie, śmiech lub płacz

Po  napadzie osoba może być zdezorientowana lub nie pamiętać, co stało się bezpośrednio przed lub po ataku.

 

Uogólnione napady padaczkowe

Uogólnione napady wydają się obejmować wszystkie części mózgu. Istnieje sześć rodzajów uogólnionych napadów padaczkowych. Należą do nich:

Napady toniczne
Napady toniczne są nazywane ze względu na sposób, w jaki wpływają na napięcie mięśni. Napady te powodują usztywnienie mięśni. Najczęściej atakują mięśnie pleców, rąk i nóg, ale zazwyczaj nie powodują utraty przytomności. Najczęściej napady drgawkowe występują podczas snu i trwają krócej niż 20 sekund. Jeśli osoba stoi, gdy ma napad toniczny, prawdopodobnie upadnie.

Napady kloniczne
Ataki te są rzadkie i obejmują szybkie skurcze i rozluźnienie mięśni. Prowadzi to do rytmicznego, szarpiącego ruchu, najczęściej w szyi, twarzy lub rękach. Tego ruchu nie można zatrzymać, przytrzymując uszkodzone części ciała. Napady toniczno-kloniczne rozpoczynają się od usztywnienia mięśni, co zdarza się w napadach tonicznych, po których następują ruchy szarpnięć, które występują w klonicznych napadach padaczkowych.

Napady toniczno-kloniczne
Ten typ jest znany również jako wielki atak, od francuskiego terminu „wielka choroba”. Gdy myślimy o napadach padaczkowych, wyobrażamy sobie ten atak. Napady zwykle trwają od 1 do 3 minut. Napad toniczno-kloniczny, który trwa dłużej niż 5 minut, zdarza się rzadko i jest bardzo niebezpieczny.

Znakiem ostrzegawczym napadu toniczno-klonicznego może być stęknięcie lub inny dźwięk spowodowany usztywnieniem mięśni i wyparciem powietrza. Pierwsza faza to faza toniczna. W tej fazie osoba traci przytomność i spada na podłogę, jeśli stoją.

Ich ciało zacznie się wtedy gwałtownie drgać lub poruszać. Jest to znane jako faza kloniczna. Podczas drgawek drgania będą wyglądać rytmicznie, podobnie jak w przypadku drgawek klonicznych.

Podczas napadów toniczno-klonicznych mogą wystąpić następujące objawy:

Osoba może gryźć własny język, powodując krwawienie z ust.
Mogą nie być w stanie kontrolować wydzielania, co prowadzi do zwiększonego wydzielania śliny lub pienienia się w jamie ustnej.
utrata kontroli jelit lub funkcji pęcherza
Mogą doznać obrażeń w wyniku drgawek lub uderzenia przez nie obiektu podczas napadu.
Mogą również lekko zmienić kolor skóry na niebieski.
Osoba, która miała napad toniczno-kloniczny, często jest obolała i zmęczona i ma niewielkie lub żadne wspomnienie z tego doświadczenia.

„Wielki napad” może wystąpić z powodu rzadszego rodzaju napadów, takich jak częściowe napady padaczkowe, które kumulują się. Nazywa się to wtórnym uogólnionym napadem. Porażenie elektryczne zaczyna się w określonym obszarze mózgu, ale nieprawidłowe działanie przenosi się na większe obszary mózgu. Może się to zdarzyć szybko lub powoli.

 Atoniczne napady padaczkowe

Znane również jako ataki astatyczne lub ataki upuszczania, te napady obejmują krótką utratę przytomności. Są one nazywane „atonicznymi”, ponieważ powodują utratę napięcia mięśniowego, a tym samym spadek siły mięśni. Napady zwykle trwają krócej niż 15 sekund.

Osoba doświadczająca atonicznego ataku podczas siedzenia może jedynie kiwać głową lub osuwać się. Jeśli stoi, upadnie. Jeśli ich ciało jest sztywne, gdy upadnie, jest to prawdopodobnie napad toniczny, a nie napad atoniczny. Po ataku atonicznym osoba zwykle nie zdaje sobie sprawy z tego, co się stało. Osoby z atonicznymi napadami padaczkowymi powinny nosić kask, ponieważ napady te często powodują obrażenia.

