Stwardnienie rozsiane – objawy i ich konsekwencje

Stwardnienie rozsiane (SM) to potencjalnie upośledzająca choroba mózgu i rdzenia kręgowego (ośrodkowego układu nerwowego). W SM układ odpornościowy atakuje osłonkę ochronną (mielinę), która pokrywa włókna nerwowe i powoduje problemy z komunikacją między mózgiem a resztą ciała. W końcu choroba może spowodować uszkodzenie nerwów lub trwałe uszkodzenie mózgu.

stwardnienie rozsiane

Objawy SM są bardzo zróżnicowane i zależą od stopnia uszkodzenia nerwu i od tego, które nerwy są atakowane. Niektóre osoby z ciężkim stwardnieniem rozsianym mogą stracić zdolność chodzenia niezależnie lub w ogóle, podczas gdy inni mogą doświadczać długich okresów remisji bez żadnych nowych symptomów.

Nie ma lekarstwa na stwardnienie rozsiane, jednak zabiegi mogą pomóc w szybszej regeneracji po atakach, zmodyfikować przebieg choroby i pomóc łagodzić objawy.

Przebieg choroby

Większość osób ze stwardnieniem rozsianym ma przebieg choroby rzutowo-remisyjney. Przeżywają okresy nowych objawów lub nawrotów, które rozwijają się przez kilka dni lub tygodni i zwykle poprawiają się częściowo lub całkowicie. Po tych nawrotach następują spokojne okresy remisji choroby, które mogą trwać miesiące lub nawet lata.

Niewielki wzrost temperatury ciała może przejściowo nasilać objawy SM, ale nie są to nawroty choroby.

U około 60 do 70 procent osób z ustępująco-nawracającym SM ostatecznie rozwija się w ciągły postęp objawów, z okresami remisji lub bez, zwanych wtórnie postępującym SM.

Pogorszenie objawów zwykle obejmuje problemy z poruszaniem się i chodzeniem. Stopień progresji choroby różni się znacznie u osób z wtórnie postępującym SM.

Niektóre osoby ze stwardnieniem rozsianym doświadczają stopniowej poprawy i stałej progresji objawów bez żadnych nawrotów. Jest to znane jako pierwotnie postępujące MS.

Stwardnienie rozsiane objawy

Osoby ze stwardnieniem rozsianym mają pierwsze objawy w wieku od 20 do 40 lat. Zwykle objawy zanikają, ale potem wracają. Niektóre mogą pojawiać się i znikać, a inne występować cały czas.

Aby pomóc lekarzowi monitorować przebieg choroby i skuteczność leczenia, powinieneś stale śledzić swoje objawy.

Niezależnie od tego, czy masz już diagnozę, czy martwisz się o objawy, wiedz, że stwardnienie rozsiane nie musi zniszczyć Twojego życia. Możesz udać się na rehabilitację i próbować zapobiegać objawom, abyś mógł pozostać zdrowym i nadal żyć tak, jak chcesz.

Wczesne objawy stwardnienia rozsianego

Niewyraźne lub podwójne widzenie
Zamyślanie się
Niezdolność ruchowa lub brak koordynacji
Utrata równowagi
Drętwienie
Mrowienie
Słabość w ramieniu lub nodze

Nie ma dwóch osób z takimi samymi objawami stwardnienia rozsianego.

Możesz mieć jeden objaw, a następnie przeżyć miesiące lub lata bez żadnych innych. Problem może się również zdarzyć tylko raz, odejść i nigdy nie wrócić. U niektórych osób objawy nasilają się w ciągu tygodni lub miesięcy.

Typowe objawy stwardnienia rozsianego

Są to najczęstsze zmiany w umyśle i ciele u kogoś ze stwardnieniem rozsianym. Należy pamiętać, że nasilenie objawów różni się znacznie i wielu ludzi przeżywa lata z tylko łagodnymi objawami, które pojawiają się i znikają.

Nienaturalne odczucia: ludzie ze stwardnieniem rozsianym często mówią, że czują uczucie „szpilek i igieł”. Mogą również odczuwać drętwienie, swędzenie, pieczenie, przeszywające lub rozdzierające bóle. Około połowa osób ze stwardnieniem rozsianym ma te symptomy. Na szczęście można nimi zarządzać lub je leczyć.

Problemy z pęcherzem: Około 8 na 10 osób ma problemy z pęcherzem, które można leczyć. Może być konieczne częstsze oddawanie moczu, konieczność załatwiania się w nocy lub trudności z całkowitym opróżnieniem pęcherza. Problemy jelitowe, w szczególności zaparcia, również są powszechne.

Problemy z chodzeniem: stwardnienie rozsiane może powodować osłabienie mięśni lub skurcze, które utrudniają chodzenie. Problemy z równowagą, odrętwiałe stopy i zmęczenie mogą również utrudniać chodzenie.

Zmęczenie: Około 8 na 10 osób czuje się bardzo zmęczone. Zmęczenie często pojawia się po południu i powoduje osłabienie mięśni, spowolnienie myślenia lub senność. Zwykle nie jest to związane z ilością pracy, którą wykonujesz. Niektóre osoby ze stwardnieniem rozsianym mówią, że mogą czuć się zmęczone nawet po dobrze przespanej nocy.

Skurcze mięśni: zwykle wpływają na mięśnie nóg. U około 40% osób jest to wczesnym objawem stwardnienia rozsianego. W postępującym stwardnieniu rozsianym skurcze mięśni dotykają około 6 na 10 osób. Możesz odczuwać łagodną sztywność lub silny, bolesny skurcz mięśni.

Problemy z mową: czasami stwardnienie rozsiane może powodować, że ludzie zatrzymują się długo pomiędzy słowami i mają niewyraźną lub nosową mowę. Niektórzy ludzie mają również problemy z połykaniem w bardziej zaawansowanych stadiach stwardnienia rozsianego.

Problemy myślowe: Około połowa osób ze stwardnieniem rozsianym ma problemy z koncentracją. Dla większości oznacza to spowolnienie myślenia, słabą uwagę lub rozmytą pamięć. Rzadko, ludzie mogą mieć poważne problemy, które utrudniają wykonywanie codziennych zadań. MS zazwyczaj nie zmienia twojego intelektu i umiejętności czytania i rozumienia konwersacji.

Drżenia: Około połowa osób ze stwardnieniem rozsianym ma drżenia. Mogą to być drobne wstrząsy utrudniające wykonywanie codziennych czynności.

Problemy ze wzrokiem: Problemy z oczami wydają się być jednym z pierwszych objawów. Zwykle dotykają tylko jednego oka i same ustępują. Twój wzrok może być zamazany, szary lub mieć ciemną plamę pośrodku. Możesz odczuwać ból oka i cierpieć na przejściową utratę wzroku.

Bardzo rzadko ludzie ze stwardnieniem rozsianym mogą mieć problemy z oddychaniem lub drgawki, które mogą być związane z padaczką.

Konsekwencje stwardnienia rozsianego

Lekarze dzielą objawy na trzy grupy: pierwotną, wtórną i trzeciorzędową.

Podstawowe objawy pochodzą z uszkodzenia ochronnej otoczki (mieliny) wokół nerwów kręgosłupa lub mózgu. Uszkodzenie powoduje „blizny”, które utrudniają przenikanie sygnałów między mózgiem a ciałem.

Proces ten może prowadzić do problemów z pęcherzem lub jelitami, utraty równowagi, drętwienia, paraliżu, mrowienia, drżenia, problemów ze wzrokiem lub osłabienia.

Leki, fizykoterapia i inne metody leczenia mogą utrzymać wiele z tych problemów pod kontrolą.

Objawy wtórne są głównymi problemami przy stwardnieniu rozsianym. Na przykład brak możliwości opróżnienia pęcherza może prowadzić do infekcji pęcherza moczowego.

Lekarze mogą leczyć objawy wtórne, ale celem jest uniknięcie ich poprzez leczenie podstawowych objawów.

Objawy trzeciorzędowe to społeczne, psychologiczne i związane z pracą problemy związane ze współżyciem osób ze stwardnieniem rozsianym. Na przykład, jeśli stwardnienie rozsiane utrudnia ci chodzenie lub jazdę samochodem, możesz nie być w stanie dobrze wykonywać swojej pracy.

Ponieważ stwardnienie rozsiane ma tak różne objawy, najlepiej nie porównywać się z innymi ludźmi, którzy mają stwardnienie rozsiane. Twoje wrażenia mogą być inne. Większość ludzi uczy się radzić sobie z objawami i może prowadzić pełne, aktywne życie.

 

Nie znalazłeś informacji której szukałeś? Przykro nam 🙁 więcej o temacie znajdziesz tutaj.

Migrena – objawy, leczenie, przyczyny

Migrena może powodować silny pulsujący ból lub uczucie pulsacji w głowie, zwykle w bocznej jej części . Często towarzyszą mu nudności, wymioty i ekstremalna wrażliwość na światło i dźwięk. Ataki migreny nie tylko powodują ból, ale też utrudniają życie. 

migrena objawy

Stan ostrzegawczy zwany aurą może wystąpić przed lub równocześnie z bólem głowy. Mogą to być błyski światła, martwe punkty lub mrowienie po jednej stronie twarzy, lub w ręce albo nodze. Leki mogą pomóc w zapobieganiu niektórym migrenom i sprawić, że będą one mniej bolesne.

Migrena – objawy

Migreny często zaczynają się w dzieciństwie, w okresie dojrzewania lub na etapie wczesnej dorosłości. Migreny mają cztery etapy: prodrome, aura, ból głowy i post-drome. Nie wszystkie etapy muszą wystąpić podczas ataku migreny

Prodrome
Na jeden lub dwa dni przed migreną można zauważyć subtelne zmiany, które ostrzegają o zbliżającej się migrenie, w tym:

Zaparciea
Wahania nastroju, od depresji do euforii
Głód
Drętwienie szyi
Zwiększone pragnienie i częste oddawanie moczu
Częste ziewanie

Aura
Aura może wystąpić przed lub w trakcie migreny. Większość ludzi doświadcza migreny bez aury.

Aury to objawy układu nerwowego. Zazwyczaj są to zaburzenia widzenia, takie jak błyski światła lub falujące, zygzakowate wzorki przelatujące przed oczami.

Czasami aury mogą również dotykać wrażeń (zmysłowych), zaburzeń ruchu (motorycznych) lub mowy (werbalnych). Twoje mięśnie mogą być wiotkie, możesz też czuć się tak, jakby ktoś cię dotykał.

Każdy z tych objawów zwykle rozpoczyna się stopniowo, narasta w ciągu kilku minut i trwa od 20 do 60 minut. Przykłady aury migrenowej obejmują:

Zjawiska wizualne, takie jak widzenie różnych kształtów, jasne plamy lub rozbłyski światła
Czasowa utrata wzroku
Kłucie w ramieniu lub nodze
Osłabienie lub drętwienie twarzy i jednej strony ciała
Trudności z mówieniem
Złudzenia dźwiękowe
Niekontrolowane szarpnięcia lub inne nagłe ruchy
Czasami migrena z aurą może wiązać się ze słabością kończyn (hemiplegiczną migreną).

Ile trwa atak migreny

Migrena , jeśli nie jest leczona, trwa zwykle od czterech do 72 godzin. Częstotliwość występowania bólów głowy zależy od człowieka. Migreny mogą występować rzadko lub uderzać kilka razy w miesiącu. Podczas migreny możesz doświadczyć:

Bólu po jednej stronie lub po obu stronach głowy
Bólu, który wydaje się pulsujący
Wrażliwości na światło, dźwięki, a czasem nawet zapach i dotyk
Nudności i wymioty
Rozmazany obraz
Zawroty głowy, omdlenia

Post-drome
Ostatnia faza, znana jako post-drome, występuje po ataku migreny. Możesz czuć się wyczerpany i wykończony, choć niektórzy ludzie czują się podekscytowani. Przez około 24 godziny możesz również doświadczyć:

Złego humoru
Zawrotów głowy
Słabości
Wrażliwości na światło i dźwięk

Kiedy powinieneś zobaczyć się z lekarzem?