Miokloniczne napady padaczkowe

Napady te zwykle charakteryzują się szybkim szarpaniem określonych części ciała.  Osoby bez padaczki mogą odczuwać takie szarpnięcia lub drgawki, szczególnie gdy zasypiają lub budzą się rano. Czkawka jest kolejnym przykładem tego, co czują ludzie podczas napadów mioklonicznych. U osób z epilepsją napady często powodują ruchy ciała w tym samym czasie po obu stronach ciała. Napady te trwają zwykle zaledwie kilka sekund i nie powodują utraty przytomności.

Napady miokloniczne mogą być częścią kilku różnych zespołów padaczkowych, w tym:

młodzieńcza padaczka miokloniczna
Zespół Lennoxa i Gastauta
postępująca padaczka miokloniczna
Napady nieobecności

Znane również jako drobne napady padaczkowe, napady nieświadomości występują częściej u dzieci. Zwykle obejmują one krótką utratę świadomości, w której osoba zatrzymuje się, co robi, patrzy w przestrzeń i przestaje reagować.

Chociaż trwają one tylko kilka sekund, napad nieobecności może wystąpić wiele razy w ciągu jednego dnia. Możliwość wystąpienia napadów nieświadomości jest szczególnie silna wśród dzieci, które wydają się być odseparowane lub mają trudności w skupieniu uwagi.

Padaczka u dzieci

 

Niektóre dzieci cierpią na epilepsję z powodu uszkodzenia mózgu. Może to być spowodowane ciężkim urazem głowy, trudnym porodem lub infekcją, która wpływa na mózg, taką jak zapalenie opon mózgowych. Padaczka u dzieci jest czasami nazywana padaczką objawową.

Niektórzy badacze uważają obecnie, że prawdopodobieństwo wystąpienia padaczki jest zawsze genetyczne, ponieważ każdy, kto zaczyna mieć napady padaczkowe, zawsze wykazywał pewien poziom genetycznej tendencji.

Nawet jeśli drgawki zaczną się po urazie mózgu lub innych zmianach strukturalnych, może to być spowodowane zarówno zmianami strukturalnymi, jak i genetyczną skłonnością ludzi do wystąpienia napadów padaczkowych. Ma to sens, jeśli weźmiemy pod uwagę, że wiele osób może mieć podobny uraz mózgu, ale nie wszystkie z nich rozwiną później epilepsję.

Leczenie padaczki u dzieci

Lekarz rodzinny może skierować dziecko do lekarza pediatry lub neurologa dziecięcego (lekarza dziecięcego specjalizującego się w mózgu i systemie nerwowym).

Młodzi ludzie powinni udać się do neurologa dla dorosłych od około 16 roku życia.

Leki przeciwpadaczkowe

Większość osób z epilepsją przyjmuje leki przeciwpadaczkowe (LPP) w celu kontrolowania napadów. Pediatra może omówić z Tobą, czy AED są najlepszą opcją dla Twojego dziecka. Chociaż leki przeciwpadaczkowe mają na celu powstrzymanie napadów, nie zatrzymują napadów w czasie ich trwania i nie leczą padaczki.

Większość dzieci przestaje mieć napady padaczkowe, gdy są na AED, który organizm akceptuje. Podobnie jak wszystkie leki, AED mogą powodować działania niepożądane u niektórych dzieci. Niektóre działania niepożądane ustępują, gdy organizm przyzwyczaja się do leku lub jeśli dawka jest dostosowana. Jeśli obawiasz się, że Twoje dziecko zażywa AED, możesz porozmawiać z pediatrą, pielęgniarką z epilepsją, lekarzem rodzinnym lub farmaceutą. Zmiana lub zatrzymanie leczenia dziecka bez uprzedniej rozmowy z lekarzem może spowodować ponowne rozpoczęcie występowania drgawek lub pogorszenie drgawek.

Dieta ketogennna

W przypadku niektórych dzieci, u których wciąż występują napady padaczkowe pomimo stosowania LPP, ketogenna dieta może pomóc w zmniejszeniu liczby lub nasileniu napadów. Dieta jest leczeniem medycznym, często rozpoczynającym się od AED i jest nadzorowana przez wyszkolonych specjalistów medycznych i dietetyków.

 

Padaczka skroniowa

Padaczka skroniowa jest jednym z 20 różnych rodzajów epilepsji.

Istnieją dwa typy epilepsji płata skroniowego. Każda jest określona przez część płata skroniowego, z którego pochodzi. Jeden zaczyna się w środkowym (wewnętrznym) obszarze płata skroniowego, podczas gdy drugi rozpoczyna się w koryncowym (bocznym) obszarze płata skroniowego. Płaty skroniowe mózgu radzą sobie z emocjami, a także pomagają w przetwarzaniu i przechowywaniu krótkotrwałych wspomnień.

Skurcze padaczkowe płata skroniowego są dalej klasyfikowane. Jeśli występuje utrata przytomności, nazywa się je złożonymi napadami częściowymi. Jeśli pozostajesz przytomny, nazywa się to prostymi częściowymi napadami. W większości przypadków ludzie pozostają przytomni podczas napadów skroniowych skroniowych, czyniąc je prostymi napadami częściowymi.

Przyczyny padaczki skroniowej

Spośród wszystkich typów padaczki najczęściej występuje epilepsja płata skroniowego. Dotyczy około 60 procent wszystkich osób z padaczką i może wystąpić w każdym wieku. Istnieje wiele potencjalnych przyczyn, a często dokładna przyczyna nie jest znana.

Eksperci twierdzą, że niektórymi możliwymi przyczynami napadów płata skroniowego są:

ciężkie urazowe uszkodzenie mózgu
infekcje lub zakażenia, takie jak zapalenie opon mózgowych lub zapalenie mózgu
blizny (gliosis) w hipokampie płata skroniowego
deformacje naczyń krwionośnych w mózgu
nowotwór mózgu

Objawy padaczki skroniowej

Kiedy zaczyna się pojawiać napad skroniowy, dana osoba może doświadczyć nagłych, niezwykłych uczuć, takich jak:

deja vu
ekstremalne szczęście
rosnące uczucie w jamie brzusznej
niepokój

Te wczesne objawy są nazywane aurami lub ostrzeżeniami i mogą trwać od kilku sekund do kilku minut, zanim wystąpi napad. Inne możliwe aury to halucynacje dźwięków, głosów, ludzi, zapachów i smaków. Nie wszystkie osoby, które doświadczają napadów płata skroniowego, doświadczają aury. Czasami ludzie nie pamiętają doświadczenia aury.

Po rozpoczęciu ataku możesz pozostać przytomnym, ale twoje ciało zacznie drgać i wykonywać nieświadome działania. Wykonasz powtarzalne, niekontrolowane ruchy, takie jak mlaskanie, przełykanie, żucie, patrzenie lub pocieranie ręką. Padaczka i jej objawy różni się w zależności od człowieka. Mogą być długie lub krótkie i mogą być intensywne lub łagodne do tego stopnia, że ​​nie zauważysz, że to się dzieje.

Po wystąpieniu napadu płata skroniowego mogą wystąpić:

kłopot z mówieniem
zamieszanie
będąc nieświadomym napadu
intensywne zmęczenie

Rzadko u osób, u których wystąpu napad skroniowy, wystąpuje także uogólniony napad toniczno-kloniczny, który powoduje konwulsje i utratę przytomności.

 

Czynniki ryzyka przy padaczce skroniowej

Czynniki ryzyka przy padaczce skroniowej obejmują:

uraz głowy z utratą przytomności
urazy z wczesnego dzieciństwa
urazy porodowe
wady mózgu
infekcje
nowotwór mózgu

W większości przypadków epilepsja płata skroniowego pojawia się u nastolatków lub po 25 roku życia. Eksperci twierdzą, że dla kobiet zmiany hormonalne powodowane przez ich cykle miesiączkowe i owulacja mogą powodować większą liczbę napadów.

Diagnozowanie padaczki skroniowej

Lekarz może zdiagnozować napady skroniowe na podstawie szczegółowego opisu napadów padaczkowych. Często sugeruje się, aby napady opisywał  świadek będący osobą trzecią, ponieważ może on lepiej przypomnieć sobie, co się stało.