Migrena jest często niezdiagnozowana i nieleczona. Jeśli regularnie doświadczasz objawów ataków migreny, zachowaj zapis swoich ataków i sposób ich leczenia. Następnie umów się na wizytę z lekarzem, aby omówić swoje bóle głowy.

Natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub udaj się na pogotowie, jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów, które mogą wskazywać na poważniejszy problem medyczny:

Nagły, silny ból głowy kojarzący się z uderzeniem
Ból głowy z gorączką, sztywną szyją, napadami, rozdwojeniem wzroku, osłabieniem, drętwieniem języka lub kłopotami w mówieniu
Ból głowy po urazie głowy, zwłaszcza gdy ból głowy się pogarsza
Przewlekły ból głowy, który pogarsza się po kaszlu, wysiłku lub nagłym ruchu
Nowy typ bólu głowy, jeśli masz więcej niż 50 lat

Co powoduje migrenę

Chociaż przyczyny migreny nie są do końca zbadane, lekarze przypuszczają, że rolę odgrywają czynniki genetyczne i środowiskowe.

Migreny mogą być spowodowane zmianami w pniu mózgu i jego interakcjami z nerwem trójdzielnym, główną ścieżką przepływu bólu.

Mogą również występować zaburzenia w chemii mózgu – w tym wydzielanie serotoniny, która pomaga regulować ból w układzie nerwowym. Naukowcy wciąż badają rolę serotoniny w migrenach.

Poziom serotoniny obniża się podczas napadów migreny. Może to spowodować, że nerw trójdzielny uwolni substancje zwane neuropeptydami, które docierają do zewnętrznej powłoki mózgu (opony mózgowe). Rezultatem jest ból migrenowy. Inne neuroprzekaźniki odgrywają rolę w bólu migreny, w tym peptydu związanego z genem kalcytoniny (CGRP).

Wiele czynników może wywoływać migreny, należą do nich:

Zmiany hormonalne u kobiet. Fluktuacje estrogenu wydają się wywoływać bóle głowy u wielu kobiet. Inne kobiety mają z kolei zwiększoną tendencję do ataków migrenowych podczas ciąży lub menopauzy.

Leki hormonalne, takie jak doustne środki antykoncepcyjne i hormonalna terapia zastępcza, również mogą nasilać migrenę. Niektóre kobiety uważają, że migreny występują rzadziej podczas przyjmowania tych leków.

Żywność. Sery pleśniowe, słone produkty i wysoce przetworzona żywność mogą wywoływać migreny. Pomijanie posiłków lub długotrwały post również może powodować ataki.

Dodatki do żywności. Aspartam i  glutaminian monosodowy (MSG), występujący w wielu produktach żywnościowych, mogą wywoływać migreny.

Napoje. Alkohol, szczególnie wino i napoje o wysokiej zawartości kofeiny mogą wywoływać migreny.

Naprężenie. Stres w pracy lub w domu może powodować migreny.

Bodźce zmysłowe. Jasne światło i blask słońca mogą wywoływać migreny, podobnie jak głośne dźwięki. Silne zapachy – w tym perfumy, rozcieńczalniki, bierne palenie i inne – mogą wywoływać migreny u niektórych osób.

Zmiany we wzorcu czuwania. Brak snu lub zbyt długi sen mogą u niektórych osób wywoływać migreny.

Czynniki fizyczne. Intensywny wysiłek fizyczny może wywoływać migreny.

Zmiany w środowisku. Zmiana pogody lub ciśnienia barometrycznego może wywołać migrenę.

Leki. Doustne środki antykoncepcyjne i rozszerzające naczynia krwionośne, takie jak nitrogliceryna, mogą zaostrzać migreny.

Migrena – czynniki ryzyka

Kilka czynników sprawia, że ​​jesteś bardziej podatny na migreny, w tym:

Historia rodzinna. Jeśli masz członka rodziny z migrenami, to masz dużą szansę na ich wystąpienie.

Wiek. Migreny mogą rozpocząć się w każdym wieku, choć pierwsze często występuje w okresie dojrzewania. Migreny mają tendencję do osiągania apogeum około 30 roku życia i stopniowo stają się mniej dotkliwe i rzadsze w następnych dekadach.

Zmiany hormonalne. Jeśli jesteś kobietą, która ma migreny, może się okazać, że twoje bóle głowy zaczynają się tuż przed lub wkrótce po rozpoczęciu miesiączki.

Mogą również zmieniać się podczas ciąży lub menopauzy. Migreny na ogół poprawiają się po menopauzie.

Niektóre kobiety zgłaszają, że ataki migreny rozpoczynają się w czasie ciąży lub ich ataki pogarszają się. Dla wielu ataki uległy poprawie lub nie wystąpiły podczas późniejszych etapów ciąży. Migreny często powracają w okresie poporodowym.

Nie znalazłeś informacji której szukałeś? Przykro nam 🙁 więcej o temacie znajdziesz tutaj.

Klasterowy ból głowy – symptomy, objawy i leczenie

Klasterowy ból głowy to seria krótkich, niezwykle bolesnych bólów głowy. Zazwyczaj pojawiają się w określonych porach roku takich jak wiosna lub jesień. Ze względu na swoją nieregularność ludzie często mylą klasterowy ból głowy z bólem z powodu stresu.

klasterowy ból głowy

Nie wiemy co je powoduje, ale zbadano, że ból dotyczy jednego z nerwów znajdujących się w naszej twarzy. Ból jest tak silny, że większość ludzi nie może usiedzieć w miejscu. Klasterowy ból głowy może być bardziej uciążliwy niż migrena, ale zwykle nie trwa tak długo.

Jest to najrzadszy rodzaj bólu głowy, dotykający mniej niż 1 na 1000 osób. Mężczyźni są na niego narażeni bardziej niż kobiety. Zwykle zaczynają się przed 30-tym rokiem życie. Klasterowe bóle głowy mogą ustąpić bez żadnego powodu.

Skąd bierze się klasterowy ból głowy

Klasterowy ból głowy bierze się z aktywności jednego z nerwów w Twoim mózgu. Ten sygnał wydaje się pochodzić z części mózgu zwanej podwzgórzem, gdzie znajduje się „wewnętrzny zegar biologiczny”, który kontroluje twój cykl snu i czuwania.

Aktywowany nerw, tzw. nerw trójdzielny, jest odpowiedzialny za takie odczucia, jak ciepło lub ból na twarzy. Jest blisko twojego oka i rozgałęzia się na czoło, policzek, linię żuchwy i nad uchem.

Inna choroba mózgu, taka jak nowotwór czy tętniak, nie powoduje takich bólów głowy.

Symptomy i objawy klasterowego bólu głowy

Klasterowe bóle głowy na ogół szybko osiągają swoją pełną siłę – w ciągu 5 lub 10 minut ból staje się nie do zniesienia.

Ból jest prawie zawsze jednostronny i pozostaje po tej samej stronie głowy w okresie, w którym ataki występują codziennie. (Kiedy zaczyna się nowy okres bólu głowy, ból może przejść na drugą stronę, ale zdarza się to rzadko). Jest często opisywany jako  palący lub przeszywający. Może być pulsujący lub stały.

Ból jest usytuowany wokół jednego oka. Może rozprzestrzeniać się na czoło, skroń, nos, policzek lub górne dziąsło. Skóra na Twojej głowie może stać się wrażliwa, możesz też poczuć pulsowanie krwii.

Klasterowy ból głowy trwa krótko – zwykle 30 do 90 minut – a następnie znika. Występują one od jednego do trzech razy w ciągu dobry.

Ataki wydają się być powiązane z rytmem dobowym, 24-godzinnym zegarem biologicznym twojego ciała. Ataki występują regularnie, zazwyczaj o tej samej porze każdego dnia. Zdarzają się często godzinę lub dwie po zaśnięciu. Ataki w nocy mogą być bardziej dotkliwe niż w ciągu dnia.

Większość ludzi cierpi na klasterowe bóle głowy od 2 tygodni do 3 miesięcy; pomiędzy tymi okresami występują okresy wolne od bólu przez co najmniej 2 tygodnie. Około 2 na 10 osób z klasterowymi bólami głowy ma mniej niż 14 dni bez bólu głowy rocznie.

Klastrowe bóle głowy nie powodują nudności ani wymiotów, ale możliwe jest, że osoba z klasterowymi bólami głowy dostanie również  migreny, która może powodować te objawy.

Znaki ostrzegawcze przy klasterowym bólu głowy

Chociaż ból zaczyna się nagle, można wyłapać kilka subtelnych sygnałów nadchodzącego bólu głowy :

Dyskomfort lub lekkie uczucie pieczenia
Opuchnięte lub zamykające się oko
Pomniejszona źrenica w oku
Zaczerwienienie lub podrażnienie oczu
Cieknący lub zapchany nos
Czerwona, ciepła twarz
Możesz zacząć się pocić lub stać się wrażliwym na światło.

Bóle głowy klastra są częstsze u osób palących lub pijących alkohol w dużych ilościach. Podczas okresu bólowego będziesz bardziej wrażliwy na alkohol i nikotynę – nawet odrobina alkoholu może wywołać ból głowy. Jeśli jednak jesteś akurat w okresie wolnym od bólu, alkohol go nie wywoła.

Klasterowy ból głowy – leczenie

Najskuteczniejszym sposobem leczenia bólu jest zastrzyk sumatryptanu (Imitrex) i oddychanie tlenem przez maskę przez 20 minut. Inne leki stosowane w migrenach zwanych tryptanami także mogą zadziałać.

Powinieneś zażywać leki zapobiegawcze, chyba że okresy bólów głowy trwają krócej niż 2 tygodnie. Twój lekarz może przepisać leki, aby skrócić długość okresu bólowego, a także zmniejszyć nasilenie ataków, w tym:

Divalproex sodium (Depakote)
Wina Ergotamine (Cafergot, Ergomar)
Lit
Prednison, przez krótki czas
Verapamil (Calan, Covera, Isoptin, Verelan)

Jeśli nic innego nie działa, można rozważyć operację. Większość zabiegów tego typu obejmuje blokowanie nerwu trójdzielnego.

Nie znalazłeś informacji której szukałeś? Przykro nam 🙁 więcej o temacie znajdziesz tutaj.

Udar mózgu – objawy, przyczyny, leczenie

Udar mózgu występuje, gdy dopływ krwi zostanie przerwany.Sposób, w jaki udar wpływa na mózg, zależy od tego, która część mózgu jest uszkodzona, i w jakim stopniu.

udar mózgu

Znajdujący się tuż nad rdzeniem kręgowym pień mózgu kontroluje twój oddech, bicie serca i ciśnienie krwi. Steruje również mową, połykaniem, słuchem i ruchem oczu.

Impulsy wysyłane przez inne części mózgu przechodzą przez pień mózgu w drodze do różnych części ciała.  Udar pnia mózgu zagraża czynnościom życiowym organizmu, co sprawia, że jest on dolegliwością zagrażającą życiu.

Typy udarów mózgu

Najczęstszym typem udaru jest udar niedokrwienny wywołany przez skrzep krwi. W tętnicy, która dostarcza krew do mózgu, może utworzyć się skrzep.  Kiedy krew nie może dostać się do części mózgu, tkanka mózgowa w tym obszarze umiera, ponieważ nie otrzymuje tlenu.

Poza skrzepami krwi rozwarstwienie tętnic może również powodować udar niedokrwienny.  W wyniku rozcięcia tętnicy krew może gromadzić się w ścianie naczynia tętniczego i powodować niedrożność przepływu krwi. To ciśnienie może również doprowadzić żyłę do pęknięcia lub wycieku.

Innym rodzajem udaru jest udar krwotoczny. Dzieje się tak, gdy delikatne naczynie krwionośne pęka, powodując gromadzenie się krwi i wzrost ciśnienia w czaszce.

Długotrwałe skutki udaru mózgu

Udar mózgu może spowodować utratę zmysłu węchu i smaku.

Około 1% osób, które doznały udaru mózgu, doświadcza psychozy w postaci halucynacji lub urojeń. Halucynacje obejmują widzenie lub słyszenie czegoś, czego nie ma. Urojenia to silna wiara w coś, co nie jest prawdą.

Inne rzadkie powikłania obejmują śpiączkę i syndrom zamknięty. Syndrom zamknięty jest stanem, w którym całe twoje ciało, z wyjątkiem mięśni oczu, jest sparaliżowane. Ludzie są w stanie myśleć i komunikować się za pomocą ruchów oczu, takich jak mruganie.

Kto jest najbardziej narażony na udar mózgu

Każdy może mieć udar, ale ryzyko zwiększa się wraz z wiekiem. Historia udaru mózgu lub mini-udaru, zwana również przejściowym atakiem niedokrwiennym, zwiększa ryzyko choroby. Osoby powyżej 65 roku życia stanowią dwie trzecie wszystkich zdiagnozowanych.

Mężczyźni i osoby pochodzenia afroamerykańskiego, latynoskiego lub azjatyckiego / pacyficznego również są bardziej zagrożone.

Udar występuje częściej u kobiet niż u meżczyzn.

Inne warunki czynniki ryzyka obejmują:

Wysokie ciśnienie krwi
Wysoki cholesterol
Cukrzyca
Choroba sercowo-naczyniowa
Niektóre choroby krwii
Ciąża
Nowotwór
Choroby autoimmunologiczne

Niektóre czynniki zwiększające ryzyko udaru są poza naszą kontrolą, ale wiele opcji stylu życia, które mogą zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia udaru mózgu, nie jest. Należą do nich długoterminowe terapie hormonalne  i pigułki antykoncepcyjne. Kobiety w wieku powyżej 35 lat palące papierosy są grupą najbardziej narażoną na udar.

Zachowania zwiększające ryzyko udaru obejmują:

Palenie
Brak aktywności fizycznej
Nadużywanie alkoholu
Zażywanie narkotyków, takich jak kokaina, heroina i amfetaminy

Udar mózgu – objawy

Objawy udaru mózgu zależą bardzo często od części mózgu która została uszkodzona. Są to najczęściej:

  • Jednostronne osłabienie albo drętwienie kończyn.
  • zaburzenia w rozumieniu mowy lub niemożność wypowiadania słów.
  • bardzo niewyraźne mówienie (bełkotanie)
  • zaburzenia widzenia
  • silny ból głowy
  • migrena

Diagnozowanie udaru mózgu

Udar mózgu jest zagrażającym życiu przypadkiem choroby. Jeśli masz objawy wskazujące na udar mózgu, lekarz prawdopodobnie zleci badania obrazowe, takie jak rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, ultrasonografia dopplerowska lub angiogram. Badanie funkcji serca może obejmować elektrokardiogram i echokardiogram. Dodatkowe procedury diagnostyczne mogą obejmować badania krwi, a także badanie czynności nerek i wątroby.

Leczenie udaru mózgu

W przypadku udaru niedokrwiennego pierwszą linią leczenia jest rozpuszczenie lub usunięcie skrzepu krwi. Jeśli udar zostanie szybko zdiagnozowany, można podać leki przeciwzakrzepowe. Jeśli to możliwe,   do usunięcia skrzepu w procedurze nazywanej embolektomią może być użyty cewnik.

W przypadku udaru krwotocznego krwawienie należy zatamować.Konieczne może być również zastosowanie leków zmniejszających krzepnięcie krwi.

W międzyczasie zespół medyczny może potrzebować dodatkowych środków, aby utrzymać pracę serca i płuc.

Udar mózgu – rokowania

Udar pnia mózgu może prowadzić do poważnych długotrwałych problemów. Konieczne może być podawanie leków i kontynuacja leczenia. Fizjoterapia może pomóc ludziom odzyskać duże umiejętności motoryczne, a terapia zajęciowa może pomóc we wracaniu do codziennych zadań. Terapia mowy może pomóc ci odzyskać kontrolę nad tym, jak mówisz i połykasz. Niektóre osoby, które przeżyły udar mózgu, są poważnie upośledzone.

Zapobieganie udarowi mózgu

Mimo że nie da się w 100% zapobiec udarowi, są rzeczy, które możesz zrobić, aby zmniejszyć swoje szanse na atak. Oto kilka ogólnych wskazówek, których należy przestrzegać:

Przestrzegaj niskotłuszczowej i niskosodowej diety bogatej w owoce, warzywa i ryby.
Ćwicz regularnie.
Nie pal.
Nie nadużywaj alkoholu ani narkotyków.
Jeśli jesteś otyły lub masz wysokie ciśnienie krwi, cukrzycę, wysoki poziom cholesterolu lub rodzaj chronicznej choroby, postępuj zgodnie z zaleceniami lekarza, aby zachować je pod kontrolą.

Nie znalazłeś informacji której szukałeś? Przykro nam 🙁 więcej o temacie znajdziesz tutaj.

Zapalenie opon mózgowych – objawy, typy, leczenie

Opony to trzy membrany pokrywające mózg i rdzeń kręgowy. Zapalenie opon mózgowych może wystąpić, gdy płyn otaczający oponę zostaje zainfekowany.

zapalenie opon mózgowych

Najczęstsze przyczyny zapalenia opon mózgowych to infekcje wirusowe i bakteryjne. Inne przyczyny mogą obejmować:

Nowotwór
Podrażnienie środkami chemicznymi
Grzyby
Alergie na leki
Wirusowe i bakteryjne zapalenie opon mózgowych jest zaraźliwe. Może być przenoszone przez kaszel, kichanie lub bliski kontakt.

Typy zapalenia opon mózgowych

Infekcje wirusowe i bakteryjne są najczęstszymi przyczynami zapalenia opon mózgowych. Istnieje kilka innych form zapalenia. Przykłady nietypowych zarażeń obejmują kryptokoki, które są spowodowane przez infekcję grzybową i zapalenie nowotworowe, które jest związane z rakiem. Te typy są jednak bardzo rzadkie.

Wirusowe zapalenie opon mózgowych

Wirusowe zapalenie opon mózgowych jest najczęstszym typem zapalenia opon mózgowych. Wirusy w kategorii Enterovirus powodują 85 procent przypadków choroby. Są częstsze w okresie letnim i jesiennym i obejmują:

Wirus Coxsackie A
Wirus Coxsackie B
Echowirusy

Wirusy w kategorii Enterovirus powodują około 10 do 15 milionów infekcji rocznie, ale tylko niewielki procent osób zarażonych zachoruje na zapalenie opon mózgowych.

Inne wirusy, które mogą powodować zapalenie opon mózgowych:

Wirus Zachodniego Nilu
Grypa, świnka
HIV
Odra
Wirusy opryszczki
Coltivirus, który wywołuje gorączkę kleszczową w stanie Colorado
Wirusowe zapalenie opon mózgowych zwykle ustępuje bez leczenia.

Bakteryjne zapalenie opon mózgowych

Bakteryjne zapalenie opon mózgowych jest zaraźliwe i wywoływane przez infekcje bakteryjne. Jest śmiertelne, jeśli nie jest leczone. Od 5 do 40 procent dzieci i od 20 do 50 procent dorosłych cierpiących na to schorzenie umiera. Dzieje się tak nawet przy odpowiednim leczeniu.

Najczęstsze rodzaje bakterii powodujących bakteryjne zapalenie opon mózgowych to:

Streptococcus pneumoniae, który zazwyczaj występuje w drogach oddechowych, zatokach i jamie nosowej i może powodować tak zwane „pneumokokowe zapalenie opon mózgowych”

Neisseria meningitidis, która rozprzestrzenia się przez ślinę i inne płyny oddechowe i powoduje tzw. „Meningokokowe zapalenie opon”

Haemophilus influenza, która może powodować nie tylko zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ale także infekcję krwi, zapalenie tchawicy, zapalenie tkanki łącznej i zakaźne zapalenie stawów

Listeria monocytogenes, która jest bakterią przenoszoną przez żywność

Zapalenie opon mózgowych – objawy

Objawy wirusowego i bakteryjnego zapalenia opon mózgowych mogą być podobne na początku infekcji. Jednak objawy bakteryjnego zapalenia opon mózgowych są zwykle bardziej nasilone. Objawy różnią się również w zależności od wieku.

Wirusowe zapalenie opon mózgowych u niemowląt może powodować:

Zmniejszony apetyt
Drażliwość
Senność
Letarg
Gorączkę

U dorosłych wirusowe zapalenie opon mózgowych może powodować:

Bóle głowy
Gorączkę
„Sztywną szyję”
Drgawki
Wrażliwość na jasne światło
Senność
Letarg
Nudności
Zmniejszony apetyt

Objawy bakteryjnego zapalenia opon mózgowych

Objawy bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych pojawiają się nagle. Mogą one obejmować:

Zmienne stany emocjonalne
Nudności
Wymioty
Wrażliwość na światło
Drażliwość
Ból głowy
Gorączkę
Sztywny kark

W przypadku wystąpienia tych objawów należy natychmiast zwrócić się o pomoc lekarską. Bakteryjne zapalenie opon mózgowych może być śmiertelne. Nie ma sposobu, aby dowiedzieć się, czy masz bakteryjne lub wirusowe zapalenie opon mózgowych, oceniając swoje samopoczucie. Twój lekarz będzie musiał wykonać testy, aby to określić.

Jakie mogą być następstwa zapalenia opon mózgowych?

Te powikłania są zwykle związane z zapaleniem opon mózgowych:

Drgawki (także padaczka)
Utrata słuchu
Uszkodzenie mózgu
Wodogłowie
Nagromadzenie płynu między mózgiem a czaszką

Jakie są czynniki ryzyka związane z zapaleniem opon mózgowych?

Oto niektóre z czynników ryzyka zapalenia opon mózgowych:

Niedobór odporności
Osoby z niedoborem odporności są bardziej podatne na infekcje. Obejmuje to także infekcje, które powodują zapalenie opon mózgowych. Niektóre zaburzenia i terapie mogą osłabić twój układ odpornościowy. Obejmują one:

HIV
AIDS
Zaburzenia autoimmunologiczne
Chemoterapia
Przeszczepy narządów lub szpiku kostnego
Kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, które jest spowodowane przez grzyby, jest najczęstszą postacią zapalenia opon mózgowych u osób z HIV lub AIDS.

Życie w społeczności
Zapalenie opon mózgowych łatwo rozprzestrzenia się, gdy ludzie żyją w bliskim sąsiedztwie. Życie w małych przestrzeniach zwiększa szansę na zarażenie. Przykłady tych lokalizacji obejmują:

Akademiki
Koszary
Szkoły z internatem
Ośrodki opieki dziennej

Ciąża
Kobiety w ciąży mają zwiększone ryzyko listeriozy, która jest infekcją wywołaną przez bakterie Listeria. Zakażenie może przenosić się na nienarodzone dziecko.

Wiek
Wszystkie grupy wiekowe są zagrożone zapaleniem opon mózgowych, jednak niektóre grupy wiekowe są bardziej podatne. Dzieci w wieku poniżej 5 lat są narażone na zwiększone ryzyko wirusowego zapalenia opon mózgowych. Niemowlęta są bardziej narażone na bakteryjne zapalenie opon mózgowych.

Praca ze zwierzętami
Pracownicy farmy i inne osoby pracujące ze zwierzętami mają zwiększone ryzyko zakażenia Listerią.

W jaki sposób diagnozuje się zapalenie opon mózgowych

Diagnozowanie zapalenia opon mózgowych rozpoczyna się od przedstawienia historii choroby i badania. Wiek i miejsce zamieszkania mogą być ważnymi wskazówkami. Podczas badania Twój lekarz będzie szukał następujących objawów:

Gorączka
Zwiększone tętno
Zdrętwienie szyi
Zmniejszona świadomość

Twój lekarz zleci również nakłucie lędźwiowe. Ten test jest również nazywany nakłuciem rdzenia kręgowego. Pozwala to lekarzowi szukać zwiększonego ciśnienia w ośrodkowym układzie nerwowym. Może także znaleźć zapalenie lub bakterie w płynie rdzeniowym. Ten test może również pomóc w określeniu najlepszego antybiotyku do leczenia.

w celu zdiagnozowania zapalenia opon mózgowych mogą być również zlecone inne testy. Typowe testy obejmują:

Pełna morfologia krwii jest ogólnym wskaźnikiem zdrowia. Sprawdza liczbę czerwonych i białych krwinek we krwi. Białe krwinki zwalczają infekcję. Liczba ta jest zwykle podwyższona przy zapaleniu opon mózgowych.

RTG klatki piersiowej może ujawnić obecność zapalenia płuc, gruźlicy lub infekcji grzybiczych. Zapalenie opon mózgowych może wystąpić po zapaleniu płuc.

Badanie CT głowy może wykazać problemy, takie jak ropień mózgu lub zapalenie zatok. Bakterie mogą przenosić się z zatok do opon mózgowych.

Zapalenie opon mózgowych – leczenie

Twoje leczenie zależy od przyczyny zapalenia opon mózgowych.

Bakteryjne zapalenie opon mózgowych wymaga natychmiastowej hospitalizacji. Wczesna diagnoza i leczenie zapobiegną uszkodzeniu mózgu i śmierci. Bakteryjne zapalenie opon mózgowych jest leczone dożylnie antybiotykami. Nie ma uniwersalnego antybiotyku na bakteryjne zapalenie opon mózgowych.

Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych jest leczone lekami przeciwgrzybiczymi.

Wirusowe zapalenie opon mózgowych nie jest leczone. Zwykle ustępuje samo. Objawy powinny ustąpić w ciągu dwóch tygodni. Nie ma poważnych długoterminowych problemów związanych z wirusowym zapaleniem opon mózgowych.

Jak zapobiegać zapaleniu opon mózgowych

Ważne jest utrzymywanie zdrowego stylu życia, szczególnie w przypadku przynależności do grupy zwiększonego ryzyka. Obejmuje to takie rzeczy jak:

Odpowiednia ilość odpoczynku
Zrezygnowanie z palenia
Unikanie kontaktu z chorymi ludźmi
Jeśli byłeś w bliskim kontakcie z jedną lub kilkoma osobami, które mają bakteryjne zakażenie mózgu, twój lekarz może ci podać profilaktyczne antybiotyki. To zmniejszy problemy w razie rozwoju choroby.

Szczepienia mogą również chronić przed niektórymi rodzajami zapalenia opon mózgowych. Szczepionki, które mogą zapobiegać zapaleniu opon mózgowych obejmują:

Haemophilus influenzae typu B (Hib)
Szczepionka przeciw koniugatowi pneumokokowemu
Szczepionka przeciw meningokokom

Kto powinien zostać zaszczepiony przeciwko meningokokowemu zapaleniu opon mózgowych?

Te pięć grup jest uważanych za zagrożone i powinno otrzymać szczepionkę przeciw zapaleniu opon mózgowych:

Uczniowie szkół wyższych, którzy mieszkają w akademikach i nie zostali zaszczepieni
Nastolatkowie w wieku od 11 do 12 lat
Nowi uczniowie szkół średnich, którzy nie zostali zaszczepieni
Osoby podróżujące do krajów, w których choroba meningokokowa jest powszechna
Dzieci w wieku 2 lat lub starsze, które nie mają śledziony lub mają upośledzony układ immunologiczny

Nie znalazłeś informacji której szukałeś? Przykro nam 🙁 więcej o temacie znajdziesz tutaj.

Encefalopatia wątrobowa – jak długo trwa, rokowania

Encefalopatia wątrobowa oznacza spadek wydajności mózgu, który występuje w wyniku ciężkiej choroby wątroby. Wątroba nie może odpowiednio oczyścić krwi, a to powoduje nagromadzenie się toksyn, co może prowadzić do uszkodzenia mózgu.

Encefalopatia wątrobowa może być ostra (krótkotrwała) lub przewlekła (długotrwała). W niektórych przypadkach osoba z encefalopatią wątrobową może przestać reagować i zapaść w śpiączkę.

encefalopatia wątrobowa

Ostra encefalopatia wątrobowa rozwija się z powodu ciężkiej choroby wątroby. Ten stan występuje głównie u osób z:

Ostrym wirusowym zapaleniem wątroby: ciężki rodzaj wirusowego zapalenia wątroby, który może objawić się nagle

Toksyczne zapalenie wątroby: może być spowodowane przez działanie alkoholu, substancji chemicznych, narkotyków (rekreacyjnych lub na receptę) lub suplementów

Zespół Reye’a: rzadka i poważna choroba występująca głównie u dzieci, która powoduje nagły obrzęk i zapalenie wątroby i mózgu
Ostra encefalopatia wątrobowa może być również oznaką niewydolności wątroby.

Przewlekła encefalopatia wątrobowa może być stała lub nawracająca. Osoby z powtarzającą się wersją będą miały wiele epizodów encefalopatii wątrobowej przez całe życie. Będą również wymagać ciągłego leczenia, aby zapobiec rozwojowi objawów. Powtarzające się przypadki są zwykle obserwowane u osób z ciężką marskością wątroby (bliznowacenie wątroby).

Stałe przypadki występują u osób, które nie reagują na leczenie i mają stałe stany neurologiczne, takie jak napad padaczkowy lub uszkodzenie rdzenia kręgowego. Ten stan występuje rzadko.

Przyczyny encefalopatii wątrobowej

Dokładna przyczyna encefalopatii wątrobowej nie jest ustalona. Jest jednak zwykle wyzwalana przez nagromadzenie toksyn we krwi. Dzieje się tak, gdy wątroba nie rozkłada prawidłowo toksyn.

Wątroba usuwa toksyczne substancje chemiczne, takie jak amoniak z organizmu. Te toksyny są pozostałością po białkach, które są metabolizowane lub rozkładane w celu użycia przez różne narządy w ciele. Nerki zmieniają te toksyny w bezpieczniejsze substancje, które następnie są usuwane z organizmu poprzez oddawanie moczu.

Kiedy wątroba jest uszkodzona, nie jest w stanie odfiltrować wszystkich toksyn. Toksyny mogą następnie gromadzić się w krwioobiegu i potencjalnie dostać się do mózgu. Toksyczne nagromadzenie może także uszkadzać inne narządy i nerwy.

Encefalopatia wątrobowa może być wywołana przez:

Infekcje takie jak zapalenie płuc
Problemy z nerkami
Odwodnienie
Niski poziom tlenu (niedotlenienie)
Niedawna operacja lub trauma
Stosowanie leków przeciwbólowych
Jedzenie za dużo białka
Stosowanie leków (takich jak barbiturany lub leki uspokajające z grupy benzodiazepin), które hamują centralny układ nerwowy
Zaburzenie równowagi elektrolitowej, szczególnie zmniejszenie potasu po wymiotach lub przyjmowanie leków moczopędnych

Encefalopatia wątrobowa – objawy

Objawy encefalopatii wątrobowej różnią się w zależności od przyczyny uszkodzenia wątroby.

Objawy umiarkowanej encefalopatii wątrobowej mogą obejmować:

Trudności w myśleniu
Zmiany osobowości
Słaba koncentracja
Problemy z pismem ręcznym lub utratą innych ruchów małej ręki
Zapominanie się
Zapach stęchłego lub słodkiego oddechu

Objawami ciężkiej encefalopatii wątrobowej są:

Senność lub ospałość
Niepokój
Drgawki
Zmiany osobowości
Zmęczenie
Zdezorientowana mowa
Drżące ręce
Powolne ruchy

Jeśli pojawią się objawy ciężkiej encefalopatii wątrobowej, idź na pogotowie lub zadzwoń pod numer 911, Objawy te mogą doprowadzić do śpiączki, jeśli nie są szybko leczone.

W jaki sposób diagnozuje się encefalopatię wątrobową

Do diagnostyki encefalopatii wątrobowej stosuje się kilka testów.

Testy krwi
Pełną morfologię krwi można wykorzystać do sprawdzenia czerwonych krwinek, białych krwinek i płytek krwi. Niska liczba czerwonych krwinek wskazuje utratę wartości krwi i brak tlenu.

Testy krwi mogą być również użyte do sprawdzenia poziomu sodu, potasu i amoniaku we krwi. Zbyt dużo tych substancji we krwi jest oznaką upośledzenia czynności wątroby.

Testy obrazowania
Badanie obrazowe, takie jak skan CT głowy lub MRI, może sprawdzić krwawienie w głowie lub nieprawidłowości w mózgu.

Testy czynności wątroby
Można wykonać testy czynności wątroby w celu sprawdzenia podwyższonych poziomów enzymów. Wzrost enzymów wskazuje na stres związany z uszkodzeniem wątroby lub wątroby.

Jeśli pacjent ma chorobę nerek lub chorobę wątroby, należy poinformować o tym lekarza. Dobrze opisane objawy  mogą czasem wystarczyć do zdiagnozowania encefalopatii wątrobowej.

Leczenie encefalopatii wątrobowej

Możliwości leczenia encefalopatii wątrobowej różnią się w zależności od zaawansowania przyczyny stanu zapalnego.

Jeśli przyczyną choroby jest jedzenie zbyt dużej ilości białka, będziesz musiał je ograniczyć. Ponieważ białko jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu, dietetyk lub lekarz może ułozyć dietę, która pozwoli uzyskać wystarczającą ilość białka bez pogorszenia objawów. Żywność wysokobiałkowa, której należy unikać, to drób, czerwone mięso, jaja i ryby.

Leki mogą także pomóc spowolnić tempo, z jakim twoja krew absorbuje toksyny. Twój lekarz może przepisać antybiotyki i laktulozę (cukier syntetyczny).

W ciężkich przypadkach, które mogą powodować trudności w oddychaniu, może być konieczne zastosowanie respiratora lub tlenu dostarczonego przez maskę.

Rokowania przy encefalopatii wątrobowej

Osoby z przewlekłą encefalopatią wątrobową mają lepsze wskaźniki powrotu do zdrowia niż osoby z ostrą wersją stanu. Szybkość powrotu do zdrowia wzrasta, jeśli leczenie zostanie podjęte przed pogorszeniem się stanu zdrowia.

Komplikacje, które mogą być nieodwracalne, obejmują opuchliznę mózgu i niewydolność wątroby.

Czy mogę zapobiec encefalopatii wątrobowej?

Najlepszym sposobem zapobiegania encefalopatii wątrobowej jest zapobieganie chorobom wątroby. Możesz zmniejszyć swoje szanse na wystąpienie choroby wątroby, wykonując następujące kroki:

Unikaj picia alkoholu lub spożywaj alkohol z umiarem.
Unikaj pokarmów o wysokiej zawartości tłuszczu.
Pozbądź się nadwagi
Nie używaj narkotyków (a szczególnie unikaj wspólnych igieł)

Aby uniknąć wirusowego zapalenia wątroby:

Dokładnie umyj ręce po skorzystaniu z łazienki lub zmianie pieluchy.
Unikaj z korzystania ze wspólnych igieł.
Unikaj bliskiego kontaktu z osobami, u których zdiagnozowano wirusowe zapalenie wątroby.

Nie znalazłeś informacji której szukałeś? Przykro nam 🙁 więcej o temacie znajdziesz tutaj.

Padaczka – objawy i występowanie

Padaczka jest przewlekłą chorobą, która powoduje nagłe i nawracające napady padaczkowe. Napad to nagły przypływ „elektrycznej” aktywności  mózgu.

Padaczka skroniowa

Istnieją dwa główne rodzaje napadów. Uogólnione napady atakują cały mózg. Napady ogniskowe lub częściowe atakują tylko jedną część mózgu.

Łagodny napad może być trudny do rozpoznania. Może trwać kilka sekund, podczas których brakuje ci świadomości.

Silniejsze napady drgawek mogą powodować skurcze i niekontrolowane drgawki mięśniowe, i może to zająć od kilku sekund do kilku minut. Podczas silniejszego ataku niektórzy ludzie stają się zdezorientowani lub tracą przytomność. Często pacjent nie pamięta momentu ataku.

Istnieje kilka powodów, które mogą sprowokować napad. Obejmują one:

wysoką gorączkę
uraz głowy
bardzo niski poziom cukru we krwi
odstawienie alkoholu

Padaczka jest dość powszechną chorobą neurologiczną, która dotyka 65 milionów ludzi na całym świecie. W Stanach Zjednoczonych dotyka ona około 3 milionów ludzi.

Każdy może cierpieć na padaczkę ale najczęściej występuje u małych dzieci i osób starszych. Występuje nieco częściej u mężczyzn niż u kobiet.

Nie ma lekarstwa na epilepsję, ale zaburzenia można łagodzić za pomocą leków i działań prewencyjnych.

Padaczka – objawy

Padaczka jest zaburzeniem,objawiającym się nawracającymi napadami padaczkowymi. Zwykle komórki nerwowe w mózgu przekazują sygnały elektryczne i chemiczne innym komórkom nerwowym, gruczołom i mięśniom. Drgawki występują, gdy zbyt wiele z tych komórek nerwowych (lub neuronów) emituje sygnały elektryczne w tym samym czasie i w znacznie szybszym tempie niż normalnie. Zwykle napad trwa od kilku sekund do kilku minut. W niektórych przypadkach napady mogą trwać dłużej.

Nie wszystkie napady występują z powodu epilepsji. Według Kliniki Mayo, osoba zwykle musiała mieć co najmniej dwa niesprowokowane napady, aby zdiagnozować epilepsję. Napad niesprowokowany to taki, który występuje bez wyraźnej przyczyny.

Oznaki ataku mogą być subtelne lub dramatyczne. Osoba dotknięta chorobą może:

patrzeć w przestrzeń przez kilka sekund
stracić przytomność
wykazywać dziwne zachowanie, takie jak mówienie bez sensu
sztywnieć, potrząsać kończynami, lub wykonywać gwałtowne, szarpiące ruchy

Chociaż mogą się one znacznie różnić, określone objawy są często związane z konkretnymi rodzajami napadów. Atak może rozpocząć się jako prostsza forma napadu, ale może stać się kolejnym rodzajem napadu z bardziej rozpowszechnionymi lub silniejszymi efektami.

Rodzaj napadu zależy od tego, która część mózgu jest atakowana i z jaką intensywnością. Wyróżniamy dwie główne kategorie napadów padaczkowych: częściowe i uogólnione. W każdej kategorii występuje wiele rodzajów napadów.

Częściowe napady padaczkowe

Nazywane również napadami ogniskowymi lub lokalnymi, napady częściowe wynikają z nieprawidłowej aktywności w jednej części mózgu. Dwa rodzaje napadów częściowych to proste napady częściowe i złożone napady częściowe.

Proste napady częściowe
Ludzie zwykle nie tracą przytomności w czasie prostych napadów częściowych, ale inne objawy zależą od tego, za co odpowiedzialna jest nieprawidłowo funkcjonująca część mózgu. Napady zwykle trwają mniej niż 2 minuty.

Objawy mogą obejmować:

drżenie lub usztywnianie poszczególnych części ciała, takich jak ręka lub noga
nagła zmiana emocji bez wyraźnego powodu
trudności w mówieniu lub rozumieniu mowy
uczucia deja vu lub powtarzania doświadczenia
nieprzyjemne odczucia, takie jak uczucie przesycenia w żołądku, zmiany  akcji serca lub gęsią skórkę
słuchanie, wąchanie, smakowanie lub odczuwanie rzeczy, których nie ma, lub halucynacje zmysłowe, takie jak migające światła, mrowienie lub dźwięki

Złożone napady częściowe
Objawy złożonych napadów częściowych zależą od tego, w której części mózgu występują drgawki. Napady te dotyczą większego obszaru mózgu niż proste napady częściowe. Napady te powodują zmianę świadomości, która może obejmować utratę przytomności. Napady te trwają zwykle około 1 do 2 minut.

Oznaki i objawy złożonych napadów częściowych mogą obejmować:

aura lub niezwykłe uczucie ostrzegające przed atakiem
patrzenie się w przestrzeń
wykonywanie dziwnych, bezsensownych zachowań, które często się powtarzają lub automatyzmów, które mogą obejmować grzebanie w ubraniu, chodzenie w kółko i wykonywanie ruchów żucia
powtarzanie słów, krzyczenie, śmiech lub płacz

Po  napadzie osoba może być zdezorientowana lub nie pamiętać, co stało się bezpośrednio przed lub po ataku.

 

Uogólnione napady padaczkowe

Uogólnione napady wydają się obejmować wszystkie części mózgu. Istnieje sześć rodzajów uogólnionych napadów padaczkowych. Należą do nich:

Napady toniczne
Napady toniczne są nazywane ze względu na sposób, w jaki wpływają na napięcie mięśni. Napady te powodują usztywnienie mięśni. Najczęściej atakują mięśnie pleców, rąk i nóg, ale zazwyczaj nie powodują utraty przytomności. Najczęściej napady drgawkowe występują podczas snu i trwają krócej niż 20 sekund. Jeśli osoba stoi, gdy ma napad toniczny, prawdopodobnie upadnie.

Napady kloniczne
Ataki te są rzadkie i obejmują szybkie skurcze i rozluźnienie mięśni. Prowadzi to do rytmicznego, szarpiącego ruchu, najczęściej w szyi, twarzy lub rękach. Tego ruchu nie można zatrzymać, przytrzymując uszkodzone części ciała. Napady toniczno-kloniczne rozpoczynają się od usztywnienia mięśni, co zdarza się w napadach tonicznych, po których następują ruchy szarpnięć, które występują w klonicznych napadach padaczkowych.

Napady toniczno-kloniczne
Ten typ jest znany również jako wielki atak, od francuskiego terminu „wielka choroba”. Gdy myślimy o napadach padaczkowych, wyobrażamy sobie ten atak. Napady zwykle trwają od 1 do 3 minut. Napad toniczno-kloniczny, który trwa dłużej niż 5 minut, zdarza się rzadko i jest bardzo niebezpieczny.

Znakiem ostrzegawczym napadu toniczno-klonicznego może być stęknięcie lub inny dźwięk spowodowany usztywnieniem mięśni i wyparciem powietrza. Pierwsza faza to faza toniczna. W tej fazie osoba traci przytomność i spada na podłogę, jeśli stoją.

Ich ciało zacznie się wtedy gwałtownie drgać lub poruszać. Jest to znane jako faza kloniczna. Podczas drgawek drgania będą wyglądać rytmicznie, podobnie jak w przypadku drgawek klonicznych.

Podczas napadów toniczno-klonicznych mogą wystąpić następujące objawy:

Osoba może gryźć własny język, powodując krwawienie z ust.
Mogą nie być w stanie kontrolować wydzielania, co prowadzi do zwiększonego wydzielania śliny lub pienienia się w jamie ustnej.
utrata kontroli jelit lub funkcji pęcherza
Mogą doznać obrażeń w wyniku drgawek lub uderzenia przez nie obiektu podczas napadu.
Mogą również lekko zmienić kolor skóry na niebieski.
Osoba, która miała napad toniczno-kloniczny, często jest obolała i zmęczona i ma niewielkie lub żadne wspomnienie z tego doświadczenia.

„Wielki napad” może wystąpić z powodu rzadszego rodzaju napadów, takich jak częściowe napady padaczkowe, które kumulują się. Nazywa się to wtórnym uogólnionym napadem. Porażenie elektryczne zaczyna się w określonym obszarze mózgu, ale nieprawidłowe działanie przenosi się na większe obszary mózgu. Może się to zdarzyć szybko lub powoli.

 Atoniczne napady padaczkowe

Znane również jako ataki astatyczne lub ataki upuszczania, te napady obejmują krótką utratę przytomności. Są one nazywane „atonicznymi”, ponieważ powodują utratę napięcia mięśniowego, a tym samym spadek siły mięśni. Napady zwykle trwają krócej niż 15 sekund.

Osoba doświadczająca atonicznego ataku podczas siedzenia może jedynie kiwać głową lub osuwać się. Jeśli stoi, upadnie. Jeśli ich ciało jest sztywne, gdy upadnie, jest to prawdopodobnie napad toniczny, a nie napad atoniczny. Po ataku atonicznym osoba zwykle nie zdaje sobie sprawy z tego, co się stało. Osoby z atonicznymi napadami padaczkowymi powinny nosić kask, ponieważ napady te często powodują obrażenia.

Miokloniczne napady padaczkowe

Napady te zwykle charakteryzują się szybkim szarpaniem określonych części ciała.  Osoby bez padaczki mogą odczuwać takie szarpnięcia lub drgawki, szczególnie gdy zasypiają lub budzą się rano. Czkawka jest kolejnym przykładem tego, co czują ludzie podczas napadów mioklonicznych. U osób z epilepsją napady często powodują ruchy ciała w tym samym czasie po obu stronach ciała. Napady te trwają zwykle zaledwie kilka sekund i nie powodują utraty przytomności.

Napady miokloniczne mogą być częścią kilku różnych zespołów padaczkowych, w tym:

młodzieńcza padaczka miokloniczna
Zespół Lennoxa i Gastauta
postępująca padaczka miokloniczna
Napady nieobecności

Znane również jako drobne napady padaczkowe, napady nieświadomości występują częściej u dzieci. Zwykle obejmują one krótką utratę świadomości, w której osoba zatrzymuje się, co robi, patrzy w przestrzeń i przestaje reagować.

Chociaż trwają one tylko kilka sekund, napad nieobecności może wystąpić wiele razy w ciągu jednego dnia. Możliwość wystąpienia napadów nieświadomości jest szczególnie silna wśród dzieci, które wydają się być odseparowane lub mają trudności w skupieniu uwagi.

Padaczka u dzieci

 

Niektóre dzieci cierpią na epilepsję z powodu uszkodzenia mózgu. Może to być spowodowane ciężkim urazem głowy, trudnym porodem lub infekcją, która wpływa na mózg, taką jak zapalenie opon mózgowych. Padaczka u dzieci jest czasami nazywana padaczką objawową.

Niektórzy badacze uważają obecnie, że prawdopodobieństwo wystąpienia padaczki jest zawsze genetyczne, ponieważ każdy, kto zaczyna mieć napady padaczkowe, zawsze wykazywał pewien poziom genetycznej tendencji.

Nawet jeśli drgawki zaczną się po urazie mózgu lub innych zmianach strukturalnych, może to być spowodowane zarówno zmianami strukturalnymi, jak i genetyczną skłonnością ludzi do wystąpienia napadów padaczkowych. Ma to sens, jeśli weźmiemy pod uwagę, że wiele osób może mieć podobny uraz mózgu, ale nie wszystkie z nich rozwiną później epilepsję.

Leczenie padaczki u dzieci

Lekarz rodzinny może skierować dziecko do lekarza pediatry lub neurologa dziecięcego (lekarza dziecięcego specjalizującego się w mózgu i systemie nerwowym).

Młodzi ludzie powinni udać się do neurologa dla dorosłych od około 16 roku życia.

Leki przeciwpadaczkowe

Większość osób z epilepsją przyjmuje leki przeciwpadaczkowe (LPP) w celu kontrolowania napadów. Pediatra może omówić z Tobą, czy AED są najlepszą opcją dla Twojego dziecka. Chociaż leki przeciwpadaczkowe mają na celu powstrzymanie napadów, nie zatrzymują napadów w czasie ich trwania i nie leczą padaczki.

Większość dzieci przestaje mieć napady padaczkowe, gdy są na AED, który organizm akceptuje. Podobnie jak wszystkie leki, AED mogą powodować działania niepożądane u niektórych dzieci. Niektóre działania niepożądane ustępują, gdy organizm przyzwyczaja się do leku lub jeśli dawka jest dostosowana. Jeśli obawiasz się, że Twoje dziecko zażywa AED, możesz porozmawiać z pediatrą, pielęgniarką z epilepsją, lekarzem rodzinnym lub farmaceutą. Zmiana lub zatrzymanie leczenia dziecka bez uprzedniej rozmowy z lekarzem może spowodować ponowne rozpoczęcie występowania drgawek lub pogorszenie drgawek.

Dieta ketogennna

W przypadku niektórych dzieci, u których wciąż występują napady padaczkowe pomimo stosowania LPP, ketogenna dieta może pomóc w zmniejszeniu liczby lub nasileniu napadów. Dieta jest leczeniem medycznym, często rozpoczynającym się od AED i jest nadzorowana przez wyszkolonych specjalistów medycznych i dietetyków.

 

Padaczka skroniowa

Padaczka skroniowa jest jednym z 20 różnych rodzajów epilepsji.

Istnieją dwa typy epilepsji płata skroniowego. Każda jest określona przez część płata skroniowego, z którego pochodzi. Jeden zaczyna się w środkowym (wewnętrznym) obszarze płata skroniowego, podczas gdy drugi rozpoczyna się w koryncowym (bocznym) obszarze płata skroniowego. Płaty skroniowe mózgu radzą sobie z emocjami, a także pomagają w przetwarzaniu i przechowywaniu krótkotrwałych wspomnień.

Skurcze padaczkowe płata skroniowego są dalej klasyfikowane. Jeśli występuje utrata przytomności, nazywa się je złożonymi napadami częściowymi. Jeśli pozostajesz przytomny, nazywa się to prostymi częściowymi napadami. W większości przypadków ludzie pozostają przytomni podczas napadów skroniowych skroniowych, czyniąc je prostymi napadami częściowymi.

Przyczyny padaczki skroniowej

Spośród wszystkich typów padaczki najczęściej występuje epilepsja płata skroniowego. Dotyczy około 60 procent wszystkich osób z padaczką i może wystąpić w każdym wieku. Istnieje wiele potencjalnych przyczyn, a często dokładna przyczyna nie jest znana.

Eksperci twierdzą, że niektórymi możliwymi przyczynami napadów płata skroniowego są:

ciężkie urazowe uszkodzenie mózgu
infekcje lub zakażenia, takie jak zapalenie opon mózgowych lub zapalenie mózgu
blizny (gliosis) w hipokampie płata skroniowego
deformacje naczyń krwionośnych w mózgu
nowotwór mózgu

Objawy padaczki skroniowej

Kiedy zaczyna się pojawiać napad skroniowy, dana osoba może doświadczyć nagłych, niezwykłych uczuć, takich jak:

deja vu
ekstremalne szczęście
rosnące uczucie w jamie brzusznej
niepokój

Te wczesne objawy są nazywane aurami lub ostrzeżeniami i mogą trwać od kilku sekund do kilku minut, zanim wystąpi napad. Inne możliwe aury to halucynacje dźwięków, głosów, ludzi, zapachów i smaków. Nie wszystkie osoby, które doświadczają napadów płata skroniowego, doświadczają aury. Czasami ludzie nie pamiętają doświadczenia aury.

Po rozpoczęciu ataku możesz pozostać przytomnym, ale twoje ciało zacznie drgać i wykonywać nieświadome działania. Wykonasz powtarzalne, niekontrolowane ruchy, takie jak mlaskanie, przełykanie, żucie, patrzenie lub pocieranie ręką. Padaczka i jej objawy różni się w zależności od człowieka. Mogą być długie lub krótkie i mogą być intensywne lub łagodne do tego stopnia, że ​​nie zauważysz, że to się dzieje.

Po wystąpieniu napadu płata skroniowego mogą wystąpić:

kłopot z mówieniem
zamieszanie
będąc nieświadomym napadu
intensywne zmęczenie

Rzadko u osób, u których wystąpu napad skroniowy, wystąpuje także uogólniony napad toniczno-kloniczny, który powoduje konwulsje i utratę przytomności.

 

Czynniki ryzyka przy padaczce skroniowej

Czynniki ryzyka przy padaczce skroniowej obejmują:

uraz głowy z utratą przytomności
urazy z wczesnego dzieciństwa
urazy porodowe
wady mózgu
infekcje
nowotwór mózgu

W większości przypadków epilepsja płata skroniowego pojawia się u nastolatków lub po 25 roku życia. Eksperci twierdzą, że dla kobiet zmiany hormonalne powodowane przez ich cykle miesiączkowe i owulacja mogą powodować większą liczbę napadów.

Diagnozowanie padaczki skroniowej

Lekarz może zdiagnozować napady skroniowe na podstawie szczegółowego opisu napadów padaczkowych. Często sugeruje się, aby napady opisywał  świadek będący osobą trzecią, ponieważ może on lepiej przypomnieć sobie, co się stało.

Standardową procedurą radiologiczną stosowaną do diagnozowania padaczki skroniowej jest obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI), które przeprowadza się na mózgu. Lekarze szukają charakterystycznych nieprawidłowości mózgu związanych z padaczką skroniową.

Lekarze wykonają także elektroencefalogram (EEG), test służący do pomiaru aktywności elektrycznej mózgu. Fale ostre widoczne w EEG w prawidłowej lokalizacji zazwyczaj wskazują na epilepsję płata skroniowego. Lekarze czasami rejestrują drgawki w monitorze EEG wideo, zwykle przy ustalaniu, czy operacja będzie pomocna w leczeniu miejscowych napadów padaczkowych.

 

Leczenie padaczki skroniowej

 

Większość osób z padaczką skroniową dobrze reaguje na leki przeciwpadaczkowe. Jednak leki te mają różne działania niepożądane, takie jak zmęczenie, przyrost masy ciała i zawroty głowy. Mogą również zakłócać działanie innych leków, takich jak doustne środki antykoncepcyjne.

Co najmniej jedna trzecia osób z padaczką skroniową nie reaguje na same leki i wymaga innych interwencji medycznych w celu leczenia ich zaburzeń. Operacja jest kolejnym częstym sposobem leczenia osób z padaczką skroniową. Jest używana do eliminowania lub zmniejszania liczby napadów, których doświadcza dana osoba. Jednak wszystkie operacje niosą ze sobą ryzyko, a nieudana operacja może powodować problemy neurologiczne.

Inne rodzaje interwencji medycznych stosowanych w leczeniu padaczki skroniowej obejmują:

Stymulacja nerwu błędnego: Urządzenie stymulujące jest chirurgicznie wszczepiane w klatkę piersiową pod obojczykiem, a przewody od stymulatora łączącego się z nerwem błędnym w szyi mogą pomóc zmniejszyć częstotliwość i intensywność napadów.

Responsywna neurostymulacja: Urządzenie stymulujące jest wszczepiane na powierzchnię mózgu lub w tkankę mózgową, podłączone do zasilanego bateryjnie generatora, który jest przymocowany do czaszki w pobliżu mózgu. Urządzenie wykrywa napady i wysyła stymulację elektryczną do obszaru, w którym występuje napad, próbując go zatrzymać.

Głęboka stymulacja mózgu: Jest to eksperymentalna terapia polegająca na wszczepieniu elektrod do części mózgu zwanej wzgórzem. Te elektrody emitują sygnały elektryczne, które zatrzymują drgawki.

 

Na co uważać?

Zmiany w stylu życia mogą również pomóc zmniejszyć ryzyko wystąpienia lub zranienia podczas napadu. Niektóre czynności mogą być niebezpieczne, jeśli masz epilepsję płata skroniowego lub masz skłonność do drgawek.

Obejmują one:

Pływanie: Jeśli zdecydujesz się pływać, nie idź sam i zawsze noś koło ratunkowe.
Kąpiel: Prysznic zamiast siedzenia w wannie ze względu na ryzyko utonięcia w wannie.
Praca wysoko nad ziemią: Praca na drabinie, dachu lub innym podwyższonym miejscu może być niebezpieczna, ponieważ możesz spaść.
Prowadzenie samochodu lub obsługiwanie maszyn: Państwa mają różne ograniczenia licencyjne dla osób z historią napadów.

Rokowania

Podczas gdy padaczka skroniowa może być z powodzeniem leczona za pomocą leków lub zabiegów chirurgicznych, zawsze stwarza zagrożenie dla osób żyjących z nią i prawdopodobnie innych, zwłaszcza podczas pracy z użyciem ciężkich maszyn lub pojazdów mechanicznych. Ponadto osoby z padaczką, które są oporne na leczenie farmakologiczne, częściej doświadczają problemów z pamięcią. Uwarunkowania te mogą prowadzić do obniżenia jakości życia i zwiększonego ryzyka śmierci. Jeśli odpowiednio zarządza się lekami i dostosowuje styl życia, osoby z napadami padaczkowymi mogą mimo wszystko żyć pełnią życia.

Nie znalazłeś informacji której szukałeś? Przykro nam 🙁 więcej o temacie znajdziesz tutaj.

Możesz także zobaczyć inne artykuły o chorobach układu nerwowego.

Grzybica skóry głowy

Grzybica skóry głowy jest wysoce zaraźliwą infekcją, która zwykle rozprzestrzenia się poprzez kontakt międzyludzki lub poprzez dzielenie grzebieni, ręczników, kapeluszy lub poduszek. Grzybica skóry głowy występuje najczęściej u dzieci, ale może dotyczyć osób w każdym wieku.

grzybica skóry głowy

Grzybica skóry głowy – przyczyny zarażeń

Grzybicę skóry głowy powodują grzyby nazywane dermatofitami  . Grzyby to organizmy, które rozwijają się na martwych tkankach, takich jak paznokcie, włosy i zewnętrzne warstwy skóry. Dermatofity preferują ciepło i wilgoć, dzięki czemu dobrze się rozwijają na spoconej skórze. Przeludnienie i słaba higiena zwiększają rozprzestrzenianie się grzybicy.

Grzybica skóry głowy łatwo się rozprzestrzenia, szczególnie wśród dzieci. Możesz się nią zarazić dotykając skóry zainfekowanej osoby. Jeśli używasz grzebieni, pościeli lub innych przedmiotów, które były używane przez zainfekowaną osobę, również jesteś narażony na ryzyko.

Zwierzęta domowe, takie jak koty i psy, mogą również rozprzestrzeniać grzybicę. Także zwierzęta hodowlane, takie jak kozy, krowy, konie i świnie, mogą  być nosicielami, nawet jeśli nie wykazują żadnych oznak infekcji.

Symptomy grzybicy skóry głowy

 

Najczęstszym objawem grzybicy są swędzące plamy na skórze głowy. Kawałki włosów mogą odłamać się blisko skóry głowy, pozostawiając łuskowate, czerwone obszary lub łyse plamy. W miejscach, w których włosy się odłamały, można zobaczyć czarne plamki. Pozostawione bez leczenia obszary te mogą stopniowo rozszerzać i rozprzestrzeniać się.

Inne objawy to:

łamliwe włosy
bolesna skóra głowy
obrzęk węzłów chłonnych
niska gorączka

W cięższych przypadkach mogą rozwinąć się  obrzęki zwane kerionem, które gromadzą ropę. Mogą one prowadzić do trwałych łysych plam i blizn.

Diagnoza

Często zdarza się, że lekarz może zdiagnozować grzybicę skóry owłosionej głowy. Twój lekarz może użyć specjalnego światła zwanego lampą Wooda, aby oświetlić skórę głowy i określić objawy infekcji. Grzybica skóry głowy jest często mylona z łysieniem plackowatym.

Lekarz może również pobrać próbkę skóry lub włosów w celu potwierdzenia diagnozy. Próbka jest następnie przesyłana do laboratorium w celu ustalenia obecności grzybów. Obejmuje to patrzenie na twoje włosy lub skrobanie z łuszczącej się skóry głowy pod mikroskopem. Ten proces może potrwać do trzech tygodni.

Leczenie przeciwgrzybicze

Głównymi lekami przeciwgrzybiczymi  są gryzeofulwiny (Grifulvin V, Gris-PEG) i chlorowodorek terbinafiny (Lamisil). Oba są doustnymi lekami, które należy przyjmować przez około sześć tygodni. Oba mają wspólne działania niepożądane, w tym biegunkę i rozstrój żołądka. Twój lekarz może zalecić przyjmowanie tych leków z wysokotłuszczowym pokarmem, takim jak masło orzechowe lub lody.

Inne możliwe działania niepożądane gryzeofulwiny to:

wrażliwość na słońce
wymioty
zmęczenie
omdlenie
zawroty głowy
reakcje alergiczne u osób uczulonych na penicylinę
bół głowy
wysypka
pokrzywka

Inne możliwe działania niepożądane chlorowodorku terbinafiny obejmują:

ból brzucha
swędzenie
wysypka
pokrzywka
utrata smaku lub zmiana smaku
Reakcja alergiczna
bół głowy
gorączka
problemy z wątrobą, w rzadkich przypadkach

Grzybica skóry głowy leki bez recepty -Szampon przeciwgrzybiczy

 

Lekarz może przepisać szampon leczniczy w celu usunięcia grzybów i zapobiegania rozprzestrzenianiu się infekcji. Szampon zawiera aktywny składnik przeciwgrzybiczy ketokonazol lub siarczek selenu. Szampon leczniczy zapobiega rozprzestrzenianiu się grzyba, ale nie zabija grzybicy. Musisz połączyć ten rodzaj leczenia z lekiem doustnym.

Lekarz może zalecić stosowanie takiego szamponu kilka razy w tygodniu przez miesiąc.

Proces leczenia

Grzybica skóry głowy leczy się bardzo powoli. Widoczna poprawa może być widoczna nawet po miesiącu. Bądź cierpliwy i kontynuuj przyjmowanie wszystkich leków zgodnie z zaleceniami.

Twój lekarz może chcieć sprawdzić ciebie lub twoje dziecko w 4 do 6 tygodni, aby upewnić się, że infekcja się cofa. Pozbycie się grzybicy może być trudne, a zainfekować można się więcej niż jeden raz. Nawroty często kończą się w okresie dojrzewania. Długoterminowe efekty obejmują  łysiny lub blizny.

Dziecko może zwykle powrócić do szkoły po rozpoczęciu leczenia grzybicy, ale zawsze spytaj o to swojego lekarza!

Zwierzęta domowe i inni członkowie rodziny powinni zostać zbadani i poddani leczeniu w razie wykrycia grzybicy u jednego z lokatorów. Pomoże to zapobiec ponownemu zakażeniu. Nie udostępniaj ręczników, grzebieni, czapek ani innych przedmiotów osobistych innym członkom rodziny. Możesz sterylizować grzebienie i szczotki, które należą do zakażonej osoby, mocząc je w wodzie z wybielaczem. Postępuj zgodnie ze wskazówkami na pojemniku wybielacza dla uzyskania odpowiedniego współczynnika rozcieńczenia.

Zapobieganie grzybicy skóry głowy

 

Dermatofity powodujące grzybicę są powszechne i zakaźne. To sprawia, że zapobieganie jest trudne. Ponieważ dzieci są szczególnie wrażliwe, powiedz dzieciom o ryzyku dzielenia się szczotkami do włosów i innymi przedmiotami osobistymi. Regularne mycie szamponem, mycie rąk i inne normalne zabiegi higieniczne mogą pomóc w zapobieganiu rozprzestrzenianiu się infekcji. Pamiętaj, aby nauczyć swoje dzieci właściwej higieny i sam też postępuj zgodnie z tymi praktykami.

Trudno powiedzieć, czy zwierzę ma grzybicę, ale powszechną oznaką infekcji są łyse łatki. Unikaj głaskania zwierząt, które mają na skórze futro. Utrzymuj regularne badania kontrolne dla wszystkich zwierząt i poproś weterynarza o sprawdzenie ich pod kątem zarażenia się grzybicą.

Nie znalazłeś informacji której szukałeś? Przykro nam 🙁 więcej o temacie znajdziesz tutaj.

Łysienie plackowate – przyczyny i leczenie

Łysienie plackowate jest chorobą, która powoduje wypadanie włosów na wzór małych „placków”. Powstaje, kiedy układ odpornościowy atakuje mieszki włosowe, powodując utratę włosów. Nagłe wypadanie włosów może wystąpić na skórze głowy i innych częściach ciała. Choroba ta rzadko powoduje całkowite wypadanie włosów, ale może zapobiegać ponownemu narastaniu włosów. Kiedy włosy odrastają, możliwe jest ponowne wypadnięcie włosów. Zakres wypadania i odrastania włosów jest różny u poszczególnych osób.

łysienie plackowate

Łysienie plackowate – przyczyny

Łysienie plackowate jest chorobą autoimmunologiczną. Choroba autoimmunologiczna rozwija się, gdy układ odpornościowy bierze zdrowe komórki za obce i szkodliwe substancje. Normalnie, układ odpornościowy broni Twojego ciała przed najeźdźcami, takimi jak wirusy i bakterie. W przypadku łysienia plackowatego układ odpornościowy błędnie rozpoznaje i atakuje mieszki włosowe. Mieszki włosowe są strukturami, z których rosną włosy. Pęcherzyki stają się mniejsze i przestają wytwarzać włosy, co prowadzi do ich utraty.

Naukowcy nie wiedzą, co powoduje, że układ odpornościowy atakuje mieszki włosowe, więc dokładna przyczyna tego stanu nie jest znana. Najczęściej jednak występuje u osób, u których w rodzinie występowały inne choroby autoimmunologiczne, takie jak cukrzyca typu 1 lub reumatoidalne zapalenie stawów, dlatego niektórzy naukowcy podejrzewają, że genetyka może przyczynić się do rozwoju łysienia plackowatego. Uważają także, że niektóre czynniki środowiskowe są potrzebne, aby wywołać łysienie plackowate u osób genetycznie predysponowanych do tej choroby.

Łysienie plackowate leczenie i diagnoza

Diagnoza

Lekarz może sprawdzić objawy, aby ustalić, czy pacjent cierpi na łysienie plackowate. Jest w stanie zdiagnozować łysienie plackowate patrząc na zasięg utraty włosów i badając kilka próbek włosów pod mikroskopem.

Lekarz może również wykonać biopsję skóry głowy, aby wykluczyć inne choroby, które powodują utratę włosów, w tym infekcje grzybicze. Podczas biopsji skóry głowy lekarz usunie niewielką część skóry głowy w celu przeprowadzenia analizy.

Badania krwi można wykonać, jeśli podejrzewa się inne stany autoimmunologiczne. Określony wynik badania krwi zależy od konkretnego zaburzenia, które podejrzewa Twój lekarz. Prawdopodobnie sprawdzi obecność jednego lub więcej nieprawidłowych przeciwciał. Jeśli te autoprzeciwciała występują we krwi, zwykle oznacza to, że masz zaburzenie autoimmunologiczne.

Inne badania krwi, które mogą pomóc w wykluczeniu innych chorób, obejmują:

C-reaktywne białko i szybkość sedymentacji erytrocytów
poziom żelaza – w przypadku występowania aft
hormony tarczycy
wolny i całkowity testosteron
hormon stymulujący folikulot i luteinizujący

Leczenie

Nie wynaleziono jeszcze skutecznego leku na łysienie plackowate, ale można mu zapobiegać. Leczenie może być w stanie powstrzymać przyszłą utratę włosów lub przyspieszyć powrót włosów.

Leczenie medykamentami

Możesz wetrzeć w skórę głowy  substancje takie jak minoksydyl (Rogaine), aby pobudzić wzrost włosów. Inne typowe terapie obejmują zastrzyki steroidowe lub kremy kortykosteroidowe i maści. W niektórych przypadkach fotochemioterapia może być stosowana do stymulacji wzrostu włosów. Fotochemioterapia jest rodzajem leczenia radiacyjnego, które wykorzystuje połączenie leków doustnych i światła ultrafioletowego.

Alternatywne terapie

Niektóre osoby z łysieniem plackowatym wybierają alternatywne terapie w celu leczenia swojego stanu. Mogą to być:

aromaterapia
akupunktura
suplementy roślinne
witaminy

Większość alternatywnych terapii nie była testowana w badaniach klinicznych, więc ich skuteczność w leczeniu wypadania włosów nie jest znana.

Istnieją również kroki, które można podjąć, aby zminimalizować dyskomfort, w tym:

stosowanie ochrony przeciwsłonecznej w celu ochrony narażonych obszarów przed poparzeniami słonecznymi

noszenie okularów przeciwsłonecznych, aby chronić oczy przed słońcem i kurzem, jeśli wypadną rzęsy

noszenie peruki, czapki lub szalika w celu ochrony skóry głowy

Skuteczność każdego leczenia będzie się różnić w zależności od osoby. Niektórzy ludzie nie potrzebują nawet leczenia, ponieważ ich włosy same się odrastają. W innych przypadkach ludzie nigdy nie widzą poprawy, mimo że próbują każdej opcji leczenia. Aby zobaczyć różnicę, możesz potrzebować więcej niż jednego zabiegu. Należy pamiętać, że odrastanie włosów może być tylko tymczasowe. Włosy mogą odrosnąć, a następnie wypaść ponownie.

Łysienie plackowate złośliwe

Łysienie plackowate złośliwe jest przewlekłą i niepoddającą się leczeniu odmianą łysienia plackowatego. Jedna trzecia pacjentów cierpiących na to schorzenie to dzieci. Dokładne przyczyny łysienia są trudne do określenia, wpływ mogą mieć zarówno czynniki genetyczne, stres o podłożu psychicznym, czy też zaburzenia  w funkcjonowaniu gruczołów odpowiedzialnych za prawidłowy rozwój włosów.

Utrata włosów w przypadku tego rodzaju łysienia jest dość charakterystyczna i zbliżona do łysienia plackowatego. Bez wcześniejszych objawów na owłosionej skórze głowy pojawiają się pojedyncze „placki” o średnicy do kilku centymetrów, które całkowicie pozbawione są włosów. Skóra w ich obrębie będzie przybierała przeważnie beżową barwę, czasami jest także zaczerwieniona. Ogniska takowe mogą równie dobrze samoistnie zarosnąć, czy też powiększać się. W  wyjątkowych przypadkach, które najlepiej będą charakteryzowały łysienie złośliwe może mieć miejsce  utrata brwi i rzęs, zarostu, a nawet wszystkich innych włosów na powierzchni ciała. Włosy które wypadną nie mają dużej szansy na odrośnięcie. Nie można się jednak załamywać, gdyż leczenie łysienia nawet w najmniejszym stopniu jest zawsze możliwe.

Łysienie złośliwe będzie musiało jednak być poddane szeregu specjalistycznych zabiegów i z pewnością walka z nim przy wykorzystaniu domowych sposobów jest niemożliwa. W tym przypadku pozostaje nam zgłosić się do specjalistycznych poradni dermatologicznych i należy zrobić to jak najwcześniej, gdyż czym dalej posunięte są efekty tego schorzenia tym trudniej z nim walczyć.

Choroba ta może mieć wiele podłoży, jednak najczęściej jest to przewlekły proces zapalny, który wywołany jest na przykład przez zakażenie, czy też inne czynniki środowiskowe. Włosy przeważnie zaczynają odrastać po upływie kilku miesięcy, jednak w większości przypadków miejsce mają nawroty o jeszcze większym nasileniu, więc jego ignorowanie może się źle skończyć. Jest to jedna z chorób o charakterze autoimmunologicznym, gdzie miejsce ma zaburzenie układu odpornościowego.

 

Jak radzić sobie z chorobą

Łysienie plackowate może być trudne emocjonalnie, zwłaszcza gdy wypadanie włosów dotyczy całej powierzchni głowy. Osoby z tą chorobą mogą czuć się odizolowane lub popadać w depresję. Jeśli czujesz się przytłoczony, doradcy lub grupy wsparcia mogą pomóc ci poradzić sobie z efektami choroby. Grupy wsparcia mogą zapewnić bezpieczne środowisko do dzielenia się wrażeniami i wyrażania wszelkich stresów i obaw.

Jeśli utrata włosów jest uciążliwa, możesz spróbować ukryć łysinę za pomocą peruki, czapki lub stylowego szalika. Możesz również nałożyć na skórę głowy proszek lub krem o kolorze włosów, aby zmniejszyć widoczność utraty włosów. Zastosowanie ołówka do brwi może pomóc w maskowaniu brakujących brwi.

Jeśli nie znalazłeś tego czego szukałeś, zapoznaj się proszę z tym artykułem!

Łysienie androgenowe – objawy i sposoby leczenia

Łysienie androgenowe jest powszechną przypadłością wypadania włosów zarówno u mężczyzn jak i kobiet. U mężczyzn choroba ta znana jest również jako łysienie typu męskiego. Włosy przerzedzają się, zaczynając od obu skroni. Z biegiem czasu linia włosów cofa się, tworząc charakterystyczny kształt litery „M”. Włosy również rozcinają się w koronie (blisko czubka głowy), często prowadząc do częściowej lub całkowitej łysiny.

łysienie androgenowe

Występowanie łysienia androgenowego

Łysienie androgenowe jest częstą przyczyną wypadania włosów u mężczyzn i kobiet. Ta forma wypadania włosów dotyka około 50 milionów mężczyzn i 30 milionów kobiet w Stanach Zjednoczonych. Łysienie androgenowe można rozpocznać już w wieku nastoletnim, a ryzyko zwiększa się wraz z wiekiem; ponad 50 procent mężczyzn w wieku powyżej 50 lat ma pewien stopień utraty włosów. U kobiet utrata włosów jest najbardziej prawdopodobna po menopauzie.

 

Łysienie androgenowe damskie

Około jedna trzecia kobiet doświadcza utraty włosów (łysienie) w pewnym momencie ich życia; u kobiet po menopauzie aż dwie trzecie cierpi na  łysienie androgenowe. Wypadanie włosów  ma większy wpływ na kobiety niż na mężczyzn, ponieważ jest mniej akceptowalne społecznie. Łysienie może poważnie wpłynąć na dobre samopoczucie i jakość życia kobiety.

U kobiet łysienie androgenowe zaczyna się stopniowo na czubku głowy, a następnie schodzi niżej. Linia włosów kobiety rzadko ustępuje, więc nie ma obawy o wyłysienie. Istnieje wiele potencjalnych przyczyn wypadania włosów, w tym schorzenia, leki i stres fizyczny lub emocjonalnego. Jeśli zauważysz nadzwyczajną utratę włosów, ważne jest, abyś udała się do swojego lekarza rodzinnego lub dermatologa, aby ustalić przyczynę i zastosować odpowiednie leczenie. Możesz również poprosić swojego lekarza o skierowanie do terapeuty lub grupy wsparcia w celu rozwiązania problemów emocjonalnych. Utrata włosów może być frustrująca, ale ostatnie lata przyniosły napływ sposobów na radzenie sobie z problemem.

Wzorzec utraty włosów u kobiet różni się od łysienia typu męskiego. U kobiet włosy stają się cieńsze na całej głowie, ale linia włosów nie cofa się. Łysienie androgenowe u kobiet rzadko prowadzi do całkowitej łysiny.

U kobiet ta forma wypadania włosów wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zespołu policystycznych jajników (PCOS). PCOS charakteryzuje się zaburzeniem równowagi hormonalnej, które może prowadzić do nieregularnych miesiączek, trądziku, nadmiernego owłosienia w innym miejscu na ciele (hirsutyzm) i przyrostu masy ciała.

Łysienie androgenowe u mężczyzn

Męskie łysienie androgenowe (MŁA) jest najczęstszą formą utraty włosów u mężczyzn, dotykającą 30-50% mężczyzn w wieku 50 lat. MŁA występuje w wysoce powtarzalnym wzorze, wpływając na utratę włosów na skroniach, wierzchołkach i środkowej części czaszki. Chociaż MŁA jest często uważana za stosunkowo mało poważną chorobę, utrata włosów wpływa na psychikę i może być przyczyną wielu stanów depresyjnych i lękowych u niektórych mężczyzn. MŁA jest coraz częściej identyfikowany jako czynnik ryzyka sztywności tętnic i chorób sercowo-naczyniowych. Rodzinna skłonność do MŁA i różnice rasowe w rozpowszechnieniu są dobrze znane, a dziedziczność stanowi około 80% predyspozycji. Normalne poziomy androgenów są wystarczające, aby spowodować wypadanie włosów u osób podatnych genetycznie. Łysienie androgenowe u mężczyzn wiąże się z kilkoma innymi schorzeniami, w tym chorobą niedokrwienną serca i powiększeniem prostaty. Dodatkowo, z łysieniem androgenowym są związane rak prostaty, zaburzenia insulinooporności (takie jak cukrzyca i otyłość) i wysokie ciśnienie krwi (nadciśnienie).

Łysienie androgenowe  – leczenie

Minoksydyl 

Lek ten został wprowadzony w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi, ale ludzie, którzy go zażywają zauważyli, włosy w miesjcach, w których je stracili, odrastają. Badania potwierdziły, że 2% roztwór minoksydylu nakładanego bezpośrednio na skórę głowy może stymulować wzrost włosów. Jak to działa, wciąż nie jest jasne. Dwa podwójnie  badania kobiet w wieku od 18 do 45 lat wykazały jego skuteczność. W jednym z badań 13% kobiet przyjmujących minoksydyl miało umiarkowany wzrost włosów i 50% minimalny wzrost (w porównaniu z odpowiednio 6% i 33% w grupie placebo). W drugim badaniu 60% kobiet z grupy minoksydyl odnotowało nowy wzrost włosów, w porównaniu z 40% w grupie placebo. W wyniku tych badań i innych, 2% minoksydyl dostępny bez recepty jest zatwierdzony przez FDA do leczenia łysienia androgenowego u kobiet.

Jak stosować minoksydyl

Upewnij się, że twoje włosy i skóra głowy są suche. Używając wkraplacza lub pompy rozpryskowej, które są dostarczane z dostępnym bez recepty roztworem, nakładaj go dwa razy dziennie na każde miejsce, w którym włosy są przerzedzone. Delikatnie wmasuj go w skórę głowy palcami, aby mógł dotrzeć do mieszków włosowych. Następnie wysusz włosy, dokładnie umyj ręce i zmyj roztwór, który kapał na twoje czoło lub twarz. Nie myj szamponem przez co najmniej cztery godziny po zabiegu.

Niektóre kobiety odkrywają, że roztwór minoksydylu pozostawia osad, który wysusza i podrażnia skórę głowy. To podrażnienie, zwane kontaktowym zapaleniem skóry, jest prawdopodobnie spowodowane nie samym minoksydylem, ale raczej alkoholem, który jest zawarty w celu ułatwienia suszenia. Roztwór 5% (dostępny tylko na receptę i zatwierdzony tylko dla mężczyzn) jest bardziej skuteczny niż 2%. Wersja 5% pochodzi z pianki, która wydaje się powodować mniej podrażnień niż ciecz.

Skutki uboczne i obawy

Minoksydyl jest bezpieczny, ale może wywoływać nieprzyjemne skutki uboczne, nawet poza podrażnieniem skóry związanym z alkoholem. Czasami nowe włosy różnią się kolorem i fakturą od otaczających włosów. Kolejnym ryzykiem jest nadmierne owłosienie – nadmierny wzrost włosów w niewłaściwych miejscach, takich jak policzki lub czoło. (Ten problem jest bardziej prawdopodobny w przypadku silniejszego roztworu 5%). Ponieważ wygasł patent na Rogaine (markowa wersja minoksydylu), dostępnych jest wiele produktów generycznych. Wszystkie zawierają tę samą ilość minoksydylu, ale niektóre zawierają dodatkowe składniki, takie jak ekstrakty ziołowe, które mogą wywoływać reakcje alergiczne.

Anty-androgeny

Leki blokujące receptory androgenowe, takie jak spironolakton (Aldactone) i finasteryd (Propecia) nie są zatwierdzone do leczenia łysienia typu żeńskiego i niewiele jest wiarygodnych dowodów na ich skuteczność. Jednak niektóre studia przypadków sugerują, że kobiety, które nie reagują na minoksydyl, mogą korzystać z dodatku spironolaktonu. We względnie rzadkich przypadkach, gdy występuje nadmiar androgenu, lekarz może przepisać od 100 do 200 miligramów leku blokującego receptor androgenowy codziennie, razem z doustnym środkiem antykoncepcyjnym dla kobiet w wieku rozrodczym. (Kobieta przyjmująca jeden z tych leków nie powinna zajść w ciążę, ponieważ może powodować nieprawidłowości w genitaliach u płodu płci męskiej.) Możliwe działania niepożądane obejmują zwiększenie masy ciała, utratę libido, depresję i zmęczenie.

Suplementy żelaza

U niektórych kobiet niedobór żelaza może być przyczyną utraty włosów. Twój lekarz może sprawdzić poziom żelaza, szczególnie jeśli jesteś wegetarianinem, masz anemię lub ciężkie krwawienia miesiączkowe. Suplementy żelaza są zalecane, jeśli poziom żelaza kobiety jest mniejszy niż 70 nanogramów na mililitr. Jednak nie ma wiarygodnych dowodów na to, że suplementacja żelaza jest pomocna w przypadku wypadania włosów z kobiet. Wyznacznikiem niedoboru żelaza są często afty.

Przeszczep włosów

Przeszczep włosów polega na usunięciu włosów ze skóry głowy i ponownym wszczepieniu do łysiny i czołowej skóry głowy. Dzięki nowoczesnym technikom przeszczepy przyjmują się nawet w 90% przypadków.

Uwarunkowania genetyczne przy łysieniu androgenowym

W powodowaniu łysienia androgenowego odgrywają rolę różne czynniki genetyczne i środowiskowe . Chociaż naukowcy badają czynniki ryzyka, które mogą przyczyniać się do tego stanu, większość z nich czynników pozostaje nieznana. Naukowcy ustalili, że ta forma utraty włosów jest powiązana z hormonami zwanymi androgenami, w szczególności z androgenem, zwanym dihydrotestosteronem. Androgeny są ważne dla prawidłowego rozwoju płci męskiej przed urodzeniem i podczas okresu dojrzewania. Androgeny mają także inne ważne funkcje zarówno u mężczyzn jak i kobiet, takie jak regulacja wzrostu włosów i popęd płciowy.

Wzrost włosów rozpoczyna się pod skórą w strukturach zwanych mieszkami włosowymi. Każda nić włosów zwykle rośnie od 2 do 6 lat, przechodzi w fazę spoczynku na kilka miesięcy, a następnie wypada. Cykl zaczyna się, gdy mieszek włosowy zaczyna wyrastać z nowych włosów. Zwiększone poziomy androgenów w mieszków włosowych mogą prowadzić do krótszego cyklu wzrostu włosów i wzrostu krótszych i cieńszych pasm włosów. Dodatkowo występuje opóźnienie w rozwoju nowych włosów, które zastępują wyrzucane pasma.

Ach te geny…

Chociaż badacze podejrzewają, że kilka genów odgrywa rolę w łysieniu androgenowym, zmiany w jednym tylko genie, AR, zostały potwierdzone w badaniach naukowych. Gen AR dostarcza instrukcje do wytwarzania białka zwanego receptorem androgenowym. Receptory androgenowe pozwalają ciału odpowiednio reagować na dihydrotestosteron i inne androgeny. Badania sugerują, że zmiany w genie AR prowadzą do zwiększonej aktywności receptorów androgenowych w mieszkach włosowych. Nie jest jednak jasne, w jaki sposób te zmiany genetyczne zwiększają ryzyko wypadania włosów u mężczyzn i kobiet z łysieniem androgenowym.

Badacze nadal badają związek między łysieniem androgenowym a innymi schorzeniami, takimi jak choroba wieńcowa i rak prostaty u mężczyzn oraz zespół policystycznych jajników u kobiet. Uważają, że niektóre z tych zaburzeń mogą być związane z podwyższonym poziomem androgenów, co może pomóc wyjaśnić, dlaczego mają one tendencję do występowania z powodu utraty włosów związanej z androgenem. Zaangażowane mogą być również  inne czynniki hormonalne, środowiskowe i genetyczne, które nie zostały zidentyfikowane.

Dziedziczenie łysienia androgenowego

Model dziedziczenia łysienia androgenowego jest niejasny, ponieważ prawdopodobnie bierze w nim udział wiele czynników genetycznych i środowiskowych. Ten stan ma tendencję do grupowania się w rodzinach, więc posiadanie bliskiego krewnego ze wzorzystą utratą włosów wydaje się być czynnikiem ryzyka rozwoju choroby.

Nie znalazłeś tego czego szukałeś/łaś? Poczytaj więcej o łysieniu androgenowym tutaj!