Standardową procedurą radiologiczną stosowaną do diagnozowania padaczki skroniowej jest obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI), które przeprowadza się na mózgu. Lekarze szukają charakterystycznych nieprawidłowości mózgu związanych z padaczką skroniową.

Lekarze wykonają także elektroencefalogram (EEG), test służący do pomiaru aktywności elektrycznej mózgu. Fale ostre widoczne w EEG w prawidłowej lokalizacji zazwyczaj wskazują na epilepsję płata skroniowego. Lekarze czasami rejestrują drgawki w monitorze EEG wideo, zwykle przy ustalaniu, czy operacja będzie pomocna w leczeniu miejscowych napadów padaczkowych.

 

Leczenie padaczki skroniowej

 

Większość osób z padaczką skroniową dobrze reaguje na leki przeciwpadaczkowe. Jednak leki te mają różne działania niepożądane, takie jak zmęczenie, przyrost masy ciała i zawroty głowy. Mogą również zakłócać działanie innych leków, takich jak doustne środki antykoncepcyjne.

Co najmniej jedna trzecia osób z padaczką skroniową nie reaguje na same leki i wymaga innych interwencji medycznych w celu leczenia ich zaburzeń. Operacja jest kolejnym częstym sposobem leczenia osób z padaczką skroniową. Jest używana do eliminowania lub zmniejszania liczby napadów, których doświadcza dana osoba. Jednak wszystkie operacje niosą ze sobą ryzyko, a nieudana operacja może powodować problemy neurologiczne.

Inne rodzaje interwencji medycznych stosowanych w leczeniu padaczki skroniowej obejmują:

Stymulacja nerwu błędnego: Urządzenie stymulujące jest chirurgicznie wszczepiane w klatkę piersiową pod obojczykiem, a przewody od stymulatora łączącego się z nerwem błędnym w szyi mogą pomóc zmniejszyć częstotliwość i intensywność napadów.

Responsywna neurostymulacja: Urządzenie stymulujące jest wszczepiane na powierzchnię mózgu lub w tkankę mózgową, podłączone do zasilanego bateryjnie generatora, który jest przymocowany do czaszki w pobliżu mózgu. Urządzenie wykrywa napady i wysyła stymulację elektryczną do obszaru, w którym występuje napad, próbując go zatrzymać.

Głęboka stymulacja mózgu: Jest to eksperymentalna terapia polegająca na wszczepieniu elektrod do części mózgu zwanej wzgórzem. Te elektrody emitują sygnały elektryczne, które zatrzymują drgawki.

 

Na co uważać?

Zmiany w stylu życia mogą również pomóc zmniejszyć ryzyko wystąpienia lub zranienia podczas napadu. Niektóre czynności mogą być niebezpieczne, jeśli masz epilepsję płata skroniowego lub masz skłonność do drgawek.

Obejmują one:

Pływanie: Jeśli zdecydujesz się pływać, nie idź sam i zawsze noś koło ratunkowe.
Kąpiel: Prysznic zamiast siedzenia w wannie ze względu na ryzyko utonięcia w wannie.
Praca wysoko nad ziemią: Praca na drabinie, dachu lub innym podwyższonym miejscu może być niebezpieczna, ponieważ możesz spaść.
Prowadzenie samochodu lub obsługiwanie maszyn: Państwa mają różne ograniczenia licencyjne dla osób z historią napadów.

Rokowania

Podczas gdy padaczka skroniowa może być z powodzeniem leczona za pomocą leków lub zabiegów chirurgicznych, zawsze stwarza zagrożenie dla osób żyjących z nią i prawdopodobnie innych, zwłaszcza podczas pracy z użyciem ciężkich maszyn lub pojazdów mechanicznych. Ponadto osoby z padaczką, które są oporne na leczenie farmakologiczne, częściej doświadczają problemów z pamięcią. Uwarunkowania te mogą prowadzić do obniżenia jakości życia i zwiększonego ryzyka śmierci. Jeśli odpowiednio zarządza się lekami i dostosowuje styl życia, osoby z napadami padaczkowymi mogą mimo wszystko żyć pełnią życia.

Nie znalazłeś informacji której szukałeś? Przykro nam 🙁 więcej o temacie znajdziesz tutaj.

Możesz także zobaczyć inne artykuły o chorobach układu nerwowego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *