Uncategorized

Bulimia – objawy, przyczyny, leczenie

Bulimia to zaburzenie odżywiania i choroba psychiczna.

Ludzie, którzy mają bulimię, próbują kontrolować swoją wagę, poważnie ograniczając ilość jedzenia, które jedzą, następnie objadają się jedzeniem i wydalają jedzenie z ich ciała, zmuszając się do wymiotowania lub stosując środki przeczyszczające.

Podobnie jak w przypadku innych zaburzeń odżywiania, bulimia może być związana z:

  • niską samooceną
  • nadużywaniem alkoholu
  • depresją
  • samookaleczeniami

Bulimia – objawy

Głównymi objawami bulimii są objadanie się i oczyszczanie (pozbycie się jedzenia poprzez wymioty lub przyjmowanie środków przeczyszczających).

Mogą również występować objawy psychologiczne, takie jak:

  • obsesyjne nastawienie do jedzenia i jedzenia
  • nierealistyczne opinie na temat masy i kształtu ciała
  • depresja i niepokój
  • izolacja

Bez leczenia bulimia może prowadzić do wielu fizycznych komplikacji.

Nadmierne jedzenie

Chorzy na bulimię spożywają ogromne ilości wysokokalorycznych potraw, bez konieczności odczuwania głodu i bez konieczności jedzenia. Chęć jedzenia może być próbą radzenia sobie z problemami emocjonalnymi, ale szybko może stać się obsesyjna i wymknąć się spod kontroli.

Nadmierne objadanie się jest zwykle bardzo szybkim procesem i po pewnym czasie możesz czuć się fizycznie nieprzyjemnie. Kiedy objadanie się jest objawem bulimii, dzieje się to regularnie, nie tylko raz czy dwa razy.

Epizody objadania się są czasami spontaniczne, gdzie jesz wszystko, co możesz znaleźć. Można je również zaplanować, robiąc zakupy, kupować żywność specjalnie na wynos.

Oczyszczenie

Oczyszczenie jest odpowiedzią na nadmierne objadanie się. Po zjedzeniu dużej ilości jedzenia w krótkim czasie możesz czuć się fizycznie wzdęty i nieatrakcyjny. Możesz także czuć się winny, żałować i być pełen nienawiści do samego siebie.

Jednak głównym impulsem do oczyszczenia jest silny, nadrzędny lęk przed przybieraniem na wadze.

Najczęstsze metody oczyszczenia obejmują wymiotowanie lub stosowanie środków przeczyszczających, aby zachęcić organizm do szybkiego wydalenia jedzenia.

Mniej powszechne metody oczyszczania obejmują przyjmowanie tabletek odchudzających, nadmierne ćwiczenia fizyczne, skrajną dietę, okresy głodu lub przyjmowania nielegalnych narkotyków, takich jak amfetamina.

Poczucie winy

Bulimia to często błędne koło. Jeśli masz bulimię, prawdopodobnie masz bardzo niskie poczucie własnej wartości. Możesz także myśleć, że masz nadwagę, nawet jeśli mieścisz się w normalnej wadze dla Twojego wzrostu i budowy.

To może zachęcić cię do ustanowienia surowych zasad dotyczących diety, jedzenia lub ćwiczeń, które są bardzo trudne do utrzymania. Jeśli nie dotrzymasz tych surowych zasad, zaczynasz objadać się rzeczami, których sam sobie odmówiłeś. Po tym, jak czujesz się winny z tego powodu, oczyszczasz się, aby pozbyć się kalorii.

Bulimia – przyczyny

Nie ma prostej odpowiedzi na pytanie, co powoduje bulimię. Chociaż stan związany jest z obawą przed otyłością, zwykle przyczyniają się do tej choroby bardziej złożone emocje.

Czynność objadania się i oczyszczania jest często sposobem radzenia sobie z tymi intensywnymi emocjami.

Typowe przyczyny emocjonalne

Typowe problemy, które mogą prowadzić do bulimii to:

  • niska samoocena – jeśli masz bulimię, możesz mieć niską opinię o sobie i widzieć utratę wagi jako sposób na podwyższenie własnej wartości
  • depresja – możesz używać jedzenia jako sposobu radzenia sobie z nieszczęściem, ale oczyszczenie nie zmniejsza tej depresji, a cykl trwa
  • stres – bulimia może się rozwinąć po traumatycznym przeżyciu, takim jak śmierć lub rozwód, lub podczas ważnych wydarzeń zmieniających życie, takich jak zawarcie małżeństwa lub opuszczenie domu

Bulimia może również wystąpić u osób, które doświadczyły choroby fizycznej, oraz u osób, które były wykorzystywane seksualnie. Niektóre osoby z bulimią doświadczyły trudnego dzieciństwa, z problemami rodzinnymi, kłótniami i krytyką.

Inne problemy ze zdrowiem psychicznym

Bulimia często wiąże się z innymi problemami psychologicznymi. Badania pokazują, że bulimia występuje częściej u osób, które mają:

  • zaburzenia lękowe
  • zaburzenie obsesyjno-kompulsywne
  • zespół stresu pourazowego
  • zaburzenia osobowości

Presja kulturalna i społeczna

Niektórzy uważają, że media i branże mody tworzą presję, by ludzie dążyli do niskiej masy ciała.

Dojrzewanie

Wielu młodych ludzi cierpi z powodu zaburzeń odżywiania w okresie dojrzewania, kiedy zmiany hormonalne mogą uczynić ich bardziej świadomymi swojego ciała.

Jeśli nastolatki czują, że nie mają nic do powiedzenia w swoim życiu, bulimia może wydawać im się jedynym sposobem na przejęcie kontroli.

Genetyka

Może występować czynnik genetyczny związany z rozwojem bulimii. Badania sugerują, że ludzie, którzy mają bliskiego krewnego, który ma lub miał bulimię, są czterokrotnie bardziej narażeni na rozwój niż osoby, które nie mają krewnego z tą chorobą.

Mężczyźni i bulimia

Przyczyny bulimii u mężczyzn mogą być nieco inne. W wielu przypadkach bulimia rozwija się z powodu kulturystyki lub określonych zawodów, takich jak lekkoatletyka, taniec lub wyścigi konne.

Jednak, podobnie jak wiele kobiet, młodsi mężczyźni stają się coraz bardziej narażeni na niechęć do swoich ciał i bycie prześladowanym z powodu nadwagi.

Bulimia – diagnoza

Jeśli masz zaburzenie odżywiania, takie jak bulimia, pierwszym krokiem jest rozpoznanie problemu i wizyta u lekarza rodzinnego. Możesz myśleć, że to nie jest poważne, ale bulimia może zaszkodzić twojemu zdrowiu.

Przyjęcie pomocy i wsparcia jest pierwszym krokiem do wyzdrowienia, ale może to być bardzo trudny krok do podjęcia. Większość osób mających bulimię ukrywa swoją sytuację przez wiele miesięcy lub lat, zanim zwróci się o pomoc. Często może zaistnieć zmiana sytuacji, na przykład nawiązanie nowego związku lub życie z nowymi ludźmi, aby osoba z bulimią zaczęła szukać pomocy.

Sporządź listę pytań, które chcesz zadać Twojemu lekarzowi pierwszego kontaktu. Kiedy wyjaśnisz swoją sytuację, lekarz zdecyduje, czy skierować cię do specjalistycznego zespołu zdrowia psychicznego.

W skład takiego zespołu wchodzą:

  • wyspecjalizowani doradcy
  • psychiatrzy
  • psychologowie
  • pielęgniarki
  • dietetycy
  • inni pracownicy służby zdrowia

Twoje leczenie zależy od tego, jak poważny jest twój stan i jak najlepiej nim zarządzać. Lekarz rodzinny może zalecić program samopomocy, aby rozpocząć leczenie przed skierowaniem pacjenta do specjalistycznego leczenia.

Możesz uzyskać pełne wyleczenie z bulimii. Im wcześniej rozpoczniesz leczenie, tym szybciej nastąpi proces powrotu do zdrowia.

Czy mam zaburzenie odżywiania?

Lekarze czasami używają kwestionariusza zwanego kwestionariuszem SCOFF, aby pomóc rozpoznać osoby, które mogą mieć zaburzenie odżywiania. Wymaga to odpowiedzi na następujące pięć pytań:

  1. Czy zmuszasz się do wymiotów, ponieważ czujesz się niekomfortowo przejedzony?
  2. Czy martwisz się, że straciłeś kontrolę nad tym, ile jesz?
  3. Czy ostatnio straciłeś więcej niż jeden kamień (sześć kilogramów) w ciągu trzymiesięcznego okresu?
  4. Czy uważasz, że jesteś gruby, kiedy inni mówią, że jesteś zbyt chudy?
  5. Czy powiedziałbyś, że jedzenie dominuje w twoim życiu?

Jeśli odpowiesz „tak” na dwa lub więcej z tych pytań, możesz mieć zaburzenie odżywiania.

Bulimia – leczenie

Możesz wyjść z bulimii, ale może to być długi i trudny proces. Pierwszym krokiem w kierunku poprawy jest rozpoznanie problemu i prawdziwe pragnienie osiągnięcia dobrego stanu. Może to oznaczać dużą zmianę stylu życia.

Jeśli martwisz się o przyjaciela lub członka rodziny, może być trudno dowiedzieć się, co robić. Często zdarza się, że ktoś z zaburzeniami odżywiania jest skryty i wycofany, jeśli chodzi o jedzenie i wagę, i prawdopodobnie zaprzeczą, że nie czują się dobrze.

Leczenie zwykle rozpoczyna się od terapii psychologicznej, która ma na celu przywrócenie zdrowego stosunku do jedzenia. Ludzie z bulimią muszą zgłębić i zrozumieć podstawowe problemy i uczucia, które przyczyniają się do zaburzeń odżywiania i zmienić swój stosunek do jedzenia i wagi.

Leczenie psychologiczne

Terapia poznawczo-behawioralna

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest najczęstszym rodzajem leczenia psychicznego bulimii. Obejmuje rozmowę z terapeutą i szczegółowe spojrzenie na emocje, aby wypracować nowe sposoby myślenia o sytuacjach, uczuciach i jedzeniu. Może to również obejmować prowadzenie dziennika żywnościowego, co pomoże określić, co wywołuje objadanie się.

Terapia interpersonalna

Podobnie jak w przypadku CBT, terapia interpersonalna (IPT) polega na spotkaniu z terapeutą w celu omówienia twojego stanu. Jednak uwaga skupia się bardziej na twoich osobistych relacjach niż na problemach z jedzeniem.

Bardziej prawdopodobne jest, że zostaniesz skierowany na tego rodzaju leczenie psychologiczne, jeśli niedawno straciłeś kogoś bliskiego lub doświadczyłeś dużej zmiany w swoim życiu. Celem IPT jest pomoc w nawiązywaniu relacji wspierających, które mogą odciągnąć uwagę od jedzenia.

Leki

Leki przeciwdepresyjne znane jako selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) mogą być stosowane w leczeniu bulimii. SSRI zwykle zalecane w leczeniu bulimii nazywa się fluoksetyną.

SSRI stosowane są głównie w leczeniu depresji, ale są również stosowane w leczeniu:

  • zaburzenia odżywiania
  • zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych (OCD)
  • niepokoju
  • fobii społecznych

Podobnie jak w przypadku każdego antydepresanta, leczenie SSRI zwykle trwa kilka tygodni, zanim zacznie działać. Zazwyczaj rozpoczyna się od małej dawki, która stopniowo wzrasta wraz z dostosowywaniem się ciała do leku.

Kiedy rozpoczynasz przyjmowanie SSRI, skonsultuj się z lekarzem rodzinnym po dwóch, czterech, sześciu i dwunastu tygodniach, aby sprawdzić swoje postępy i sprawdzić, czy odpowiadasz na lek. Nie wszyscy dobrze reagują na leki przeciwdepresyjne, dlatego ważne jest dokładne monitorowanie postępów.

Bardzo niewiele leków jest zalecanych dla dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia. Najlepiej też nie przyjmować leków z grupy SSRI, jeśli cierpisz na epilepsję lub rodzinną chorobę serca, wątroby lub nerek.

Leczenie szpitalne

Bulimia zwykle nie jest leczona w szpitalu. Jeśli jednak masz poważne komplikacje zdrowotne i twoje życie jest zagrożone, możesz zostać przyjęty do szpitala. Leczenie szpitalne jest również brane pod uwagę, jeśli istnieje ryzyko samobójstwa lub samookaleczenia.

Proces rekonwalescencji

Po zdiagnozowaniu osoby z bulimią mogą się wyleczyć, ale może to zająć dużo czasu. Może to być bardzo trudne, zarówno dla osoby dotkniętej chorobą, jak i dla rodziny i przyjaciół.

Aby dojść do siebie, ktoś z bulimią musi:

  • zmienić swoje nawyki żywieniowe
  • zmienić sposób, w jaki myśli o jedzeniu
  • przybrać na wadze, jeśli to konieczne

Im dłużej ktoś ma bulimię, tym trudniej jest ponownie nauczyć się zdrowych nawyków żywieniowych i przybierać na wadze. Ważne jest, aby rozpocząć leczenie tak wcześnie, jak to możliwe, aby dana osoba miała największe szanse na wyleczenie.

Bulimia – komplikacje

Istnieje wiele fizycznych komplikacji związanych z bulimią.

Mogą to być dowolne z poniższych:

  • Problemy z zębami – utrzymujące się wymioty mogą powodować, że kwas żołądkowy uszkadza szkliwo zębów, co może prowadzić do próchnicy zębów. Nadmierne wymioty mogą również powodować nieświeży oddech i ból gardła.
  • Nieregularne miesiączki – Twój cykl menstruacyjny może stać się nieprzewidywalny, a nawet całkowicie się zatrzymać. W przyszłości może być trudno zajść w ciążę.
  • Zniszczona skóra i włosy – brak składników odżywczych dzięki utrzymującym się wymiotom lub używaniu środków przeczyszczających może spowodować niezdrowy stan skóry i włosów. Twoja skóra i włosy mogą wyschnąć, a paznokcie mogą stać się kruche.
  • Opuchnięte gruczoły – jeśli masz bulimię, twoje gruczoły śliny mogą nabrzmiewać od częstych wymiotów. To sprawia, że ​​twoja twarz wydaje się okrągła.
  • Nierównowaga chemiczna – nadmierne wymioty i środki przeczyszczające mogą powodować zaburzenia równowagi chemicznej w organizmie. Może to spowodować zmęczenie, osłabienie, nieprawidłowy rytm serca, uszkodzenie nerek, drgawki i skurcze mięśni.
  • Problemy jelitowe – nadmierne stosowanie środków przeczyszczających może uszkodzić mięśnie jelit, powodując trwałe zaparcie.
  • Problemy z sercem – długotrwałe powikłania bulimii mogą obejmować zwiększone ryzyko chorób serca.
Uncategorized

Zapalenie oskrzeli – objawy, przyczyny, leczenie

Zapalenie oskrzeli to infekcja głównych dróg oddechowych płuc (oskrzeli), powodująca podrażnienie i stan zapalny.

Głównym objawem jest kaszel, który może wywołać żółto-szary śluz (flegmę). Zapalenie oskrzeli może również powodować ból gardła i świszczący oddech.

Zapalenie oskrzeli – objawy

Głównym objawem zapalenia oskrzeli jest suchy kaszel. Prawdopodobnie twój kaszel wywoła gruby żółto-szary śluz (flegmę), chociaż nie zawsze tak się dzieje.

Inne objawy zapalenia oskrzeli są podobne do innych infekcji, takich jak przeziębienie lub zapalenie zatok, i mogą obejmować:

  • ból gardła
  • bół głowy
  • cieknący lub zablokowany nos
  • bóle
  • zmęczenie

Jeśli masz zapalenie oskrzeli, kaszel może utrzymywać się przez kilka tygodni po ustąpieniu innych objawów. Możesz również stwierdzić, że ciągły kaszel powoduje ból w klatce piersiowej i mięśniach brzucha.

U niektórych osób może wystąpić duszność lub świszczący oddech, ze względu na zapalenie dróg oddechowych. Jest to jednak bardziej powszechne w przypadku długotrwałego (przewlekłego) zapalenia oskrzeli.

Długotrwałe (chroniczne) zapalenie oskrzeli

Przewlekłe zapalenie oskrzeli często określa się jako przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP).

Objawy POChP mogą obejmować:

  • świszczący oddech
  • zwiększenie duszności podczas ćwiczeń lub poruszania się
  • uporczywy kaszel wywołujący śluz (flegmę)
  • częste infekcje klatki piersiowej

Objawy są często gorsze w zimie i często występują dwa lub więcej nawrotów w ciągu roku.

Kiedy udać się do lekarza?

Powinieneś się udać do lekarza pierwszego kontaktu tak szybko, jak to możliwe, jeśli:

  • kaszel jest bardzo ciężki lub trwa dłużej niż trzy tygodnie
  • masz gorączkę (temperatura 38 ° C lub wyższa) przez ponad trzy dni – może to być objaw grypy lub poważniejszej choroby, na przykład zapalenia płuc
  • kaszlesz śluzem zabarwionym krwią
  • masz zbyt szybki oddech (ponad 30 oddechów na minutę) lub bóle w klatce piersiowej
  • stajesz się senny lub zdezorientowany
  • miałeś powtarzające się ataki zapalenia oskrzeli

Powinieneś również skontaktować się ze swoim lekarzem rodzinnym, jeśli masz schorzenia serca lub płuc, takie jak:

  • astma
  • niewydolność serca – osłabienie serca, które prowadzi do pojawienia się płynów w płucach
  • rozedma płuc – uszkodzenie małych dróg oddechowych w płucach

Zapalenie oskrzeli – przyczyny

Zapalenie oskrzeli może być spowodowane przez wirus lub bakterie, chociaż wirusowe zapalenie oskrzeli jest znacznie częstsze.

W większości przypadków zapalenie oskrzeli jest spowodowane przez te same wirusy, które powodują przeziębienie lub grypę. Wirus zawiera się w milionach drobnych kropelek wychodzących z nosa i ust, gdy ktoś kaszle lub kicha.

Te kropelki zwykle rozprowadzają się wokół na około 1 metr . Zawieszają się w powietrzu na chwilę, a następnie lądują na powierzchniach, na których wirus może przetrwać do 24 godzin. Każdy, kto dotknie tych powierzchni, może dalej rozprzestrzeniać wirusa, dotykając czegoś innego.

Przedmioty codziennego użytku w domu i miejscach publicznych, takie jak klamki i klawiatury, mogą zawierać ślady wirusa. Ludzie zwykle zarażają się, zbierając wirusa na rękach z zanieczyszczonych przedmiotów, a następnie kładąc ręce w pobliżu nosa lub ust. Możliwe jest również wdychanie wirusa, jeśli jest on zawieszony w powietrzu.

Wdychanie substancji drażniących

Zapalenie oskrzeli może być również wyzwalane przez wdychanie substancji drażniących, takich jak smog, substancje chemiczne w produktach gospodarstwa domowego lub dym tytoniowy.

Palenie jest główną przyczyną długotrwałego (przewlekłego) zapalenia oskrzeli i może dotknąć ludzi, którzy są narażeni na  bierne palenie, a także samych palaczy.

Narażenie zawodowe

Możesz również być narażony na ryzyko zapalenia oskrzeli i innych postaci przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), jeśli często jesteś narażony na działanie substancji, które mogą uszkodzić płuca, takich jak:

  • pył zbożowy
  • tekstylia (włókna tkaniny)
  • amoniak
  • silne kwasy
  • chlor

Jest to czasami określane jako „zawodowe zapalenie oskrzeli” i zwykle ustępuje, gdy nie jesteś już narażony na działanie drażniących substancji.

Zapalenie oskrzeli – leczenie

Większość przypadków zapalenia oskrzeli nie wymaga leczenia od lekarza rodzinnego, a objawy można łatwo opanować w domu.

Nie ma lekarstwa na przewlekłe zapalenie oskrzeli, ale zdrowe życie pomoże. W szczególności należy rzucić palenie, jeśli palisz.

Domowe leczenie

Jeśli masz zapalenie oskrzeli powinieneś:

  • mieć dużo odpoczynku
  • pić dużo płynów – pomaga to zapobiegać odwodnieniu i zmniejsza gęstnienie śluzu w płucach, co ułatwia kaszel
  • leczyć bóle głowy, gorączkę i bóle przy użyciu paracetamolu lub ibuprofenu – chociaż nie zaleca się stosowania ibuprofenu jeżeli masz astmę

Jako alternatywa dla leków na kaszel, spróbuj przygotować własną mieszankę miodu i cytryny, która może złagodzić ból gardła i złagodzić kaszel.

Przestań palić

Jeśli palisz, powinieneś natychmiast przerwać. Palenie pogarsza zapalenie oskrzeli i zwiększa ryzyko rozwoju choroby długotrwałej (chronicznej).

Antybiotyki

Chociaż leczenie u lekarza rodzinnego rzadko jest konieczne, zdarzają się sytuacje, w których powinieneś się do niego udać.

Twój lekarz rodzinny zazwyczaj nie przepisze Ci antybiotyków, ponieważ zapalenie oskrzeli jest prawie zawsze spowodowane przez wirusa. Antybiotyki nie mają wpływu na wirusy, a przepisywanie ich, gdy są niepotrzebne, może z czasem uczynić bakterie bardziej odpornymi na leczeni.

Twój lekarz rodzinny przepisuje antybiotyki tylko wtedy, gdy masz zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań, takich jak zapalenie płuc. Antybiotyki mogą być zalecane dla:

  • wcześniaków
  • osób starszych w wieku powyżej 80 lat
  • osób z historią chorób serca, płuc, nerek lub wątroby
  • osób z osłabionym układem odpornościowym, co może być wynikiem choroby lub efektem ubocznym leczenia, takiego jak leki steroidowe
  • ludzi z mukowiscydozą

Jeśli pacjentowi przepisano antybiotyk na zapalenie oskrzeli, najprawdopodobniej będzie to pięciodniowy cykl amoksycyliny, oksytetracykliny lub doksycykliny.

Możliwe działania niepożądane tych leków to nudności, wymioty i biegunka, ale są one rzadkie.

Przewlekłe zapalenie oskrzeli

Przewlekłe zapalenie oskrzeli jest leczone w taki sam sposób, jak przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP).

Na przykład:

  • leki zwane lekami mukolitycznymi mogą być użyte do łatwiejszego odkrztuszania śluzu
  • program ćwiczeń zwany rehabilitacją pulmonologiczną może pomóc lepiej radzić sobie z objawami

Rzucenie palenia jest również bardzo ważne, jeśli zdiagnozowano u Ciebie przewlekłe zapalenie oskrzeli lub POChP.

Uncategorized

Rozstrzenie oskrzeli – przyczyny, objawy, leczenie

Rozstrzenie oskrzelowe jest chorobą długotrwałą, w której drogi oddechowe płuc stają się zbyt poszerzone, co prowadzi do nagromadzenia nadmiaru śluzu, który może uczynić płuca bardziej podatnymi na infekcje.

Do najczęstszych objawów rozstrzenia oskrzeli należą:

  • uporczywy kaszel, który zwykle wywołuje flegmę (plwocinę)
  • problemy ze złapaniem oddechu

Nasilenie objawów może się znacznie różnić. Niektóre osoby mają tylko kilka objawów, które nie pojawiają się często, podczas gdy inne mają wiele objawów pojawiających się codziennie.

Objawy nasilają się, jeśli rozwinie się infekcja w płucach.

Rozstrzenie oskrzeli – przyczyny

Rozstrzenie oskrzeli jest spowodowane uszkodzeniem i poszerzeniem dróg oddechowych płuc. Może to być spowodowane infekcją lub innym stanem. Czasami przyczyna nie jest znana.

Płuca są stale narażone na zarazki, więc twoje ciało ma wyrafinowane mechanizmy obronne, które mają chronić płuca przed infekcjami.

Jeśli obca substancja (taka jak bakteria lub wirus) przedostanie się przez te mechanizmy obronne, twój układ odpornościowy spróbuje powstrzymać rozprzestrzenianie się jakiejkolwiek infekcji, wysyłając białe krwinki do miejsca zakażenia. Komórki te uwalniają substancje chemiczne w celu zwalczenia infekcji, co może spowodować zapalenie otaczającej tkanki.

Dla większości ludzi ten stan zapalny przejdzie bez żadnych dalszych problemów. Może jednak  wystąpić zapalenie oskrzeli, jeśli wcześniejsze zapalenie trwale zniszczy elastyczną tkankę i mięśnie otaczające oskrzela (drogi oddechowe), powodując ich poszerzenie.

Dotknięte oskrzela zostają następnie wypełnione nadmiarem śluzu, który może wywołać uporczywy kaszel i uczynić płuca bardziej podatnymi na infekcje. Jeśli płuca ulegną ponownemu zakażeniu, może to spowodować dalsze zapalenie i dalsze poszerzenie oskrzeli.

W miarę powtarzania tego cyklu uszkodzenia płuc stają się coraz gorsze. Szybkość rozwoju choroby różni się w zależności od człowieka. U niektórych osób stan szybko się pogorszy, ale u wielu postępowanie choroby jest powolne.

Najczęstsze przyczyny

W około połowie wszystkich przypadków rozstrzenia oskrzeli nie można znaleźć żadnej oczywistej przyczyny.

Niektóre z bardziej typowych, które zostały zidentyfikowane, zostały opisane poniżej.

Infekcje dziecięce

Około jedna trzecia przypadków rozstrzenia oskrzeli u dorosłych wiąże się z ciężką infekcją płuc w dzieciństwie, takimi jak:

  • ciężkie zapalenie płuc
  • krztusiec
  • gruźlica
  • odra

Jednakże, ponieważ obecnie dostępne są szczepionki dla tych zakażeń, oczekuje się, że infekcje dziecięce staną się mniej powszechną przyczyną rozstrzenia oskrzeli w przyszłości.

Niedobór odporności

Około 1 na 12 przypadków rozstrzenia oskrzeli ma miejsce, ponieważ osoba ma osłabiony układ odpornościowy, co powoduje, że jej płuca są bardziej podatne na uszkodzenia tkanek. Medycznym terminem osłabienia układu odpornościowego jest niedobór odporności.

Niektórzy ludzie rodzą się z niedoborem odporności z powodu problemów z genami, które dziedziczą po rodzicach. Możliwe jest również nabycie niedoboru odporności po zakażeniu, takim jak HIV.

Alergiczna aspergiloza oskrzelowo-płucna (AAOP)

Około 1 na 14 osób z rozstrzeniami oskrzelowymi rozwija tę chorobę jako powikłanie stanu alergicznego, znanego jako alergiczna aspergiloza oskrzelowo-płucna (AAOP).

Osoby cierpiące na AAOP mają alergię na pewien rodzaj grzybów zwanych aspergillus, który występuje w wielu różnych środowiskach na całym świecie.

Jeśli osoba z AAOP oddycha zarodnikami grzybów, może wywołać reakcję alergiczną i trwałe zapalenie, które z kolei może doprowadzić do rozstrzenia oskrzeli.

Aspiracja

Aspiracja jest terminem medycznym, określającym sytuację, w której zawartość żołądka przypadkowo przechodzi do płuc, a nie w dół do przewodu pokarmowego. Jest odpowiedzialna za około 1 na 25 przypadków rozstrzenia oskrzeli.

Płuca są bardzo wrażliwe na obecność ciał obcych, takich jak małe próbki żywności lub nawet kwasów żołądkowych, więc może to wywołać stan zapalny prowadzący do rozstrzenia oskrzeli.

Zwłóknienie torbielowate (mukowiscydoza)

Mukowiscydoza jest stosunkowo częstym zaburzeniem genetycznym, w którym płuca zostają zatkane śluzem. Śluz zapewnia idealne środowisko do infekcji bakteryjnej, co prowadzi do objawów rozstrzenia oskrzeli.

Ocenia się, że mukowiscydoza odpowiada za około 1 na 33 przypadki rozstrzenia oskrzeli.

Nieprawidłowości rzęskowe

Rzęski są maleńkimi, podobnymi do włosów strukturami, które wyściełają drogi oddechowe w płucach. Zostały one zaprojektowane w celu ochrony dróg oddechowych i pomagają usunąć nadmiar śluzu. Rozstrzenie oskrzelowe może rozwinąć się, jeśli występuje problem z rzęskami, co oznacza, że ​​nie są w stanie skutecznie usunąć śluzu z dróg oddechowych.

Choroby, które mogą powodować problemy z rzęskami, obejmują:

  • Choroba Younga – rzadkie schorzenie dotykające mężczyzn, które uważa się za spowodowane przez kontakt z rtęcią w dzieciństwie
  • pierwotna dyskineza rzęsek – rzadka choroba spowodowana dziedziczeniem wadliwych genów

Szacuje się, że około 1 na 33 przypadki rozstrzenia oskrzeli spowodowane jest chorobą Younga, a 1 lub 2 na 100 przypadków spowodowane jest pierwotną dyskinezą rzęsek.

Jednakże, ponieważ regulacje dotyczące stosowania rtęci są obecnie znacznie bardziej rygorystyczne niż w przeszłości, oczekuje się, że zespół Younga stanie się w przyszłości o wiele mniej powszechną przyczyną rozstrzenia oskrzeli.

Choroby tkanki łącznej

Niektóre schorzenia powodujące stan zapalny w innych obszarach ciała są czasami związane z rozstrzeniem oskrzeli, w tym:

  • reumatoidalne zapalenie stawów
  • Zespół Sjogrena
  • choroba Crohna
  • wrzodziejące zapalenie jelita grubego

Uważa się, że te stany chorobowe są spowodowane przez problem z układem odpornościowym, który błędnie atakuje zdrową tkankę.

Rozstrzenie oskrzeli – objawy

Najczęstszym objawem rozstrzenia oskrzeli jest uporczywy kaszel, który codziennie wywołuje dużą ilość flegmy.

Flegma może być klarowna, jasnożółta lub żółto-zielonkawa. Inne osoby mogą tylko sporadycznie wykaszleć niewielkie ilości flegmy lub wcale nie kaszleć flegmą.

Inne objawy mogą obejmować:

  • duszność
  • świszczący oddech
  • wykrztuszanie krwi lub flegma pobrudzona krwią
  • ból w klatce piersiowej
  • ból stawów
  • tkanki pod paznokciem gęstnieją, a czubki palców stają się zaokrąglone i bulwiaste

Objawy zakażenia płuc

Jeśli rozwinie się infekcja płuc, objawy nasilają się zwykle w ciągu kilku dni. Jest to znane jako zaostrzenie infekcyjne i może powodować:

  • odkrztuszanie jeszcze większej ilości flegmy, która może być bardziej zielona niż zwykle lub nieprzyjemnie pachnie
  • coraz silniejsze duszności

Możesz także:

  • czuć się bardzo zmęczony
  • wykrztuszać krew
  • doświadczać ostrych bólów w klatce piersiowej, które nasilają się podczas oddychania (zapalenie opłucnej)
  • mieć ogólne złe samopoczucie

Kiedy szukać porady lekarskiej?

Jeśli wcześniej nie zdiagnozowano u Ciebie rozstrzenia oskrzeli i pojawił się uporczywy kaszel, skonsultuj się ze swoim lekarzem rodzinnym, aby uzyskać poradę.

Chociaż uporczywy kaszel niekoniecznie musi być wynikiem rozstrzenia oskrzeli, wymaga to dalszych badań.

Jeśli wcześniej zdiagnozowano u Ciebie zapalenie oskrzeli i pojawiły się objawy, które sugerują, że masz infekcję płuc, skontaktuj się ze swoim lekarzem rodzinnym. Zazwyczaj będziesz potrzebować leczenia antybiotykami.

Niektórym osobom z rozstrzeniem oskrzeli podaje się zapas antybiotyków w ramach środków ostrożności w przypadku nagłego rozwoju infekcji płuc.

Kiedy natychmiast udać się do lekarza?

Niektóre osoby z rozstrzeniem oskrzelowym rozwijają ciężką infekcję płuc, która może wymagać leczenia w szpitalu.

Objawy ciężkiej infekcji płuc obejmują:

  • niebieskawe zabarwienie skóry i warg (sinica)
  • dezorientację
  • wysoką temperaturę 38 ° C lub wyższa
  • szybki oddech (ponad 25 oddechów na minutę)
  • silny ból w klatce piersiowej, który sprawia, że kaszel staje się bardzo bolesny

Jeśli wystąpi którykolwiek z powyższych objawów, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Może to być Twój lekarz ogólny, lekarz, który specjalizuje się w chorobach płuc (pulmonolog) lub specjalistyczna pielęgniarka.

Rozstrzenie oskrzeli – diagnoza

Powinieneś udać się do swojego lekarza rodzinnego, aby uzyskać poradę, jeśli rozwinie się u Ciebie uporczywy kaszel, aby mógł on poszukać możliwej przyczyny.

Twój lekarz ogólny zapyta Cię o twoje symptomy, np. jak często kaszlesz, czy masz jakąkolwiek flegmę (plwocinę) i czy palisz.

Może również obsłuchać płuca za pomocą stetoskopu podczas wdechu i wydechu. Płuca ludzi z rozstrzeniem oskrzeli często powodują charakterystyczny trzask, gdy człowiek wdycha i wydycha powietrze.

Prawdopodobnie będziesz mieć prześwietlenie klatki piersiowej, aby wykluczyć inne, bardziej poważne przyczyny twoich objawów, takie jak rak płuc.

Jeśli twój lekarz ogólny myśli, że możesz mieć infekcję płuc, może pobrać próbkę twojej flegmy, żeby sprawdzić ją na obecność bakterii.

Odesłanie do specjalisty

Jeśli Twój lekarz rodzinny podejrzewa, że masz zapalenie oskrzeli, zostaniesz skierowany do lekarza, który specjalizuje się w leczeniu chorób płuc w celu przeprowadzenia dalszych badań.

Skan HRCT

Obecnie najskuteczniejszym testem dostępnym do diagnozowania rozstrzeni oskrzeli nazywany jest skan tomografii komputerowej o wysokiej rozdzielczości (HRCT).

Badanie HRCT obejmuje wykonanie kilku zdjęć rentgenowskich klatki piersiowej pod nieco innym kątem. Następnie używa się komputera, aby połączyć wszystkie obrazy. Daje to bardzo szczegółowy obraz wnętrza twojego ciała, a drogi oddechowe powinny pokazać się bardzo wyraźnie.

W zdrowych płucach oskrzela powinny być tym węższe, im dalej rozprzestrzeniają się w płucach, w taki sam sposób, jak gałąź drzewa rozdziela się na węższe gałęzie i gałązki.

Jeśli badanie wykaże, że odcinek dróg oddechowych jest coraz szerszy, zwykle potwierdza to rozstrzenie oskrzeli.

Inne testy

Można wykorzystać też inne testy do oceny stanu płuc i do próby ustalenia, co może być podstawową przyczyną twojego rozstrzenia oskrzeli.

Testy te mogą obejmować:

  • badania krwi – aby sprawdzić, jak działa twój układ odpornościowy i sprawdzić czynniki zakaźne, takie jak bakterie, wirusy i grzyby
  • test flegmy (plwociny) – aby sprawdzić obecność bakterii lub grzybów
  • próbka twojego potu może być przetestowana, aby zobaczyć, ile soli zawiera – wysokie stężenie soli może być spowodowane przez mukowiscydozę (jeśli test ten jest pozytywny, można przeprowadzić bardziej szczegółowy test genetyczny)
  • test czynności płuc – małe, trzymane w ręku urządzenie (spirometr), w które wdmuchujesz powietrze, służy do mierzenia jak ciężko i jak szybko możesz wydalić powietrze z płuc; to może pomóc ocenić, jak dobrze działają twoje płuca
  • bronchoskopia – elastyczna rurka z kamerą na jednym końcu służy do patrzenia w płuca; zazwyczaj jest to wymagane tylko wtedy, gdy myślisz, że wdychałeś jakieś ciała obce.

Rozstrzenie oskrzeli – leczenie

Uszkodzenie płuc związane z rozstrzeniem oskrzeli jest trwałe, ale leczenie może pomóc w zapobieganiu pogorszeniu się choroby.

W większości przypadków leczenie obejmuje kombinację leków, ćwiczeń, których można się nauczyć i urządzeń ułatwiających oczyszczenie dróg oddechowych. Operacja rozstrzenia oskrzeli jest rzadka.

Jest wiele rzeczy, które możesz zrobić, aby złagodzić objawy rozstrzeni oskrzeli i zatrzymać pogorszenie stanu, w tym:

  • rzucenie palenia (jeśli palisz)
  • co roku szczepionka przeciw grypie
  • upewnienie się, że masz szczepionkę przeciw pneumokokom, która chroni przed zapaleniem płuc
  • regularne ćwiczenie
  • utrzymywanie dobrego samopoczucia
  • zrównoważona dieta

Ćwiczenia

Istnieje szereg ćwiczeń, znanych jako techniki oczyszczania dróg oddechowych, które mogą pomóc w usuwaniu śluzu z płuc. Może to często zmniejszyć problemy z kaszlem i dusznością u osób z rozstrzeniem oskrzeli.

Możesz zostać skierowany do fizjoterapeuty, który może nauczyć cię tych technik.

Technika aktywnego cyklu oddechowego (ACBT)

ACBT polega na powtarzaniu cyklu składającego się z wielu różnych kroków. Obejmują one okres normalnego oddychania, a następnie głębokie oddechy w celu poluzowania śluzu; wtedy wykaszlasz śluz. Cykl jest następnie powtarzany przez 20 do 30 minut.

Nie należy próbować ACBT, jeśli wcześniej nie zostałeś przeszkolony przez odpowiednio wyszkolonego fizjoterapeutę, ponieważ niewłaściwe wykonanie tych technik może uszkodzić płuca.

Jeśli jesteś w dobrym zdrowiu, prawdopodobnie będziesz musiał wykonywać ACBT tylko raz lub dwa razy dziennie. Jeśli rozwinie się infekcja płuc, konieczne może być częstsze wykonywanie ACBT.

Zmiana postawy

Zmiana pozycji może również ułatwić usunięcie śluzu z płuc.

Każda technika może obejmować kilka złożonych kroków, ale większość technik obejmuje pochylanie się lub leżenie, podczas gdy fizjoterapeuta lub opiekun używa rąk do pobudzania pewnych sekcji płuc, podczas gdy przechodzisz serię „charczenia” i kaszlu.

Urządzenia

Istnieje również wiele przenośnych urządzeń, które mogą pomóc w usuwaniu śluzu z płuc.

Chociaż te urządzenia wyglądają inaczej, większość działa w podobny sposób. Zasadniczo używają kombinacji wibracji i ciśnienia powietrza, aby ułatwić wykaszlenie śluzu.

Przykładami takich urządzeń są RC Cornet i Acapella.

Leki

W niektórych przypadkach można przepisać leki ułatwiające oddychanie lub oczyszczające płuca. Są one omówione poniżej.

Nebulizatory

Czasami zaleca się stosowanie leków wdychanych przez urządzenie zwane nebulizatorem w celu ułatwienia oczyszczenia płuc.

Są to urządzenia składające się z maski lub ustnika, komory do przekształcania lekarstwa w drobną mgłę i kompresora do pompowania leku do płuc.

Szereg różnych leków można podawać za pomocą nebulizatora, w tym roztwory soli w wodzie. Leki te pomagają zmniejszyć grubość flegmy, dzięki czemu łatwiej jest ją usunąć. Nebulizatory można również stosować do podawania antybiotyków, jeśli to konieczne (patrz poniżej).

Leki rozszerzające oskrzela

Jeśli wystąpi szczególnie nasilony objaw, lekarz może przepisać leki rozszerzające oskrzela w krótkim czasie.

Leki rozszerzające oskrzela to leki wziewne, które ułatwiają oddychanie poprzez rozluźnienie mięśni w płucach. Przykłady tego typu leków obejmują między innymi środki antycholinergiczne i teofilinę.

Antybiotyki

Jeśli wystąpi nasilenie objawów z powodu infekcji bakteryjnej (znanej jako „zaostrzenie infekcyjne”), należy leczyć się antybiotykami.

Próbka flegmy zostanie pobrana w celu ustalenia, jaki rodzaj bakterii wywołuje zakażenie, chociaż pacjent będzie początkowo leczony antybiotykiem, o którym wiadomo, że jest skuteczny przeciwko wielu różnym bakteriom (antybiotyk o szerokim spektrum działania), ponieważ uzyskanie wyników testu może zająć kilka dni.

W zależności od wyników testu można przepisać inny antybiotyk lub w niektórych przypadkach kombinację antybiotyków, o których wiadomo, że są skuteczne przeciwko konkretnym bakteriom wywołującym zakażenie.

Jeśli jesteś na tyle zdrowy, aby być leczonym w domu, prawdopodobnie będziesz mieć przepisane od dwóch do trzech tabletek antybiotykowych dziennie przez 10-14 dni. Ważne jest, aby ukończyć kurs, nawet jeśli czujesz się lepiej, ponieważ zbyt wczesne przerwanie kursu może spowodować szybki nawrót infekcji.

Jeśli twoje objawy są bardziej nasilone, być może musisz zostać przyjęty do szpitala i potraktowany zastrzykami antybiotykowymi.

Leczenie zapobiegawcze

Jeśli u pacjenta występują trzy lub więcej zaostrzenia infekcyjne w ciągu jednego roku lub objawy w czasie zaostrzenia infekcyjnego były szczególnie ciężkie, może być zalecane długotrwałe stosowanie antybiotyków. Może to pomóc w zapobieganiu dalszym infekcjom i dać szansę na wyleczenie płuc.

Może to obejmować przyjmowanie małych dawek antybiotyków w tabletkach w celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia działań niepożądanych lub użycia nebulizatora antybiotykowego (więcej informacji na temat nebulizatorów można znaleźć powyżej).

Stosowanie antybiotyków w ten sposób zwiększa ryzyko, że jeden lub więcej rodzajów bakterii rozwinie oporność na antybiotyk. Dlatego możesz zostać poproszony o dostarczenie regularnych próbek flegmy, aby sprawdzić ich odporność. Jeśli bakterie wykazują oznaki rozwoju oporności, może być konieczna zmiana antybiotyku.

Operacja

Zabieg chirurgiczny jest zwykle zalecany tylko w przypadkach, gdy rozstrzenie oskrzeli dotyka tylko jednej części płuca, objawy nie odpowiadają na inne leczenie i nie występuje choroba, która mogłaby spowodować ponowne zapalenie się oskrzeli.

Płuca składają się z sekcji zwanych płatami – lewe płuca mają dwa płaty, a prawe płuco ma trzy płaty. Chirurgia ogniskowych rozstrzeń płuc zwykle obejmuje usunięcie płata dotkniętego chorobą w operacji znanej jako lobektomia.

Operacja nie będzie stosowana, jeśli miałaby dotknąć więcej niż jeden płat, ponieważ zbyt niebezpieczne jest usunięcie tak dużej tkanki płucnej.

Rozstrzenie oskrzeli – komplikacje

W niektórych przypadkach osoby z rozstrzeniami oskrzelowymi mogą rozwinąć poważne komplikacje wymagające leczenia w nagłych wypadkach.

Odkrztuszanie dużych ilości krwi

Rzadkim, ale poważnym powikłaniem rozstrzenia oskrzeli jest odkrztuszanie dużych ilości krwi (medycznym terminem jest masywne krwioplucie). Może się to zdarzyć, gdy część jednego z naczyń krwionośnych obsługujących płuca nagle pęknie.

Objawy, które mogą wskazywać na masywne krwioplucie obejmują:

  • odkrztuszanie ponad 100 ml krwi w ciągu 24 godzin – 100 ml odpowiada mniej więcej jednej trzeciej puszki napoju
  • trudności w oddychaniu – spowodowane przez krew blokującą drogi oddechowe
  • zawroty głowy i zimną, lepką skórę – spowodowane szybką utratą krwi

Masywne krwioplucie to nagły wypadek medyczny. Jeśli uważasz, że ktoś doświadcza masywnego krwioplucia, zadzwoń pod 112 lub 999 po karetkę pogotowia.

Osoba taka musi zostać przyjęta do szpitala i może być konieczne umieszczenie rurki w gardle, aby pomóc im w oddychaniu.

W celu zatrzymania krwawienia wymagana będzie wówczas procedura zwana embolizacją tętnic oskrzelowych, prowadzona przez lekarzy specjalistów z zakresu radiologii. Podczas embolizacji do twoich tętnic wstrzykuje się specjalny barwnik, który wyraźnie pokazuje się na zdjęciu rentgenowskim.

Następnie, korzystając z skanów rentgenowskich jako przewodnika, źródło krwawienia jest zlokalizowane i wstrzykuje się tam drobne cząsteczki, wielkości ziaren piasku, które pomogą zablokować naczynie i zatrzymać krwawienie.

Uncategorized

Rak piersi u kobiet – przyczyny, objawy, leczenie

Piersi składają się z tkanki tłuszczowej, tkanki łącznej i tysięcy maleńkich gruczołów, które produkują mleko. Kiedy kobieta ma dziecko, mleko jest dostarczane do brodawki przez małe rurki zwane kanałami, które pozwalają jej karmić piersią.

Ciało składa się z miliardów maleńkich komórek, które zwykle rosną i rozmnażają się w uporządkowany sposób. Nowe komórki są tworzone tylko wtedy, gdy są potrzebne. W przypadku raka, ten uporządkowany proces jest zakłócony i komórki zaczynają rosnąć i mnożyć się w niekontrolowany sposób.

Rak piersi u kobiet – objawy

Pierwszym objawem raka piersi u większości kobiet jest guzek lub obszar zgrubiałej tkanki w piersiach.

Większość guzków piersi (90%) nie jest nowotworowa, ale zawsze najlepiej jest zlecić ich sprawdzenie przez lekarza.

Powinnaś udać się swojego lekarza pierwszego kontaktu, jeśli zauważysz jedno z poniższych:

  • grudka lub obszar zagęszczonej tkanki w obu piersiach
  • zmiana rozmiaru lub kształtu jednej lub obu piersi
  • wyciek z któregoś z twoich sutków (które mogą być naznaczone krwią)
  • grudka lub obrzęk na obu twoich pachach
  • wgłębienie na skórze twoich piersi
  • wysypka na lub wokół sutka
  • zmiana wyglądu sutka, np. zapadnięcie się w piersi

Ból piersi nie jest zwykle objawem raka piersi.

Rak piersi u kobiet – przyczyny i czynniki ryzyka

Przyczyny raka piersi nie są w pełni zrozumiałe, co utrudnia określenie, dlaczego u niektórych kobiet rozwija się rak piersi, a u innych nie.

Istnieją jednak czynniki ryzyka, które wpływają na prawdopodobieństwo zachorowania na raka piersi. Na niektóre z nich nie mamy wpływu, ale niektóre można zmienić.

Wiek

Ryzyko zachorowania na raka piersi wzrasta wraz z wiekiem. Choroba występuje najczęściej u kobiet po 50. roku życia, które przeszły menopauzę. Około 8 na 10 przypadków raka piersi występuje u kobiet po 50. roku życia.

Wszystkie kobiety w wieku 50-70 lat powinny być poddawane badaniom przesiewowym na raka piersi co trzy lata. Kobiety w wieku powyżej 70 lat nadal kwalifikują się do badań przesiewowych i mogą zorganizować to za pośrednictwem lekarza pierwszego kontaktu lub lokalnej jednostki kontrolnej.

Historia rodzinna

Jeśli masz bliskich krewnych, którzy mieli raka piersi lub raka jajników, możesz mieć większe ryzyko zachorowania na raka piersi. Jednakże, ponieważ rak piersi jest najczęstszym nowotworem u kobiet, możliwe jest, że występuje on u więcej niż jednego członka rodziny przez przypadek, nie z powodów genetycznych.

Większość przypadków raka piersi nie jest dziedziczna (nie występują one w rodzinach), ale określone geny, znane jako BRCA1 i BRCA2, mogą zwiększać ryzyko rozwoju raka piersi i jajników. Możliwe jest przekazywanie tych genów od rodzica do ich dziecka. Trzeci gen (TP53) wiąże się również ze zwiększonym ryzykiem raka piersi.

Jeśli masz na przykład dwóch lub więcej bliskich krewnych z tej samej strony rodziny, takich jak twoja matka, siostra lub córka, którzy mieli raka piersi w wieku poniżej 50 lat, możesz kwalifikować się do nadzoru nad rakiem piersi lub badań genetycznych, aby wyszukać geny, które zwiększają ryzyko rozwoju raka piersi. Jeśli martwisz się o rodzinną historię raka piersi, porozmawiaj o tym z lekarzem rodzinnym.

Wcześniejsza diagnoza raka piersi

Jeśli wcześniej chorowałeś na raka piersi lub na wczesne, nieinwazyjne zmiany w komórkach rakowych w przewodach piersiowych, istnieje większe ryzyko ponownego rozwinięcia go w drugiej piersi lub w tej samej piersi.

Wcześniejszy łagodny guzek piersi

Łagodny guzek piersi nie oznacza, że masz raka piersi, ale niektóre rodzaje guzków mogą nieznacznie zwiększać ryzyko jego rozwoju. Pewne łagodne zmiany w tkance piersi, takie jak nietypowy rozrost przewodów (komórki rosnące nieprawidłowo w przewodach) lub nieprawidłowe komórki w obrębie płatów piersi, mogą zwiększać prawdopodobieństwo raka piersi.

Gęstość piersi

Twoje piersi składają się z tysięcy maleńkich gruczołów, które produkują mleko. Ta tkanka gruczołowa zawiera większe stężenie komórek piersi niż inne tkanki piersi, dzięki czemu jest gęstsza. Kobiety z gęstą tkanką piersi mogą mieć większe ryzyko zachorowania na raka piersi, ponieważ istnieje więcej komórek, które mogą stać się nowotworowe.

Gęsta tkanka piersi może również utrudniać odczyt piersi (mammografia), ponieważ sprawia, że guzki lub obszary nieprawidłowej tkanki stają się trudniejsze do wykrycia. Młodsze kobiety mają gęstsze piersi. Wraz z wiekiem zmniejsza się ilość tkanki gruczołowej w piersiach i zostaje ona zastąpiona tłuszczem, dzięki czemu piersi stają się mniej gęste.

Narażenie na estrogen

Żeński hormon, estrogen, może czasami stymulować komórki raka piersi i powodować ich wzrost. Jajniki, w których przechowywane są twoje jajeczka, zaczynają wytwarzać estrogen po rozpoczęciu dojrzewania, aby regulować okresy.

Ryzyko zachorowania na raka piersi może nieznacznie wzrosnąć wraz z ilością estrogenu, na które narażone jest twoje ciało. Na przykład, jeśli rozpoczęłaś miesiączkowanie w młodym wieku i doświadczyłaś menopauzy w późnym wieku, będziesz narażona na estrogen przez dłuższy czas. W ten sam sposób brak posiadania dzieci lub posiadanie dzieci w późniejszym wieku może nieznacznie zwiększyć ryzyko zachorowania na raka piersi, ponieważ narażenie na estrogen nie jest przerywane przez ciążę.

Nadwaga lub otyłość

Jeśli doświadczyłaś menopauzy i masz nadwagę lub jesteś otyła, możesz być bardziej narażona na zachorowanie na raka piersi. Uważa się, że jest to związane z ilością estrogenu w organizmie, ponieważ nadwaga lub otyłość po menopauzie powoduje wytwarzanie większej ilości estrogenu.

Jesteś wysoka?

Jeśli jesteś wyższa niż przeciętna kobieta, częściej zachorujesz na raka piersi niż ktoś, kto jest niższy. Przyczyna tego nie jest w pełni zrozumiała, ale może wynikać z interakcji między genami, żywieniem i hormonami.

Alkohol

Ryzyko zachorowania na raka piersi może wzrosnąć wraz z ilością spożywanego alkoholu. Badania pokazują, że na każde 200 kobiet, które regularnie piją dwa napoje alkoholowe dziennie, są trzy kobiety z rakiem piersi więcej, w porównaniu z kobietami, które w ogóle nie piją.

Promieniowanie

Niektóre procedury medyczne wykorzystujące promieniowanie, takie jak zdjęcia rentgenowskie i tomografia komputerowa (CT), mogą nieznacznie zwiększać ryzyko zachorowania na raka piersi.

Jeśli podczas swojego pobytu w szpitalu stosowałaś radioterapię w okolicy klatki piersiowej z powodu chłoniaka Hodgkina, powinnaś udać się na konsultację ze specjalistą, aby omówić zwiększone ryzyko zachorowania na raka piersi.

Jeśli obecnie potrzebujesz radioterapii na chłoniaka Hodgkina, Twój specjalista powinien omówić ryzyko raka piersi przed rozpoczęciem leczenia.

Hormonalna terapia zastępcza (HTZ)

Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) wiąże się z nieznacznie zwiększonym ryzykiem zachorowania na raka piersi. Zarówno HTZ, jak i HTZ z estrogenami mogą zwiększać ryzyko zachorowania na raka piersi, chociaż ryzyko jest nieco większe, jeśli stosuje się połączone HTZ.

Szacuje się, że na każde 1000 kobiet stosujących HTZ przez 10 lat będzie dodatkowo 19 przypadków raka piersi. Ryzyko nadal wzrasta, gdy przyjmujesz HTZ, ale powraca do normy, gdy przestajesz ją stosować.

Rak piersi u kobiet – diagnoza

Jeśli podejrzewasz raka piersi, albo z powodu twoich symptomów, albo ponieważ mammografia wykazała anomalię, zostaniesz skierowana do specjalistycznej kliniki raka piersi dla dalszych testów.

Mammografia i USG piersi

Jeśli masz objawy i zostałaś skierowana przez lekarza rodzinnego, będziesz mieć mammografię. Możesz również potrzebować USG.

Jeśli masz mniej niż 35 lat, twój lekarz może zasugerować tylko badanie ultrasonograficzne piersi. Dzieje się tak, ponieważ młodsze kobiety mają gęstsze piersi, co oznacza, że mammografia nie jest tak skuteczna jak ultradźwięki w wykrywaniu raka.

Ultradźwięki wykorzystują fale dźwiękowe o wysokiej częstotliwości, aby wytworzyć obraz wnętrza piersi, pokazując wszelkie grudki lub nieprawidłowości. Lekarz może również zasugerować badanie ultrasonograficzne piersi, jeśli chce wiedzieć, czy guzek w piersi jest stały lub zawiera płyn.

Biopsja

Biopsja polega na pobraniu próbki komórek tkanki z piersi i przetestowaniu jej pod kątem nowotworu. Możesz również potrzebować skanu i testu igłowego na węzłach chłonnych pod pachą, aby sprawdzić, czy one również zostały dotknięte.

Biopsje mogą być przeprowadzane na różne sposoby, a rodzaj biopsji zależy od tego, co lekarz wie o twoim stanie. Różne metody wykonywania biopsji omówiono poniżej.

Biopsję aspiracyjną można wykorzystać do przetestowania próbki komórek piersi pod kątem raka lub do usunięcia torbieli. Twój lekarz użyje małej igły do ​​wyodrębnienia próbki komórek, bez usuwania żadnej tkanki.

Biopsja igłowa jest najczęstszym rodzajem biopsji. Próbkę tkanki pobiera się z guzka w piersi przy użyciu dużej igły. Będziesz miała znieczulenie miejscowe, co oznacza, że ​​będziesz świadoma podczas zabiegu, ale nie będziesz czuć swojej piersi.

Twój lekarz może zalecić wykonanie prowadzonej biopsji igłowej (zwykle prowadzonej za pomocą USG lub RTG, ale czasami stosuje się MRI) w celu uzyskania bardziej precyzyjnej i wiarygodnej diagnozy raka i odróżnienia go od wszelkich nieinwazyjnych zmian.

Biopsja wspomagana próżniowo jest kolejnym rodzajem biopsji. Podczas zabiegu igła jest przymocowana do łagodnej rurki ssącej, która pomaga uzyskać próbkę i usunąć krwawienie.

Dalsze testy na raka piersi

Jeśli zostanie potwierdzone rozpoznanie raka piersi, konieczne będzie przeprowadzenie dalszych badań w celu określenia stopnia zaawansowania raka oraz opracowania najlepszej metody leczenia.

Skany i zdjęcia rentgenowskie

W celu sprawdzenia, czy rak rozprzestrzenił się na płuca lub wątrobę, mogą być potrzebne skany tomografii komputerowej (CT) lub zdjęcia rentgenowskie klatki piersiowej i ultrasonograficzne wątroby. Być może konieczne będzie badanie rezonansu magnetycznego piersi w celu wyjaśnienia lub oceny stopnia schorzenia piersi.

Jeśli twój lekarz uważa, że rak mógł rozprzestrzenić się na twoje kości, możesz potrzebować skanowania kości. Przed wykonaniem badania kości, substancja zawierająca niewielką ilość promieniowania, znana jako izotop, zostanie wstrzyknięta do żyły w ramieniu. Izotop zostanie wchłonięty przez twoją kość, jeśli jest dotknięta rakiem. Dotknięte obszary kości pojawią się jako podświetlone obszary na skanie kości, które są wykonywane przy użyciu specjalnej kamery.

Testy mające na celu określenie konkretnych rodzajów leczenia

Będziesz także potrzebowała testów, które pokażą, czy rak zareaguje na określone rodzaje leczenia. Wyniki tych testów mogą dać lekarzom pełniejszy obraz rodzaju raka, jakiego masz i jak go najlepiej leczyć. Rodzaje testów, które można zaoferować, omówiono poniżej.

W niektórych przypadkach komórki raka piersi mogą być stymulowane do wzrostu przez hormony, które występują naturalnie w organizmie, takie jak estrogen i progesteron.

W takim przypadku raka można leczyć, zatrzymując działanie hormonów lub obniżając poziom tych hormonów w organizmie. Jest to znane jako „terapia hormonalna”.

Podczas testu receptorów hormonalnych próbka komórek nowotworowych zostanie pobrana z twojej piersi i przetestowana, aby sprawdzić, czy reagują na estrogen lub progesteron. Jeśli hormon jest w stanie przyczepić się do komórek nowotworowych (za pomocą receptora hormonalnego), jest on znany jako „pozytywny receptor hormonów”.

Podczas gdy hormony mogą sprzyjać wzrostowi niektórych rodzajów raka piersi, inne typy są stymulowane przez białko zwane receptorem ludzkiego nabłonkowego czynnika wzrostu (HER2).

Tego typu nowotwory można zdiagnozować za pomocą testu HER2 i leczyć lekami, aby zablokować działanie HER2. Jest to znane jako terapia „biologiczna” lub „ukierunkowana”.

Stadium i stopień raka piersi

Stadium raka piersi

Kiedy twój rak piersi zostanie zdiagnozowany, lekarze sprawdzą na jakim jest etapie. Etap opisuje rozmiar nowotworu i stopień jego rozprzestrzenienia.

Raka nieinwazyjnego przewodowego sutka czasami opisuje się jako stadium 0. Inne etapy raka piersi opisują inwazyjnego raka piersi (patrz poniżej).

  • Etap 1 – guz mierzy mniej niż 2 cm i nie ma wpływu na węzły chłonne w okolicy pachowej. Nie ma oznak, że rak rozprzestrzenił się w innym miejscu ciała.
  • Etap 2 – guz mierzy 2-5 cm lub węzły chłonne w dole pachowym są dotknięte, lub jedno i drugie. Nie ma oznak, że rak rozprzestrzenił się w innym miejscu ciała.
  • Etap 3 – guz mierzy 2-5 cm i może być przyczepiony do struktur w piersi, takich jak skóra lub otaczające tkanki. Problem dotyczy węzłów chłonnych w okolicy pod pachami. Jednak nie ma oznak, że rak rozprzestrzenił się gdzie indziej w organizmie.
  • Etap 4 – guz jest dowolnej wielkości, a rak rozprzestrzenił się na inne części ciała (przerzuty).

To jest uproszczony przewodnik. Każdy etap jest podzielony na dalsze kategorie: A, B i C. Jeśli nie masz pewności, na jakim etapie jesteś, zapytaj lekarza.

System klasyfikacji TNM

System oceny zaawansowania TNM można również wykorzystać do opisania raka piersi, ponieważ może on dostarczyć dokładnych informacji na temat diagnozy. T opisuje wielkość guza, N opisuje, czy rak rozprzestrzenił się na węzły chłonne, a M wskazuje, czy rak rozprzestrzenił się na inne części ciała.

Stopień raka piersi

Ocena opisuje wygląd komórek rakowych.

  • Niski poziom (G1) – komórki, mimo że nieprawidłowe, wydają się rosnąć powoli.
  • Średni stopień (G2) – komórki wyglądają bardziej nienormalnie niż komórki niskiej jakości.
  • Wysoka klasa (G3) – komórki wyglądają jeszcze bardziej nienormalnie i są bardziej podatne na szybki wzrost.

Rak piersi u kobiet – leczenie

Chirurgia jest zwykle pierwszym rodzajem leczenia raka piersi. Rodzaj operacji, którą przechodzisz, zależy od rodzaju raka piersi, który masz.

Po operacji zwykle następuje chemioterapia lub radioterapia lub w niektórych przypadkach leczenie hormonalne lub biologiczne. Ponownie, leczenie, które będziesz mieć, będzie zależeć od rodzaju raka piersi.

Twój lekarz omówi z Tobą najodpowiedniejszy plan leczenia. Chemioterapia lub terapia hormonalna będą czasem pierwszą terapią.

Wtórny rak piersi

Większość raków piersi odkryto we wczesnych stadiach choroby. Jednak niewielka część kobiet odkrywa, że ma raka piersi po rozprzestrzenianiu się na inne części ciała (znane jako przerzuty).

W takim przypadku rodzaj leczenia może być inny. Rak wtórny, zwany także rakiem „zaawansowanym” lub „przerzutowym”, nie jest uleczalny, a leczenie ma na celu osiągnięcie remisji  (rak kurczy się lub znika, a ty czujesz się normalnie i możesz cieszyć się życiem w pełni).

Chirurgia

Istnieją dwa główne rodzaje operacji raka piersi. Są to:

  • operacja usunięcia guza nowotworowego, znana jako chirurgia oszczędzająca pierś
  • operacja usunięcia całej piersi, którą nazywa się mastektomią

W wielu przypadkach po mastektomii można wykonać operację rekonstrukcyjną, aby spróbować odtworzyć wybrzuszenie, które zastąpi usuniętą pierś.

Badania wykazały, że operacja oszczędzająca piersi, a następnie radioterapia jest tak samo skuteczna jak całkowita mastektomia w leczeniu wczesnego stadium raka piersi.

Operacja oszczędzająca pierś

Operacja oszczędzająca pierś ma zasięg od lumpektomii lub szerokiego miejscowego wycięcia, w którym tylko guza i niewielka okolica tkanki piersi jest usuwana, do częściowej mastektomii lub kwadrantektomii, gdzie usuwa się do jednej czwartej piersi.

Jeśli masz operację oszczędzającą pierś, ilość usuniętej tkanki piersi zależy od:

  • rodzaju raka
  • rozmiaru guza i jego umiejscowienia
  • ilości otaczającej tkanki, którą należy usunąć
  • wielkości twoich piersi

Twój chirurg zawsze usunie obszar zdrowej tkanki piersi wokół raka, który zostanie przetestowany pod kątem śladów raka. Jeśli w zdrowej tkance nie ma nowotworu, istnieje mniejsze prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia nowotworu. Jeśli w otaczającej tkance znajdują się komórki nowotworowe, może być konieczne usunięcie większej ilości tkanki z piersi.

Po zabiegu oszczędzającym piersi, zwykle otrzymasz radioterapię, aby zniszczyć pozostałe komórki rakowe.

Usunięcie piersi

Mastektomia polega na usunięciu całej tkanki piersi, w tym brodawki sutkowej. Jeśli nie ma wyraźnych oznak, że rak rozprzestrzenił się na twoje węzły chłonne, możesz mieć mastektomię, gdzie twoja pierś jest usuwana, wraz z wartowniczą biopsją węzłów chłonnych (patrz poniżej).

Jeśli rak rozprzestrzenił się na węzły chłonne, prawdopodobnie będziesz potrzebował bardziej rozległego usunięcia węzłów chłonnych z pachy.

Rekonstrukcja

Rekonstrukcja piersi to zabieg chirurgiczny mający na celu uzyskanie nowego kształtu piersi, który będzie przypominał Twoją drugą pierś. Rekonstrukcję można przeprowadzić w tym samym czasie co mastektomię (natychmiastowa rekonstrukcja), lub można ją przeprowadzić później (opóźniona rekonstrukcja). Można to zrobić, wstawiając implant piersi lub używając tkanki z innej części ciała, aby stworzyć nową pierś.

Chirurgia węzłów chłonnych

Aby dowiedzieć się, czy rak rozprzestrzenił się, można wykonać procedurę zwaną wartowniczą biopsją węzłów chłonnych.

Wartownicze węzły chłonne są pierwszymi węzłami chłonnymi, do których docierają komórki rakowe, jeśli się rozprzestrzeniają. Są częścią węzłów chłonnych pod pachą (pachowymi węzłami chłonnymi). Położenie węzłów chłonnych wartowniczych jest różne, więc są identyfikowane za pomocą kombinacji radioizotopu i niebieskiego barwnika.

Wartownicze węzły chłonne są badane w laboratorium, aby sprawdzić, czy są obecne w nich jakiekolwiek komórki rakowe. Zapewnia to dobry wskaźnik tego, czy rak rozprzestrzenił się.

Jeśli w węzłach wartowniczych znajdują się komórki rakowe, możesz potrzebować dalszej operacji, aby usunąć więcej węzłów chłonnych spod pach.

Radioterapia

Radioterapia wykorzystuje kontrolowane dawki promieniowania do zabijania komórek nowotworowych. Jest zwykle podawana po operacji i chemioterapii w celu zabicia pozostałych komórek nowotworowych.

Jeśli potrzebujesz radioterapii, twoje leczenie rozpocznie się około miesiąc po operacji lub chemioterapii, aby dać Twojemu ciału szansę na powrót do zdrowia. Prawdopodobnie będziesz mieć sesje radioterapii od trzech do pięciu dni w tygodniu przez trzy do sześciu tygodni. Każda sesja potrwa tylko kilka minut.

Rodzaj zastosowanej radioterapii zależy od rodzaju raka i operacji. Niektóre kobiety mogą nie potrzebować w ogóle radioterapii. Dostępne rodzaje to:

  • radioterapia piersi – po zabiegu oszczędzającym, promieniowanie stosuje się do całej pozostałej tkanki piersi
  • radioterapia klatki piersiowej – po mastektomii na ścianę klatki piersiowej stosowana jest radioterapia
  • zwiększanie piersi – niektóre kobiety mogą otrzymywać impuls radioterapii wysokodawkowej w okolicy, w której usunięto nowotwór; jednak wzmocnienie może wpływać na wygląd piersi, szczególnie jeśli masz duży biust i może czasami mieć inne skutki uboczne, w tym stwardnienie tkanki piersi (zwłóknienie)
  • radioterapia do węzłów chłonnych – gdzie radioterapia skierowana jest na pachę i okolicę w celu zabicia każdego nowotworu, który może być obecny w węzłach chłonnych

Do skutków ubocznych radioterapii należą:

  • podrażnienie i ściemnienie skóry na piersi, co może prowadzić do obolałej, czerwonej skóry
  • zmęczenie (skrajne zmęczenie)
  • obrzęk limfatyczny (nadmierne gromadzenie się płynu w ramieniu spowodowane zablokowaniem węzłów chłonnych pod pachą)

Chemoterapia

Chemioterapia polega na stosowaniu leków przeciwnowotworowych (cytotoksycznych) w celu zabicia komórek rakowych. Jest zwykle stosowana po operacji, aby zniszczyć komórki rakowe, które nie zostały usunięte. Nazywa się to chemioterapią adjuwantową.

W niektórych przypadkach przed zabiegiem można zastosować chemioterapię, która jest często stosowana w celu zmniejszenia dużego guza. Nazywa się to chemioterapią neoadiuwantową.

W chemioterapii stosuje się kilka różnych leków, a trzy często podaje się na raz. Wybór leku i kombinacji będzie zależeć od rodzaju raka piersi i tego, jak się rozprzestrzenia.

Chemioterapia jest zwykle podawana jako leczenie ambulatoryjne, co oznacza, że ​​nie musisz nocować w szpitalu. Leki są zwykle podawane przez kroplówkę prosto do krwi przez żyłę.

W niektórych przypadkach możesz otrzymać tabletki, które możesz przyjmować w domu. Możesz mieć sesje chemioterapii raz na dwa do trzech tygodni, przez okres od czterech do ośmiu miesięcy, aby dać ciału odpoczynek w trakcie leczenia.

Główne skutki uboczne chemioterapii wynikają z jej wpływu na prawidłowe, zdrowe komórki, takie jak komórki odpornościowe.

Efekty uboczne obejmują:

  • infekcje
  • utrata apetytu
  • nudności i wymioty
  • zmęczenie
  • wypadanie włosów
  • ból w ustach

Wielu działaniom niepożądanym można zapobiegać lub kontrolować je za pomocą leków, które lekarz może przepisać.

Chemioterapia może również zatrzymać wytwarzanie estrogenu w organizmie, o którym wiadomo, że sprzyja wzrostowi niektórych raków piersi.

Jeśli nie doświadczyłeś menopauzy, twoje miesiączki mogą się zatrzymać podczas chemioterapii. Po zakończeniu chemioterapii twoje jajniki powinny ponownie zacząć wytwarzać estrogen.

Jednak nie zawsze tak się dzieje i możesz wejść w wczesną menopauzę. Jest to bardziej prawdopodobne u kobiet powyżej 40 roku życia, ponieważ są one bliższe wiekowi menopauzalnemu. Twój lekarz omówi z Tobą wpływ, jaki każde leczenie będzie miało na twoją płodność.

Chemioterapia wtórnego raka piersi

Jeśli twój rak piersi rozprzestrzenił się poza piersi i węzły chłonne na inne części twojego ciała, chemioterapia nie wyleczy raka, ale może zmniejszyć guz, złagodzić objawy i wydłużyć życie.

Leczenie hormonalne

Niektóre rodzaje raka piersi są stymulowane do wzrostu przez hormony estrogenowe lub progesteronowe, które występują naturalnie w twoim ciele.

Tego typu nowotwory są znane jako nowotwory z receptorem hormonalnym. Terapia hormonalna polega na obniżaniu poziomu hormonów w organizmie lub zatrzymywaniu ich działania.

Rodzaj terapii hormonalnej, jaką będziesz mieć, będzie zależał od stopnia zaawansowania i stopnia zaawansowania raka, od tego hormonu, na który jest wrażliwy, od twojego wieku, od tego, czy doświadczyłaś menopauzy i jakiego innego rodzaju leczenie przechodzisz.

Prawdopodobnie będziesz mieć terapię hormonalną po zabiegu chirurgicznym i chemioterapii, ale czasami przed operacją kurczy się guz, dzięki czemu łatwiej go usunąć.

Terapia hormonalna może być stosowana jako jedyne leczenie raka piersi, jeśli ogólny stan zdrowia uniemożliwia przeprowadzenie operacji, chemioterapii lub radioterapii.

W większości przypadków będziesz potrzebowała terapii hormonalnej przez pięć lat po operacji. Jeśli twój rak piersi nie jest wrażliwy na hormony, terapia hormonalna nie przyniesie efektu.

Tamoksyfen

Tamoksyfen powstrzymuje estrogen przed wiązaniem się z komórkami nowotworowymi pozytywnymi względem receptora estrogenu. Jest przyjmowany codziennie jako tabletka lub płyn. Może powodować szereg skutków ubocznych, w tym:

  • zmęczenie
  • zmiany w twoich okresach
  • nudności i wymioty
  • uderzenia gorąca
  • bolące stawy
  • bóle głowy
  • przybranie na wadze

Inhibitory aromatazy

 

Jeśli doświadczyłeś menopauzy, możesz otrzymać inhibitor aromatazy. Ten rodzaj leków działa poprzez blokowanie aromatazy, substancji, która pomaga w produkcji estrogenu w organizmie po menopauzie. Przed menopauzą estrogeny są wytwarzane przez jajniki.

Mogą być oferowane trzy inhibitory aromatazy. Są to anastrozol, eksemestan i letrozol. Są one przyjmowane jako tabletki raz dziennie. Efekty uboczne obejmują:

  • uderzenia gorąca i poty
  • brak zainteresowania seksem (utrata libido)
  • nudności i wymioty
  • zmęczenie
  • ból stawów i ból kości
  • bóle głowy
  • wysypki skórne

Ablacja lub eliminacja jajników

U kobiet, które nie doświadczyły menopauzy, estrogeny są wytwarzane przez jajniki. Ablacja lub zahamowanie czynności jajników powoduje zatrzymanie pracy jajników i produkcję estrogenu.

Ablację można przeprowadzić za pomocą operacji lub radioterapii. Zatrzymuje pracę jajników na stałe i oznacza wczesną menopauzę.

Tłumienie jajników obejmuje stosowanie leku o nazwie goserelina, który jest agonistą hormonu uwalniającego hormon luteinizujący (LHRHa). Twoje okresy przestaną być brane pod uwagę, mimo że powinny rozpocząć się ponownie po zakończeniu leczenia.

Jeśli zbliżasz się do menopauzy (mniej więcej w wieku 50 lat), okresy mogą się nie powtórzyć po odstawieniu gosereliny.

Goserelina jest podawana we wstrzyknięciu raz w miesiącu i może powodować działania niepożądane po menopauzie, w tym:

  • uderzenia gorąca i poty
  • wahania nastroju
  • problemy ze snem

Terapia biologiczna (terapia celowana)

Niektóre raki piersi są stymulowane do wzrostu przez białko zwane ludzkim receptorem nabłonkowego czynnika wzrostu (HER2). Te nowotwory nazywa się HER2-dodatnimi. Terapia biologiczna działa poprzez zatrzymanie działania HER2 i wspomaganie układu odpornościowego w walce z komórkami nowotworowymi.

Jeśli masz wysokie poziomy białka HER2 i możesz mieć terapię biologiczną, prawdopodobnie zostanie ci przepisany lek o nazwie trastuzumab. Trastuzumab, znany również pod nazwą handlową Herceptin, jest zwykle stosowany po chemioterapii.

Trastuzumab

Trastuzumab jest rodzajem terapii biologicznej znanej jako przeciwciało monoklonalne. Przeciwciała występują naturalnie w organizmie i są wytwarzane przez układ odpornościowy w celu niszczenia szkodliwych komórek, takich jak wirusy i bakterie. Przeciwciało trastuzumab celuje i niszczy komórki nowotworowe, które są HER2-dodatnie.

Trastuzumab podaje się zazwyczaj dożylnie przez kroplówkę. Czasami jest także dostępny jako wstrzyknięcie podskórne.

Będziesz przechodzić leczenie w szpitalu. Każda sesja terapeutyczna trwa do jednej godziny, a liczba sesji, których potrzebujesz, zależy od tego, czy masz wczesny czy bardziej zaawansowany rak piersi. Średnio na wczesnego raka piersi trzeba sesji co 3 tygodnie, a jeśli twój rak jest bardziej zaawansowany trzeba cotygodniowych sesji.

Trastuzumab może powodować działania niepożądane, w tym problemy z sercem. Oznacza to, że nie jest odpowiedni, jeśli masz problemy z sercem, takie jak dławica piersiowa, niekontrolowane wysokie ciśnienie krwi (nadciśnienie) lub choroba zastawki serca. Jeśli musisz zażywać trastuzumab, będziesz mieć regularne testy na serce, aby upewnić się, że nie powoduje żadnych problemów.

Inne działania niepożądane trastuzumabu mogą obejmować:

  • początkowa reakcja alergiczna na lek, która może powodować nudności, świszczący oddech, dreszcze i gorączkę
  • biegunka
  • zmęczenie
  • ból

Badania kliniczne

Poczyniono duże postępy w leczeniu raka piersi, a więcej kobiet żyje dłużej i ma mniej skutków ubocznych po leczeniu.

Postępy te odkryto w badaniach klinicznych, w których nowe kombinacje leczenia i leczenia porównuje się ze standardowymi.

Pomoc psychologiczna

Radzenie sobie z rakiem może stanowić ogromne wyzwanie zarówno dla pacjentów, jak i ich rodzin. Może powodować trudności emocjonalne i praktyczne. Wiele kobiet musi poradzić sobie z usunięciem części lub całości piersi, co może być bardzo denerwujące.

Często pomaga rozmawianie o swoich uczuciach lub innych trudnościach z wyszkolonym doradcą lub terapeutą. Możesz poprosić o taką pomoc na każdym etapie choroby.

Istnieje wiele sposobów na znalezienie pomocy i wsparcia. Twój lekarz w szpitalu, specjalistyczna pielęgniarka lub lekarz ogólny może skierować Cię do doradcy. Jeśli czujesz się przygnębiona, porozmawiaj ze swoim lekarzem rodzinnym. Pomocne może być zażywanie leków przeciwdepresyjnych. Twój lekarz ogólny może zorganizować wizytę u doradcy lub psychoterapeuty.

Może pomóc rozmowa z kimś, kto przeszedł przez to samo co ty. Wiele organizacji ma telefony zaufania i fora internetowe. Mogą również skontaktować cię z innymi osobami, które przechodziły leczenie raka.

Terapie uzupełniające

Uzupełniające terapie są holistycznymi terapiami, które mogą promować dobre samopoczucie fizyczne i emocjonalne. Są one oferowane obok tradycyjnych metod leczenia i obejmują techniki relaksacyjne, masaż, aromaterapię i akupunkturę.

Terapia uzupełniająca może pomóc niektórym kobietom poradzić sobie z diagnozą i leczeniem oraz zapewnić przerwę w stosunku do planu leczenia.

Twój szpital może być w stanie zapewnić dostęp do uzupełniających terapii lub zasugerować, gdzie można je uzyskać. Ważne jest, aby porozmawiać z pielęgniarką specjalizującą się w leczeniu raka piersi o jakiejkolwiek terapii uzupełniającej, której chcesz użyć, aby upewnić się, że nie zakłóca to Twojego konwencjonalnego leczenia.

Życie z rakiem piersi

Większość kobiet z rakiem piersi ma operację w ramach leczenia. Powrót do normalności po operacji może zająć trochę czasu. Ważne jest, aby robić rzeczy powoli i dać sobie czas na odzyskanie sił.

W tym czasie unikaj podnoszenia czegokolwiek ciężkiego – na przykład dzieci lub ciężkich toreb na zakupy – i unikaj ciężkich prac domowych. Możesz również zostać poinstruowana, aby nie prowadzić.

Niektóre inne metody leczenia, w szczególności radioterapia i chemioterapia, mogą bardzo cię zmęczyć. Może zaistnieć konieczność przerwania niektórych normalnych czynności przez pewien czas. Nie bój się prosić o praktyczną pomoc od rodziny i przyjaciół.

Kontynuacja

Po zakończeniu leczenia będziesz zapraszana na regularne kontrole, zwykle co trzy miesiące przez pierwszy rok.

Jeśli miałaś wczesnego raka piersi, Twój zespół medyczny uzgodni z Tobą plan opieki po zakończeniu leczenia. Ten plan zawiera szczegóły twojego działania. Otrzymasz kopię planu, który również zostanie wysłany do twojego lekarza ogólnego.

Podczas badania lekarz przeprowadzi badanie i może wykonać badania krwi lub prześwietlenia, aby zobaczyć, jak twój rak reaguje na leczenie. Powinnaś również otrzymać mammografię co roku przez pierwsze pięć lat po leczeniu.

Długotrwałe powikłania

Chociaż jest to rzadkie, leczenie raka piersi może powodować nowe problemy, takie jak:

  • ból i sztywność ramion mogą wystąpić po zabiegu chirurgicznym, a skóra w tych okolicach może być napięta
  • obrzęk limfatyczny (nagromadzenie nadmiaru płynu limfatycznego, który powoduje obrzęk) – może się zdarzyć, jeśli zabieg chirurgiczny lub radioterapia uszkodzi układ limfatyczny w pachach

Porozmawiaj z zespołem opieki zdrowotnej, jeśli doświadczasz tych lub innych długotrwałych skutków leczenia.

Twoje ciało i piersi po leczeniu

Radzenie sobie ze zmianami w twoim ciele

Rozpoznanie raka piersi może zmienić sposób myślenia o ciele. Wszystkie kobiety reagują odmiennie na zmiany w organizmie zachodzące w wyniku leczenia raka piersi. Niektóre kobiety reagują pozytywnie, ale innym trudno jest im sprostać. Ważne jest, aby poświęcić czas na pogodzenie się ze zmianami w swoim ciele.

Wczesna menopauza

Chociaż większość przypadków raka piersi występuje u kobiet po 50. roku życia, u których wystąpiła menopauza, niektóre młodsze kobiety muszą poradzić sobie z wczesną menopauzą wywołaną przez leczenie raka.

Objawy mogą obejmować uderzenia gorąca, suchość pochwy i utratę pożądania seksualnego. Porozmawiaj ze swoim zespołem opieki zdrowotnej o wszystkich występujących objawach, a oni będą w stanie Ci pomóc.

Proteza

Proteza piersi to sztuczna pierś, którą można nosić w biustonoszu, aby zastąpić usuniętą pierś.

Wkrótce po mastektomii, otrzymasz lekki piankowy biust, aby nosić go do czasu, kiedy obszar dotknięty operacją lub radioterapią zostanie wyleczony. Po jego wygojeniu otrzymasz protezę silikonową. Protezy są w wielu różnych kształtach i rozmiarach, i powinnaś być w stanie znaleźć taki, który Ci odpowiada.

Rekonstrukcja

Jeśli nie miałaś natychmiastowej rekonstrukcji piersi (przeprowadzonej w czasie mastektomii), możesz później dokonać rekonstrukcji. Nazywa się to opóźnioną rekonstrukcją.

Istnieją dwie główne metody rekonstrukcji piersi – rekonstrukcja z użyciem własnej tkanki i rekonstrukcja za pomocą implantu. Typ, który najbardziej Ci odpowiada, zależy od wielu czynników, w tym od rodzaju leczenia, ciągłego leczenia i wielkości piersi. Porozmawiaj z zespołem opieki zdrowotnej o tym, która rekonstrukcja jest odpowiednia dla Ciebie.

Relacje i seks

Relacje z przyjaciółmi i rodziną

Nie zawsze łatwo jest rozmawiać o raku. Możesz wyczuć, że niektórzy ludzie czują się niezręcznie wokół ciebie lub unikają ciebie.

Otwartość na to, jak się czujesz i co rodzina i znajomi mogą zrobić, aby pomóc, może Ci pomóc. Nie obawiaj się jednak powiedzieć im, że potrzebujesz trochę czasu dla siebie, jeśli tego potrzebujesz.

Twoje życie seksualne

Rak piersi i jego leczenie może mieć wpływ na twoje życie seksualne. Kobiety często tracą zainteresowanie seksem po leczeniu raka piersi. Twoje leczenie może sprawić, że poczujesz się bardzo zmęczona. Możesz czuć się zszokowana, zdezorientowana lub przygnębiona z powodu zdiagnozowania raka. Możesz być zdenerwowana zmianami w swoim ciele lub utratą piersi lub, w niektórych przypadkach, płodności.

To zrozumiałe, że nie masz ochoty uprawiać seksu, radząc sobie z tym wszystkim. Spróbuj podzielić się swoimi odczuciami ze swoim partnerem. Jeśli masz problemy z seksem możesz porozmawiać z doradcą lub terapeutą seksualnym.

Rak piersi – zapobieganie

Ponieważ przyczyny raka piersi nie są w pełni zrozumiałe, nie wiadomo, czy można temu zapobiec całkowicie.

Dostępne są niektóre sposoby leczenia w celu zmniejszenia ryzyka u kobiet, u których występuje większe ryzyko rozwoju choroby niż w populacji ogólnej.

Dieta i styl życia

Regularne ćwiczenia i zdrowa, zbilansowana dieta są zalecane dla wszystkich kobiet, ponieważ mogą pomóc w zapobieganiu wielu chorobom, w tym chorobom serca, cukrzycy i wielu formom raka.

W badaniach uwzględniono związek między rakiem piersi a dietą i chociaż nie ma jednoznacznych wniosków, istnieją korzyści dla kobiet, które utrzymują prawidłową wagę, regularnie ćwiczą i mają niskie spożycie tłuszczów nasyconych i alkoholu.

Sugeruje się również, że regularne ćwiczenia mogą zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka piersi nawet o jedną trzecią. Jeśli przeszłaś menopauzę, szczególnie ważne jest, abyś nie miała nadwagi ani otyłości. Wynika to z tego, że te stany powodują więcej estrogenu, co może zwiększać ryzyko raka piersi.

Karmienie piersią

Badania wykazały, że kobiety karmiące piersią statystycznie rzadziej zachorują na raka piersi niż kobiety, które nie karmią. Przyczyny nie są w pełni zrozumiałe, ale może tak być dlatego, że kobiety nie miesiączkują regularnie tak długo, jak karmią piersią, a poziom estrogenu pozostaje stabilny.

Zabiegi zmniejszające ryzyko

Jeśli masz zwiększone ryzyko zachorowania na raka piersi, dostępne jest leczenie zmniejszające to ryzyko.

Twój poziom ryzyka zależy od czynników takich jak Twój wiek, historia medyczna Twojej rodziny i wyniki testów genetycznych.

Zazwyczaj zostaniesz skierowana do specjalistycznej służby genetyki, jeśli uważasz, że masz zwiększone ryzyko raka piersi. Pracownicy służby zdrowia pracujący w tych placówkach powinni omówić z Tobą możliwości leczenia.

Głównym zabiegiem zmniejszającym ryzyko wystąpienia raka piersi jest mastektomia (usunięcie piersi).

Usunięcie piersi

Mastektomia to operacja usunięcia piersi. Może być stosowana w leczeniu raka piersi i zmniejszania szans na rozwój choroby u niewielkiej liczby kobiet z rodzin wysokiego ryzyka.

Dzięki usunięciu jak największej ilości tkanki piersi mastektomia może zmniejszyć ryzyko raka piersi nawet o 90%.

Jednak, podobnie jak w przypadku wszystkich operacji, istnieje ryzyko powikłań, a usunięcie piersi może mieć znaczący wpływ na obraz ciała i relacje seksualne.

Jeśli chcesz, możesz zazwyczaj wybrać rekonstrukcję piersi podczas operacji mastektomii lub w późniejszym terminie. Podczas rekonstrukcji piersi oryginalny kształt piersi jest odtwarzany za pomocą implantów piersi lub tkanki z innych części ciała.

Alternatywą jest stosowanie protez piersi. Są to sztuczne piersi, które można nosić w biustonoszu.

 

Uncategorized

Guzy mózgu – objawy, leczenie

Guz mózgu to zwiększenie liczby komórek w mózgu, które mnożą się w nieprawidłowy, niekontrolowany sposób. Może być nowotworowy (złośliwy) lub nienowotworowy (łagodny).

Guzy mózgu są klasyfikowane od 1 do 4 ze względu na ich zachowanie, takie jak szybkość ich wzrostu i prawdopodobieństwo odrodzenia po leczeniu.

  • Łagodne guzy mózgu są niskiej jakości (stopnia 1 lub 2), co oznacza, że rozwijają się powoli i rzadziej powracają po leczeniu.
  • Nowotwory złośliwe mózgu mają wysoki stopień złośliwości (stopień 3 lub 4) i rozpoczynają się w mózgu (pierwotne nowotwory) lub rozprzestrzeniają się w mózgu z innych źródeł (guzy wtórne); po zabiegu częściej odrastają.

Ta strona zawiera ogólne informacje dotyczące obu rodzajów guza mózgu.

Guz mózgu – objawy

Objawy guza mózgu różnią się w zależności od dokładnej części mózgu, która jest dotknięta. Typowe objawy to:

  • ciężkie, uporczywe bóle głowy
  • drgawki
  • utrzymujące się nudności, wymioty i senność
  • zmiany mentalne lub behawioralne, takie jak problemy z pamięcią lub zmiany osobowości
  • postępujące osłabienie lub paraliż po jednej stronie ciała, problemy ze wzrokiem lub problemy z mową

Czasami możesz nie mieć żadnych objawów na początku lub mogą one rozwijać się bardzo wolno w miarę upływu czasu.

Kiedy udać się do lekarza rodzinnego?

Jeśli masz uporczywe objawy guza mózgu, skonsultuj się z lekarzem rodzinnym. Chociaż jest mało prawdopodobne, aby był nowotworem, najlepiej upewnić się, otrzymując prawidłową diagnozę.

Jeśli twój lekarz ogólny nie jest w stanie zidentyfikować bardziej prawdopodobnej przyczyny twoich symptomów, może skierować ciebie do neurologa dla dalszej oceny i testów, takich jak skan mózgu.

Kto jest narażony?

Guzy mózgu mogą mieć wpływ na osoby w każdym wieku, w tym dzieci, choć częściej występują u osób starszych.

Dokładny powód, dla którego u niektórych ludzi rozwijają się pierwotne guzy mózgu, jest nieznany, ale uważa się, że niektóre schorzenia genetyczne – takie jak neurofibromatoza typu 1 i stwardnienie guzowate – oraz poprzednia radioterapia dotycząca głowy zwiększają ryzyko.

Guz mózgu – leczenie

Głównym sposobem leczenia większości guzów mózgu jest zabieg chirurgiczny, którego celem jest usunięcie jak największej liczby nieprawidłowych tkanek.

Nie zawsze jest możliwe usunięcie całego guza, więc dalsze leczenie za pomocą radioterapii i / lub chemioterapii może być konieczne, aby zabić wszelkie nieprawidłowe komórki pozostawione.

W przypadku większości łagodnych guzów leczenie często kończy się sukcesem i możliwe jest całkowite wyleczenie, chociaż czasami istnieje małe prawdopodobieństwo, że guz wróci. Regularne wizyty kontrolne będą zazwyczaj zalecane w celu monitorowania Twojego stanu.

Prognozy dotyczące nowotworów złośliwych są z reguły gorsze, choć zależą od takich czynników, jak miejsce guza w mózgu, wiek pacjenta i ogólny stan zdrowia. Niestety, wyleczenie często nie jest możliwe i większość guzów powróci po leczeniu.

Jeśli guz wróci, leczenie będzie miało na celu złagodzenie twoich symptomów i przedłużenie życia przez kontrolowanie wzrostu guza.

Uncategorized

Śmierć pnia mózgu – diagnoza

Śmierć pnia mózgu jest wtedy, gdy osoba nie utrzymuje już żadnych funkcji pnia mózgu i trwale utraciła świadomość i zdolność oddychania.

Kiedy tak się dzieje, respirator utrzymuje bijące serce osoby, a tlen krąży w jej krwiobiegu.

Osoba zostaje uznana za zmarłą, gdy funkcja pnia mózgu zostaje trwale utracona.

Potwierdzenie śmierci

Potwierdzenie śmierci było kiedyś proste. Śmierć miała miejsce, gdy serce przestało bić, a osoba nie reagowała i już nie oddychała. Brak tlenu, który nastąpił w wyniku braku przepływu krwi, szybko doprowadzał do trwałej utraty funkcji pnia mózgu.

Potwierdzenie śmierci jest teraz bardziej złożone, ponieważ możliwe jest utrzymanie bicia serca po tym, jak pień mózgu trwale przestał działać. Można to zrobić, utrzymując osobę pod respiratorem, który pozwala sztucznie natlenić ciało i serce. Jednak ta osoba nigdy nie odzyska przytomności ani nie zacznie oddychać ponownie.

Gdy pień mózgu trwale przestanie działać, nie ma możliwości odwrócenia tego procesu, a serce ostatecznie przestanie bić, nawet jeśli respirator będzie nadal używany.

Aby uratować rodzinę i przyjaciół od niepotrzebnego cierpienia, gdy pojawi się wyraźny dowód, że nastąpiła śmierć mózgu, osoba ta zostaje odłączona od respiratora.

Pień mózgu

Pień mózgu to dolna część mózgu połączona z rdzeniem kręgowym (część ośrodkowego układu nerwowego w kręgosłupie).

Pień mózgu jest odpowiedzialny za regulację większości funkcji automatycznych, które są niezbędne do życia. Obejmują one:

  • oddech
  • bicie serca
  • ciśnienie krwi
  • łykanie

Pień mózgu także przekazuje informacje do i z mózgu do reszty ciała, więc odgrywa ważną rolę w podstawowych funkcjach mózgu, takich jak świadomość czy ruch.

Po śmierci mózgu nie można pozostać świadomym.

Jak dochodzi do śmierci mózgu?

Śmierć mózgu może wystąpić, gdy zatrzymany zostanie dopływ krwi i / lub tlenu do mózgu. Może to być spowodowane przez:

  • zatrzymanie akcji serca – gdy serce przestaje bić, a mózg jest pozbawiony tlenu
  • atak serca – poważna nagła sytuacja medyczna, która pojawia się, gdy dopływ krwi do serca zostaje nagle zablokowany
  • udar – poważna nagła sytuacja medyczna, która ma miejsce, gdy dopływ krwi do mózgu zostanie zablokowany lub przerwany
  • skrzepy krwi – blokada w naczyniu krwionośnym, która zakłóca lub blokuje przepływ krwi w organizmie

Śmierć mózgu może również wystąpić w wyniku:

  • poważnego urazu głowy
  • krwotoku mózgowego
  • infekcji, takich jak zapalenie mózgu
  • guza mózgu

Stan wegetatywny

Istnieje różnica między śmiercią mózgu a stanem wegetatywnym, który może wystąpić po rozległym uszkodzeniu mózgu.

Ktoś w stanie wegetatywnym może wykazywać oznaki przebudzenia – na przykład mogą otworzyć oczy, ale nie reagują na otoczenie.

W rzadkich przypadkach dana osoba może wykazać pewne poczucie reakcji, które można wykryć za pomocą skanowania mózgu, ale nie jest w stanie oddziaływać na otoczenie.

Jednak ważną różnicą między śmiercią mózgu a stanem wegetatywnym jest to, że ktoś w stanie wegetatywnym nadal ma funkcjonujący pień mózgu, co oznacza, że:

  • może istnieć jakaś forma świadomości
  • samodzielne oddychanie jest zazwyczaj możliwe
  • istnieje niewielka szansa na wyleczenie, ponieważ podstawowe funkcje pnia mózgu mogą pozostać nienaruszone

Osoba, której mózg jest martwy, nie ma szans na wyleczenie, ponieważ ciało nie jest w stanie przetrwać bez sztucznego wsparcia.

Potwierdzenie śmierci mózgu

Chociaż rzadko, kilka rzeczy może sprawiać wrażenie, jakby ktoś umarł.

Należą do nich przedawkowanie narkotyków i ciężka hipotermia (gdy temperatura ciała spada poniżej 28 ° C).

Dlatego przeprowadza się szereg testów, aby sprawdzić, czy rzeczywiście nastąpiła śmierć mózgu, na przykład sprawdzenie reakcji na światło.

Oddawanie narządów

Po wystąpieniu śmierci mózgu możliwe jest, że narządy będą wykorzystywane w transplantacjach, które często mogą ratować życie innych.

W przypadkach, w których osoba zmarła nie wyraziła swoich życzeń, podjęcie decyzji o oddaniu narządów może być trudną decyzją dla partnerów i krewnych. Personel szpitala zdaje sobie sprawę z tych trudności i postara się, aby kwestia ta była traktowana z wyczuciem i starannością.

Śmierć pnia mózgu – diagnoza

Istnieje szereg kryteriów diagnozowania śmierci pnia mózgu.

Aby zdiagnozować śmierć pnia mózgu:

  • osoba musi być nieprzytomna i nie reagować na stymulację zewnętrzną
  • bicie serca i oddech mogą być utrzymywane tylko za pomocą respiratora
  • muszą istnieć wyraźne dowody, że nastąpiło poważne uszkodzenie mózgu i nie można go wyleczyć.

Wykluczanie innych warunków

Zanim rozpocznie się test na śmierć pnia mózgu, lekarze muszą przeprowadzić serię kontroli, aby upewnić się, że objawy nie są spowodowane przez inne czynniki, takie jak:

  • przedawkowanie nielegalnych narkotyków, środków uspokajających, trucizn lub innych środków chemicznych
  • nienormalnie niska temperatura ciała (hipotermia)
  • ciężka niedoczynność tarczycy

Gdy te czynniki zostaną wykluczone, testy są przeprowadzane w celu potwierdzenia śmierci mózgu. Diagnoza śmierci mózgu musi zostać dokonana przez dwóch lekarzy. Żaden z nich nie może być związany z zespołem transplantacyjnym szpitala.

Testy

Lekarze przeprowadzą serię testów. Obaj lekarze muszą zgodzić się na wyniki diagnozy potwierdzającej zgon mózgu. Testy przeprowadza się dwukrotnie, aby zminimalizować jakiekolwiek ryzyko błędu.

Testy stosowane do określenia, czy nastąpiła śmierć pnia mózgu, są przedstawione poniżej:

  • Nakierowuje się źródło światła na oczy, aby sprawdzić, czy reagują na światło.
  • Rogówka (przezroczysta zewnętrzna warstwa oka), która jest zwykle bardzo wrażliwa, jest gładzona tkanką lub kawałkiem waty, aby sprawdzić, czy oko reaguje.
  • Nacisk na czoło i ściskanie nosa, aby sprawdzić, czy występuje jakikolwiek ruch.
  • Do każdego ucha lana jest lodowata woda, która zwykle powoduje ruch oczu.
  • Cienką, plastikową rurkę umieszcza się w tchawicy, aby sprawdzić, czy wywołuje ona kaszel.
  • Osoba jest odłączona od respiratora na krótki okres czasu, aby sprawdzić, czy podjęła ona jakąkolwiek próbę samodzielnego oddychania.

Śmierć mózgu zostanie zdiagnozowana, jeśli dana osoba nie odpowie na wszystkie te testy.

Czasami kończyny lub tors osoby (górna część ciała) mogą się poruszać, nawet po zdiagnozowaniu śmierci pnia mózgu.

Te ruchy kręgosłupa są generowane przez rdzeń kręgowy i w ogóle nie angażują mózgu. Dlatego nie wpłyną one na diagnozę śmierci mózgu.

 

Uncategorized

Rak jelita grubego – objawy, przyczyny, leczenie

Rak jelita grubego to ogólny termin określający raka, który rozpoczyna się w jelicie grubym. W zależności od tego, gdzie rozwija się rak, rak jelita jest czasami nazywany rakiem okrężnicy lub odbytu.

Rak jelita grubego – objawy

Trzy główne objawy raka jelita grubego to obecność krwi w kale, problemy z jelitami, takie jak częstsze, luźniejsze stolce i ból brzucha.

Jednak takie objawy są bardzo popularne i nie oznaczają, że musisz mieć raka. Krew w stolcu jest zwykle spowodowana hemoroidami, a problemy z jelitami lub ból brzucha jest często wynikiem czegoś, co zjadłeś.

Ponieważ znaczna większość osób z rakiem jelita grubego ma więcej niż 60 lat, objawy te są poważniejsze, gdy ludzie się starzeją. Objawy te mają również większe znaczenie, jeśli utrzymują się pomimo prostych zabiegów.

U większości pacjentów z rakiem jelita występuje z jedna z następujących kombinacji objawów:

  • trwała zmiana w jelitach, powodująca, że ​​częściej chodzą do toalety i mają luźniejsze stolce, zazwyczaj razem ze śladami krwi w stolcu.
  • trwała zmiana w jelitach bez krwi w stolcu, ale z bólem brzucha
  • krew w stolcu bez innych objawów hemoroidalnych, takich jak ból, dyskomfort czy świąd
  • bóle brzucha, uczucie dyskomfortu lub wzdęcia zawsze prowokowane przez jedzenie, czasami skutkujące zmniejszeniem ilości spożywanych pokarmów i utratą wagi

Objawy raka jelita grubego mogą być subtelne i niekoniecznie powodują, że czujesz się źle.

Kiedy szukać porady lekarskiej?

Przeczytaj o objawach raka jelita grubego i jeżeli jesteś zaniepokojony udaj się do lekarza w celu omówienia, czy konieczne są jakiekolwiek badania.

Twój lekarz prawdopodobnie wykona proste badanie brzucha i odbytu, aby upewnić się, że nie masz guzów, a także prosty test krwi, aby sprawdzić niedokrwistość z niedoboru żelaza – pomoże to sprawdzić czy masz jakieś krwawienia z jelita grubego, których nie byłeś świadomy.

W niektórych przypadkach lekarz może zdecydować, że najlepiej jest przeprowadzić prosty test w szpitalu, aby upewnić się, że nie ma poważnej przyczyny występowania objawów.

Pamiętaj o kolejnej wizycie u lekarza, jeśli objawy utrzymują się lub wracają po zaprzestaniu leczenia.

Niedrożność jelit

W niektórych przypadkach rak jelita może zatrzymać odpady trawienne przechodzące przez jelito. Jest to znane jako niedrożność jelit.

Objawy niedrożności jelit mogą obejmować:

  • silny ból brzucha, który początkowo może pojawić się i znikać
  • problemy z wypróżnianiem się
  • zauważalny obrzęk lub wzdęcia brzucha
  • wymioty

Niedrożność jelit jest nagłym przypadkiem medycznym. Jeśli podejrzewasz, że masz niedrożność jelit, powinieneś szybko udać się do swojego lekarza pierwszego kontaktu. Jeśli nie jest to możliwe, udaj się do oddziału ratunkowego najbliższego szpitala.

Rak jelita grubego – przyczyny

Rak pojawia się, gdy komórki w określonym obszarze ciała dzielą się i mnożą zbyt szybko. W ten sposób powstaje grudka tkanki zwana guzem.

Większość przypadków raka jelita rozwija się najpierw w kępkach komórek na wewnętrznej wyściółce jelita. Te grudki są znane jako polipy. Jednakże, jeśli rozwijają się u Ciebie polipy, nie musi to oznaczać, że dostaniesz raka jelita.

Dokładna przyczyna rozwoju raka w jelicie, wciąż nie jest znana. Jednak badania wykazały, że kilka czynników może zwiększyć prawdopodobieństwo jego rozwoju. Czynniki te przedstawiono poniżej.

Wiek

Twoje szanse na rozwój raka jelita rosną wraz z wiekiem. Prawie 9 na 10 przypadków raka jelita grubego zdiagnozowano u osób w wieku powyżej 60 lat.

Historia rodzinna

Posiadanie historii rodzinnej dotyczącej raka jelita grubego może zwiększać ryzyko rozwoju choroby, szczególnie jeśli bliski krewny (matka, ojciec, brat lub siostra) został zdiagnozowany z rakiem jelita grubego poniżej 50 roku życia.

Jeśli jesteś szczególnie zaniepokojony faktem, że Twoja historia rodzinna może oznaczać zwiększone ryzyko zachorowania na raka jelita grubego, powinieneś o tym porozmawiać ze swoim lekarzem rodzinnym.

Jeśli to konieczne, Twój lekarz może skierować cię do specjalisty od genetyki, który może zaoferować więcej porad i zalecić niezbędne testy, aby okresowo sprawdzać Twój stan.

Dieta

Duża ilość dowodów sugeruje, że dieta bogata w czerwone mięso i przetworzone mięso może zwiększyć ryzyko zachorowania na raka jelita grubego.

Z tego powodu doradza się ludziom, którzy spożywają ponad 90 g dziennie czerwonego i przetworzonego mięsa obniżenie tego poziomu do 70 g dziennie.

Istnieją również dowody sugerujące, że dieta bogata w błonnik może pomóc zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka jelita.

Palenie

Osoby palące papierosy częściej chorują na raka jelita, inne nowotwory i inne poważne choroby, takie jak choroby serca.

Alkohol

Picie alkoholu okazuje się być związane ze zwiększonym ryzykiem zachorowania na raka jelita grubego, szczególnie jeśli regularnie pijesz duże ilości.

Otyłość

Nadwaga lub otyłość są powiązane ze zwiększonym ryzykiem raka jelita grubego, szczególnie u mężczyzn.

Jeśli masz nadwagę lub jesteś otyły, zmniejszenie masy ciała może pomóc zmniejszyć szanse na rozwój choroby.

Brak aktywności fizycznej

Osoby nieaktywne fizycznie mają wyższe ryzyko zachorowania na raka jelita.

Możesz zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka jelita i inne nowotwory, będąc fizycznie aktywnym każdego dnia.

Zaburzenia trawienia

Niektóre schorzenia wpływające na jelita mogą zwiększać ryzyko zachorowania na raka jelita grubego. Na przykład rak jelita jest bardziej powszechny u ludzi, którzy przez wiele lat chorowali na ciężką chorobę Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego.

Jeśli masz jedno z tych schorzeń, zwykle będziesz mieć regularne kontrole w celu wykrycia objawów raka jelita grubego.

Badania kontrolne obejmują badanie jelita za pomocą kolonoskopu – długiej, wąskiej, elastycznej rurki, która zawiera małą kamerę – umieszczonej w odbytnicy.

Częstotliwość wykonywania badań kolonoskopowych zwiększy się wraz z wydłużeniem życia pacjenta i będzie zależała również od czynników, takich jak ciężkie wrzodziejące zapalenie jelita grubego i historia raka jelita w rodzinie.

Warunki genetyczne

Istnieją dwa rzadkie dziedziczne schorzenia, które mogą prowadzić do raka jelita grubego. Są to:

  • rodzinna polipowatość gruczolakowata (FAP) – stan, który powoduje wzrost nienowotworowych polipów wewnątrz jelita
  • dziedziczny rak jelita grubego nie związany z polipowatością (HNPCC), znany również jako zespół Lyncha – dziedziczny błąd genetyczny (mutacja), który zwiększa ryzyko raka jelita grubego

Chociaż polipy wywołane przez FAP są nienowotworowe, istnieje wysokie ryzyko, że z czasem co najmniej jeden z nich stanie się nowotworowy. Większość osób z FAP zachoruje na raka jelita przed upływem 50 lat.

Ponieważ osoby z FAP mają tak wysokie ryzyko zachorowania na raka jelita grubego, lekarz często zaleca im usunięcie jelita grubego przed ukończeniem 25 roku życia.

 

Rak jelita grubego – diagnoza

Kiedy po raz pierwszy udasz się do swojego lekarza rodzinnego, zapyta cię on o twoje symptomy i czy masz historię raka jelita grubego w rodzinie.

Następnie zwykle przeprowadza proste badanie brzucha i odbytu, zwane cyfrowym badaniem doodbytniczym (DRE).

Jest to przydatny sposób sprawdzenia, czy są jakieś grudki w twoim brzuchu lub w odbycie. Testy mogą być niewygodne, a większość osób uważa, że badanie odbytu jest nieco kłopotliwe, ale zajmuje mniej niż minutę.

Jeśli twoje objawy sugerują, że możesz mieć raka jelita grubego lub diagnoza jest niepewna, zostaniesz skierowany do lokalnego szpitala na proste badanie zwane elastyczną sigmoidoskopią.

Elastyczna sigmoidoskopia

Elastyczna sigmoidoskopia to badanie odbytnicy i części jelita grubego za pomocą urządzenia zwanego sigmoidoskopem.

Sigmoidoskop to długa, cienka, elastyczna rurka przymocowana do bardzo małego aparatu ze źródłem światła. Wstawia się je do odbytu i do jelita.

Kamera przekazuje obrazy do monitora i może być również wykorzystana do pobrania biopsji, gdzie mała próbka tkanki jest pobierana w celu dalszej analizy.

Lepiej, aby dolna część jelita była tak pusta, jak to tylko możliwe, gdy wykonywana jest sigmoidoskopia, więc możesz zostać poproszony o wykonanie lewatywy – prostej procedury do wypłukania jelit – wcześniej w domu. Powinno to zostać wykonane co najmniej dwie godziny przed wyjściem z domu na spotkanie.

Sigmoidoskopia może być niekomfortowa, ale zajmuje tylko kilka minut i większość ludzi wraca do domu zaraz po badaniu.

Bardziej szczegółowe testy

Większość osób z rakiem jelita można zdiagnozować za pomocą elastycznej sigmoidoskopii. Jednak niektóre nowotwory można rozpoznać jedynie poprzez dokładniejsze badanie jelita grubego.

Dwa testy stosowane w tym celu to kolonoskopia i tomografia komputerowa (CT). Te testy opisano bardziej szczegółowo poniżej.

Kolonoskopia

Kolonoskopia to badanie całego jelita grubego za pomocą urządzenia zwanego kolonoskopem, które przypomina sigmoidoskop, ale jest nieco dłuższe.

Podczas kolonoskopii jelita muszą być puste, dlatego zaleca się spożywać specjalną dietę na kilka dni wcześniej i zażyć środek przeczyszczający rano w dniu badania.

Otrzymasz środek uspokajający, który pomoże ci się zrelaksować podczas testu, po czym lekarz włoży kolonoskop do odbytnicy i przesunie go wzdłuż jelita grubego. Zazwyczaj nie jest to bolesne, ale może być niekomfortowe.

Kamera przekazuje obraz do monitora, który pozwala lekarzowi sprawdzić, czy nie występują nieprawidłowe obszary w odbytnicy lub jelicie, które mogą być wynikiem raka. Podobnie jak w przypadku sigmoidoskopii, podczas testu można wykonać biopsję.

Kolonoskopia zwykle trwa około godziny, a większość osób może wrócić do domu po ustąpieniu objawów działania środka uspokajającego.

Po zabiegu najprawdopodobniej poczujesz się senny przez jakiś czas, więc musisz zorganizować kogoś, kto będzie towarzyszył Ci w domu.

Kolonografia CT

Kolonografia CT, znana również jako „wirtualna kolonoskopia”, polega na użyciu skanera komputerowego (CT) do tworzenia trójwymiarowych obrazów jelita grubego i odbytnicy.

Podczas zabiegu używa się gazu do nadmuchania jelit za pomocą cienkiej, elastycznej rurki umieszczonej w odbytnicy. Skany CT są następnie pobierane z wielu różnych kątów.

Podobnie jak w przypadku kolonoskopii, możesz potrzebować specjalnej diety przez kilka dni i zażyć środek przeczyszczający przed testem, aby upewnić się, że jelit są puste podczas wykonywania testu.

Ten test może pomóc zidentyfikować potencjalnie nowotworowe obszary u osób, które nie nadają się do kolonoskopii z innych powodów medycznych.

Kolonografia CT jest mniej inwazyjnym testem niż kolonoskopia, ale w dalszym etapie może być konieczne wykonanie kolonoskopii lub elastycznej sigmoidoskopii, aby można było usunąć wszelkie nieprawidłowe obszary lub dokonać biopsji.

Dalsze testy

Jeśli zostanie potwierdzone rozpoznanie raka jelita grubego, zwykle przeprowadza się dalsze badania w celu sprawdzenia, czy rak rozprzestrzenił się z jelita na inne części ciała. Testy te pomogą również lekarzom zdecydować o najbardziej skutecznym leczeniu.

Testy te mogą obejmować:

  • tomografię komputerową brzucha i klatki piersiowej – to pokaże czy reszta jelita jest zdrowa i czy rak nie rozprzestrzenił się na wątrobę lub płuca
  • obrazowanie rezonansu magnetycznego (MRI) – może dostarczyć szczegółowy obraz otaczających narządów u osób z rakiem odbytu

Określenie stopnia zaawansowania i klasyfikacja

Gdy powyższe badania i testy zostaną zakończone, powinno być możliwe określenie stadium i stopnia zaawansowania raka.

Stopniowanie odnosi się do zaawansowania twojego raka. Klasyfikacja dotyczy tego, jak agresywny jest twój rak i jak prawdopodobne jest jego rozprzestrzenianie się.

Jest to ważne, ponieważ pomaga twojemu zespołowi terapeutycznemu wybrać najlepszy sposób leczenia lub kontrolowania raka.

Lekarze używają wielu różnych systemów. Uproszczona wersja jednego z popularnych systemów została opisana poniżej.

  • etap 1 – rak nadal znajduje się w wyściółce jelita lub odbytnicy
  • etap 2 – rak rozprzestrzenił się poza warstwę mięśniową otaczającą jelito i mógł przebić powierzchnię pokrywającą jelito lub pobliskie narządy
  • etap 3 – rak rozprzestrzenił się na pobliskie węzły chłonne
  • etap 4 – rak rozprzestrzenił się poza jelito na inną część ciała, na przykład wątrobę

Istnieją trzy stopnie raka jelita:

  • stopień 1 – rak, który rośnie powoli i ma małą szansę na rozprzestrzenienie się poza jelito
  • stopień 2 – rak, który rośnie umiarkowanie i ma średnią szansę na rozprzestrzenienie się poza jelito
  • stopień 3 – rak, który rośnie szybko i ma duże szanse na rozprzestrzenienie się poza jelito

Jeśli nie masz pewności, na jakim jesteś etapie lub w jakim stopniu rozwinął się rak, zapytaj lekarza.

Rak jelita grubego – leczenie

Jeśli rak jelita grubego znajduje się na bardzo wczesnym etapie, możliwe jest usunięcie tylko niewielkiej części wyściółki ściany jelita grubego. Jest to znane jako lokalne wycięcie.

Jeśli rak rozprzestrzenia się na mięśnie otaczające okrężnicę, zwykle konieczne będzie usunięcie całego jelita grubego. Jest to znane jako kolektomia.

Istnieją dwa sposoby przeprowadzenia kolektomii:

  • otwarta kolektomia – gdzie chirurg wykonuje duże nacięcie w jamie brzusznej i usuwa odcinek okrężnicy
  • kolektomia laparoskopowa – gdzie chirurg wykonuje kilka małych nacięć w jamie brzusznej i używa specjalnych instrumentów sterowanych za pomocą kamery, aby usunąć odcinek okrężnicy

Podczas zabiegu usuwane są również pobliskie węzły chłonne..

Uważa się, że zarówno otwarte, jak i laparoskopowe kolektomie są równie skuteczne w usuwaniu raka i mają podobne ryzyko powikłań.

Jednak kolektomie laparoskopowe mają zaletę szybszego powrotu do zdrowia i mniejszego bólu pooperacyjnego.

Kolektomie laparoskopowe powinny być dostępne we wszystkich szpitalach, które przeprowadzają operację raka jelita, chociaż nie wszyscy chirurdzy wykonują tego typu operacje. Omów swoje opcje z chirurgiem, aby sprawdzić, czy można zastosować tę metodę.

Operacja raka odbytu

Istnieje wiele różnych rodzajów operacji, które można przeprowadzić w celu leczenia raka odbytu, w zależności od tego, jak daleko rozprzestrzenił się rak.

Niektóre z głównych stosowanych technik zostały opisane poniżej:

Resekcja miejscowa

Jeśli masz bardzo małego, wczesnego raka odbytnicy, twój chirurg może być w stanie usunąć go w operacji zwanej lokalną resekcją (resekcja transanalna).

Chirurg wkłada endoskop przez odbyt i usuwa raka ze ściany odbytnicy.

Całkowite wycięcie mezorektum

W wielu przypadkach jednak miejscowa resekcja nie jest możliwa. Zamiast tego należy usunąć większy obszar odbytnicy.

Obszar ten obejmie granicę tkanki odbytnicy wolnej od komórek rakowych, jak również tkanki tłuszczowej z okolic jelita. Ten rodzaj operacji jest znany jako całkowite wycięcie mezorektum (TME).

Usunięcie mezorektum może pomóc w usunięciu wszystkich komórek nowotworowych, co może zmniejszyć ryzyko nawrotu raka na późniejszym etapie.

W zależności od miejsca, w którym znajduje się rak odbytnicy, można wykonać jedną z dwóch głównych operacji TME. Są one opisane poniżej.

Niska resekcja przednia

Niska resekcja przednia to zabieg stosowany w leczeniu przypadków raka w górnej części odbytnicy.

Chirurg wykona nacięcie w jamie brzusznej i usunie górną część odbytnicy, a także otaczającą tkankę, aby upewnić się, że usunięto również gruczoły limfatyczne zawierające komórki rakowe.

Następnie przyczepi okrężnicę do najniższej części odbytnicy lub górnej części kanału odbytu. W niektórych przypadkach zamieni koniec jelita grubego w wewnętrzny worek, który zastępuje odbytnicę.

Prawdopodobnie będziesz wymagać tymczasowej stomii, aby dać połączonemu odcinkowi jelita czas na wyleczenie.

Resekcja brzuszno-kroczowa

Resekcja brzuszno-kroczowa jest stosowana w przypadkach, gdy rak znajduje się w najniższej części odbytnicy.

W takim przypadku konieczne będzie usunięcie całej odbytnicy i otaczających mięśni, aby zmniejszyć ryzyko odrastania raka w tym samym obszarze.

Wiąże się to z usunięciem i zamknięciem odbytu oraz usunięciem mięśni zwieracza, co powoduje konieczność stałej stomii po operacji.

Chirurdzy w przypadkach raka jelita zawsze starają się, aby w miarę możliwości pacjenci nie musieli mieć stałej stomii.

Operacja stomii

Kiedy część jelita zostanie usunięta, a pozostała część jelita się połączy, chirurg może czasami zdecydować się odciągnąć stolec od połączenia, aby umożliwić wygojenie.

Stolec jest tymczasowo przekierowywany przez wypchnięcie pętli jelit przez ścianę brzucha i przytwierdzenie do skóry – to się nazywa stomia. Na stomii jest zakładana torba w celu zebrania stolca.

Kiedy stomia jest zrobiona z jelita cienkiego, nazywa się ileostomią, a gdy jest zrobiona z jelita grubego (okrężnicy), nazywa się ją kolostomią.

Specjalistyczna pielęgniarka zajmująca się stomią, może doradzić najlepsze miejsce dla stomii przed operacją.

Pielęgniarka weźmie pod uwagę takie czynniki, jak kształt ciała i styl życia, choć może to nie być możliwe, gdy operacja wykonywana jest w nagłych wypadkach.

W pierwszych dniach po zabiegu pielęgniarka doradzi w zakresie opieki niezbędnej do dbania o stomię i rodzaju torby.

Po bezpiecznym zespoleniu się jelita, co może potrwać kilka tygodni, stomię można zamknąć podczas kolejnej operacji.

U niektórych osób, z różnych powodów, powrót do prawidłowego funkcjonowania jelit może nie być możliwy, a stomia może stać się trwała.

Przed zabiegiem operacyjnym zespół opiekuńczy doradzi, czy może być konieczne utworzenie ileostomii lub kolostomii oraz prawdopodobieństwo, że będzie to tymczasowe lub trwałe.

Skutki uboczne operacji

Operacje raka jelit niosą ze sobą wiele takich samych zagrożeń, jak inne poważne operacje, w tym krwawienie, infekcje, rozwój zakrzepów krwi lub problemy z sercem lub oddychaniem.

Wszystkie operacje wiążą się z wieloma rodzajami ryzyka charakterystycznymi dla tej procedury. Jednym z zagrożeń jest to, że połączona część jelita może nie zagoić się prawidłowo i wyciekać do wnętrza brzucha. Zwykle jest to tylko ryzyko w ciągu pierwszych kilku dni po operacji.

Inaczej wygląda ryzyko dla osób po operacji raka odbytnicy. Nerwy kontrolujące oddawanie moczu i funkcje seksualne są bardzo zbliżone do odbytnicy, a czasami operacja usunięcia raka odbytnicy może uszkodzić te nerwy.

Radioterapia

Istnieją dwa główne sposoby zastosowania radioterapii w leczeniu raka jelita grubego. Przed zabiegiem chirurgicznym można zmniejszyć raka odbytnicy i zwiększyć szanse całkowitego usunięcia lub zastosować ją w celu opanowania objawów i spowolnienia rozprzestrzeniania się raka w zaawansowanych przypadkach (paliatywna radioterapia).

Radioterapię wykonywaną przed zabiegiem chirurgicznym można przeprowadzić na dwa sposoby:

  • zewnętrzna radioterapia – w której używa się maszyny do przesyłania fal o wysokiej energii do odbytnicy, aby zabić komórki nowotworowe
  • wewnętrzna radioterapia – gdzie radioaktywna rurka jest wkładana do odbytu w celu zmniejszenia raka

Zewnętrzna radioterapia jest zwykle podawana codziennie, pięć dni w tygodniu, z przerwą w weekend. W zależności od wielkości guza możesz potrzebować od jednego do pięciu tygodni leczenia. Każda sesja radioterapii trwa około 10-15 minut.

Wewnętrzną radioterapię można zwykle przeprowadzić w jednej sesji przed wykonaniem operacji, która ma mieć miejsce kilka tygodni później.

Paliatywna radioterapia jest zwykle podawana w krótkich codziennych sesjach, od 2 do 3 dni, do 10 dni w niektórych przypadkach.

Krótkoterminowe skutki uboczne radioterapii mogą obejmować:

  • złe samopoczoucie
  • zmęczenie
  • biegunka
  • pieczenie i podrażnienie skóry wokół odbytnicy i miednicy – podobnie jak przy np. oparzeniu słonecznym
  • częsta potrzeba oddawania moczu
  • uczucie pieczenia podczas oddawania moczu

Te działania niepożądane powinny ustąpić po zakończeniu radioterapii. Poinformuj swój zespół opieki jeśli skutki uboczne leczenia staną się szczególnie kłopotliwe. Często dostępne są dodatkowe zabiegi, które pomogą Ci lepiej poradzić sobie z efektami ubocznymi.

Długotrwałe skutki uboczne radioterapii mogą obejmować:

  • krew w moczu i stolcu
  • bezpłodność
  • zaburzenia erekcji
  • częstsza potrzeba oddawania moczu lub kału

Chemoterapia

Istnieją trzy sposoby zastosowania chemioterapii w leczeniu raka jelita:

  • przed zabiegiem – stosowana w połączeniu z radioterapią w celu zmniejszenia guza
  • po operacji – w celu zmniejszenia ryzyka nawrotu raka
  • paliatywna chemioterapia – spowalnia rozprzestrzenianie się zaawansowanego raka jelita grubego i pomaga kontrolować objawy

Chemioterapia raka jelita grubego zwykle polega na stosowaniu leków, które zabijają komórki nowotworowe. Można je podawać w postaci tabletek (chemioterapia doustna), poprzez kroplówkę w ramieniu (chemioterapię dożylną) lub jako połączenie obu.

Leczenie odbywa się w cyklach, które trwają od dwóch do trzech tygodni, w zależności od stadium lub stopnia zaawansowania raka.

Pojedyncza sesja dożylnej chemioterapii może trwać od kilku godzin do kilku dni.

Większość osób przyjmujących chemioterapię doustną przyjmuje tabletki przez dwa tygodnie, a później następuje tygodniowa przerwa w leczeniu.

Cykl chemioterapii może trwać do sześciu miesięcy, w zależności od tego, jak dobrze zareagujesz na leczenie. W niektórych przypadkach może być podawany w mniejszych dawkach przez dłuższy czas.

Skutki uboczne chemioterapii mogą obejmować:

  • zmęczenie
  • złe samopoczucie
  • wymioty
  • biegunka
  • owrzodzenie jamy ustnej
  • utrata włosów w określonych schematach leczenia, ale jest to zwykle rzadkie w leczeniu raka jelita grubego
  • uczucie drętwienia, mrowienia lub pieczenia w dłoniach, stopach i szyi

Te działania niepożądane powinny stopniowo ustępować po zakończeniu leczenia. Zwykle po kilku miesiącach włosy odrastają, jeśli wystąpi łysienie.

Chemioterapia może również osłabić twój układ odpornościowy, czyniąc Cię bardziej podatnym na infekcje.

Poinformuj swój zespół opieki zdrowotnej lub lekarza rodzinnego tak szybko, jak to możliwe, jeśli wystąpią możliwe oznaki infekcji, w tym wysoka temperatura (gorączka) lub nagłe ogólne złe samopoczucie.

Leki stosowane w chemioterapii mogą powodować tymczasowe uszkodzenie plemników u mężczyzn i jajników u kobiet. Oznacza to, że dla kobiet, które zajdą w ciążę lub dla mężczyzn, którzy zostaną ojcem dziecka, istnieje ryzyko dla zdrowia nienarodzonego dziecka.

Dlatego zaleca się stosowanie antykoncepcji podczas leczenia chemioterapeutycznego i przez pewien okres po zakończeniu leczenia.

Terapie biologiczne

Terapie biologiczne, w tym cetuksymab, bewacyzumab i panitumumab, są nowym rodzajem leków znanych również jako przeciwciała monoklonalne.

Przeciwciała monoklonalne to przeciwciała, które zostały genetycznie zmodyfikowane w laboratorium. Celują w specjalne białka znajdujące się na powierzchni komórek nowotworowych, znane jako receptory naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR).

Ponieważ EGFR pomagają w rozwoju raka, celowanie w te białka może pomóc w zmniejszeniu guzów i polepszyć efekt i wynik chemioterapii.

Dlatego leczenie biologiczne stosuje się zazwyczaj w połączeniu z chemioterapią, gdy nowotwór rozprzestrzenił się poza jelito.

Życie z rakiem jelita grubego

Twój lekarz lub pielęgniarka może być w stanie pomóc, jeśli masz pytania lub może ci się przydać rozmowa z wyszkolonym doradcą, psychologiem lub specjalistycznym operatorem telefonicznej linii pomocy. Twoja przychodnia lekarska będzie miała informacje na ten temat.

Niektórzy ludzie uważają, że warto rozmawiać z innymi na temat raka jelita grubego w lokalnej grupie wsparcia lub na czacie internetowym.

Twoje emocje

Posiadanie raka może wywołać wiele emocji. Mogą to być szok, lęk, smutek i depresja.

Różni ludzie na różne sposoby radzą sobie z poważnymi problemami. Trudno przewidzieć, w jaki sposób wpłynie na Ciebie świadomość, że masz raka.

Dochodzenie do siebie po operacji

Chirurdzy i anestezjolodzy odkryli, że po usprawnieniu operacji raka jelita grubego łatwiej jest pacjentom szybciej wrócić do zdrowia.

Większość szpitali korzysta teraz z tego programu. Polega ona na podawaniu większej ilości informacji na temat tego, czego można się spodziewać przed operacją, unikaniu podawania silnych środków przeczyszczających w celu oczyszczenia jelita przed zabiegiem chirurgicznym, a w niektórych przypadkach podawanie słodkiego napoju na dwie godziny przed operacją, aby dać Ci energię.

Podczas i po operacji anestezjolog kontroluje ilość płynu dożylnego, którego potrzebujesz, a po operacji dostaniesz środki przeciwbólowe, które pozwolą ci wstać i wyjść z łóżka następnego dnia.

Większość ludzi będzie mogła zjeść lekki posiłek dzień po operacji.

Aby zmniejszyć ryzyko zakrzepów krwi w nogach (zakrzepica żył głębokich), możesz otrzymać specjalne pończochy uciskowe, które pomagają zapobiegać tworzeniu się skrzepów krwi lub regularne zastrzyki z rozrzedzającym krew lekiem o nazwie heparyna do momentu, aż będziesz w pełni mobilny.

Pielęgniarka lub fizjoterapeuta pomogą ci wstać z łóżka i odzyskać siły, abyś mógł wrócić do domu w ciągu kilku dni.

Dzięki ulepszonemu programowi rekonwalescencji większość osób jest na tyle zdrowa, że ​​wraca do domu w ciągu tygodnia od operacji. Czas ten zależy od tego, kiedy ty, lekarze i pielęgniarki opiekujący się tobą zgadzacie się, że jesteś wystarczająco zdrowy, by wrócić do domu.

Zostaniesz poproszony o powrót do szpitala kilka tygodni po zakończeniu leczenia, aby można było przeprowadzić testy w celu wykrycia wszelkich pozostałych objawów raka. Możesz również potrzebować rutynowych badań kontrolnych przez kilka następnych lat, aby zwrócić uwagę na objawy nawrotu raka.

Dieta po operacji jelita

Jeśli usunięto część okrężnicy, prawdopodobnie stolce będą luźniejsze – jedną z funkcji okrężnicy jest wchłanianie wody z kału.

Może to oznaczać, że musisz częściej chodzić do toalety. Poinformuj swój zespół opieki, jeśli stanie się to problemem, ponieważ dostępne są leki, które pomogą Ci to kontrolować.

Niektóre pokarmy mogą zaburzać pracę jelit, szczególnie w pierwszych miesiącach po operacji.

Różne pokarmy mogą wpływać na różnych ludzi, ale żywność i napoje, o których wiadomo, że powodują problemy to owoce i warzywa bogate w błonnik, takie jak fasola, kapusta, jabłka i banany oraz napoje gazowane, takie jak cola i piwo.

Może się okazać przydatnym prowadzenie dziennika żywienia w celu rejestrowania efektów różnych pokarmów.

Skontaktuj się z zespołem opieki, jeśli zauważysz, że masz ciągłe problemy z jelitami w wyniku diety lub masz problem z utrzymaniem zdrowej diety. Może być konieczne skierowanie do dietetyka w celu uzyskania dalszych porad.

Życie ze stomią

Jeśli potrzebujesz tymczasowej lub trwałej stomii z zewnętrzną torbą lub woreczkiem, możesz czuć się zaniepokojony tym, jak wyglądasz i jak inni będą na ciebie reagować.

Dla tych, którzy chcą uzyskać więcej informacji na temat życia ze stomią, istnieją grupy wsparcia dla pacjentów, które zapewniają wsparcie dla osób, które mogły mieć lub mają mieć stomię.

Obawy finansowe

Rozpoznanie raka może powodować problemy z pieniędzmi, ponieważ nie jesteś w stanie pracować, lub ktoś, kogo jesteś blisko, musi przestać pracować by zająć się tobą.

Istnieje wsparcie finansowe dla opiekunów i dla ciebie, jeśli musisz przez jakiś czas pozostać bez pracy lub przestać pracować z powodu swojej choroby.

Radzenie sobie z umieraniem

Jeśli zostaniesz poinformowany, że nie można zrobić nic więcej, aby leczyć raka jelita grubego, Twój lekarz ogólny nadal będzie zapewniał wsparcie i łagodził ból. Nazywa się to opieką paliatywną. Wsparcie jest również dostępne dla Twojej rodziny i przyjaciół.

Rak jelita grubego – zapobieganie

Są pewne rzeczy, które zwiększają ryzyko raka jelita grubego, których nie można zmienić, na przykład historia rodzinna lub wiek.

Istnieje jednak kilka sposobów na obniżenie szans na rozwój choroby.

Dieta

Badania sugerują, że wprowadzanie zmian w diecie może pomóc zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka jelita grubego.

Może pomóc w zapobieganiu nowotworom jelit jedzenie:

  • mniejszej ilości utwardzonego i przetworzonego mięsa, takiego jak bekon, kiełbasa i szynka
  • mniej czerwonego mięsa i więcej ryb
  • więcej błonnika ze zbóż, fasoli, owoców i warzyw

Ćwiczenie

Istnieją mocne dowody sugerujące, że regularne ćwiczenia mogą zmniejszyć ryzyko rozwoju jelit i innych nowotworów.

Zaleca się, aby dorośli ćwiczyli fizycznie przez co najmniej 150 minut (2 godziny i 30 minut) w tygodniu.

Waga

Nadwaga lub otyłość zwiększają szanse na rozwój raka jelita grubego, więc powinieneś starać się zachować zdrową wagę, jeśli chcesz zmniejszyć ryzyko zachorowania.

Zmiany w diecie i zwiększenie aktywności fizycznej pomogą utrzymać kontrolę wagi.

Przestań palić

Jeśli palisz, rzucenie palenia może zmniejszyć ryzyko rozwoju jelit i innych nowotworów.

Ogranicz alkohol

Picie alkoholu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zachorowania na raka jelita, więc możesz zmniejszyć ryzyko, zmniejszając ilość wypijanego alkoholu.

 

Uncategorized

Nowotwór kości pierwotny – objawy, przyczyny, leczenie

Pierwotny rak kości to rzadki rodzaj raka, który rozwija się w kościach.

Jest to odrębny stan od wtórnego raka kości, który jest nowotworem, który rozprzestrzenia się do kości po rozwinięciu się w innej części ciała.

Ten artykuł dotyczy wyłącznie pierwotnego raka kości.

Nowotwór kości pierwotny – objawy

Ból kości jest najczęstszym objawem raka kości. Niektóre osoby doświadczają również innych objawów.

Ból kości

Ból wywołany rakiem kości zwykle zaczyna się od wrażliwości w dotkniętej kości. Stopniowo postępuje to do utrzymującego się bólu lub bólu, który pojawia się i znika, utrzymuje się w nocy i podczas odpoczynku.

Jakakolwiek kość może być dotknięta, chociaż rak kości najczęściej rozwija się w kościach długich nóg lub ramion.

Ból może czasami być błędnie mylony z zapaleniem stawów u dorosłych i bólem dotyczącym dorastania u dzieci i nastolatków.

Inne objawy

U niektórych osób obserwuje się obrzęk i zaczerwienienie (zapalenie) lub guzek na lub wokół dotkniętej kości. Jeśli kość znajduje się w pobliżu stawu, obrzęk może utrudnić użycie stawu.

W niektórych przypadkach rak może osłabić kość, powodując jej złamanie po niewielkim urazie lub upadku.

Mniej powszechne objawy mogą obejmować:

  • wysoka temperatura (gorączka) 38 ° C lub wyższa
  • niewyjaśniona utrata masy ciała
  • pocenie się, szczególnie w nocy

Kiedy szukać porady lekarskiej?

Skontaktuj się ze swoim lekarzem rodzinnym, jeśli Ty lub Twoje dziecko doświadcza uporczywych, ciężkich lub nasilających się bólów kości lub jeśli obawiasz się któregokolwiek z wyżej wymienionych objawów.

Chociaż jest wysoce nieprawdopodobne, aby twoje objawy były spowodowane przez raka, najlepiej jest upewnić się, otrzymując właściwą diagnozę.

Nowotwór kości pierwotny – przyczyny

Rak pojawia się, gdy komórki w określonym obszarze ciała dzielą się i mnożą zbyt szybko. W ten sposób powstaje grudka tkanki zwana guzem.

Dokładny powód, dla którego tak się dzieje, często nie jest znany, ale pewne rzeczy mogą zwiększyć twoją szansę na rozwój choroby, w tym:

  • poprzednie leczenie radioterapią
  • inne choroby kości
  • rzadkie schorzenia genetyczne, takie jak zespół Li-Fraumeni
  • historia pewnych innych chorób, w tym siatkówczaka i przepukliny pępkowej

Te czynniki ryzyka opisano bardziej szczegółowo poniżej.

Leczenie radioterapią

Wcześniejsze narażenie na wysokie dawki promieniowania podczas radioterapii może spowodować zmiany nowotworowe w komórkach kostnych na późniejszym etapie, chociaż ryzyko to uważa się za małe.

Choroby kości

Niektóre nierakowe (łagodne) stany wpływające na kości mogą zwiększać szanse na rozwój raka kości, choć ryzyko jest nadal niewielkie.

W szczególności stan zwany chorobą Pageta kości może zwiększać ryzyko raka kości u osób w wieku powyżej 50-60 lat.

Choroby rzadsze, które powodują wzrost guzów w kościach, takie jak choroba Olliera, mogą również zwiększać ryzyko wystąpienia raka kości.

Schorzenia genetyczne

Rzadkie schorzenie genetyczne zwane zespołem Li-Fraumeni może zwiększyć ryzyko zachorowania na raka kości, a także kilka innych rodzajów raka.

Ludzie z tym schorzeniem mają wadliwą wersję genu, który zazwyczaj pomaga powstrzymać rozwój nowotworów w ciele.

Inne choroby

Osoby, które jako dziecko chorowały na rzadki typ raka oka, nazywany siatkówczakiem, mogą częściej zapadać na nowotwór kości, ponieważ ten sam dziedziczny wadliwy gen może być odpowiedzialny za oba schorzenia.

Badania wykazały również, że niemowlęta urodzone z przepukliną pępkową trzykrotnie częściej rozwijają rodzaj raka kości zwanego mięsakiem Ewinga, chociaż ryzyko jest nadal bardzo małe.

Nowotwór kości pierwotny – diagnoza

Jeśli odczuwasz ból kości, Twój lekarz ogólny zapyta o twoje symptomy i zbada dotknięty obszar, przed podjęciem decyzji, czy potrzebujesz mieć jakiekolwiek dalsze testy.

Będzie szukać obrzęku lub grudek i zapyta, czy masz problemy z poruszeniem dotkniętego obszaru. Mogą zapytać o rodzaj bólu, którego doświadczasz – czy jest stały, czy przychodzi i mija i czy cokolwiek go pogarsza.

Po zbadaniu możesz zostać skierowany na prześwietlenie chorego obszaru w poszukiwaniu problemów w kościach. Jeżeli prześwietlenie wykazuje nieprawidłowe obszary, zostaniesz skierowany do specjalisty ortopedy (specjalisty chorób kości) lub specjalisty od raka kości w celu dalszej oceny.

Niektóre z testów mają na celu zdiagnozowanie i ocenę raka kości, opisano je poniżej.

Promienie X

Rentgen to procedura, w której promieniowanie jest wykorzystywane do tworzenia obrazów wnętrza ciała. Jest to szczególnie skuteczny sposób patrzenia na kości.

Promienie rentgenowskie często wykrywają uszkodzenia kości spowodowane przez nowotwór lub nową kość, która rośnie z powodu raka. Mogą również określić, czy twoje objawy są spowodowane przez coś innego, na przykład złamaną kość.

Jeśli zdjęcie rentgenowskie sugeruje, że możesz mieć raka kości, powinieneś skierować się do specjalistycznego ośrodka z doświadczeniem w diagnozowaniu i leczeniu choroby. Ponieważ rak kości jest rzadki, istnieje niewielka liczba specjalistycznych ośrodków, więc możesz potrzebować podróżować poza obszar lokalny w celu uzyskania porady i leczenia.

Biopsja

Najbardziej ostatecznym sposobem diagnozowania raka kości jest pobranie próbki uszkodzonej kości i przesłanie jej do laboratorium w celu przetestowania. Jest to znane jako biopsja.

Biopsja może dokładnie określić, jaki typ nowotworu kości masz.

Biopsję można wykonać na dwa sposoby:

  • Biopsja rdzenia wykonywana jest pod znieczuleniem (w zależności od tego, gdzie znajduje się kość, może to być znieczulenie miejscowe lub znieczulenie ogólne). Cienka igła jest wprowadzana do kości i służy do pobrania próbki tkanki.
  • Biopsję otwartą wykonuje się w znieczuleniu ogólnym. Chirurg wykonuje nacięcie w uszkodzonej kości, aby pobrać próbkę tkanki.

Może zaistnieć konieczność wykonania biopsji otwartej, jeśli wyniki biopsji rdzenia nie są rozstrzygające.

Dalsze testy

Jeśli wyniki biopsji potwierdzą lub zasugerują raka kości, prawdopodobnie będziesz mieć dalsze testy, aby ocenić, jak daleko rozprzestrzenił się rak. Te testy opisano poniżej.

Skan MRI

Skanowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI) wykorzystuje silne pole magnetyczne i fale radiowe do uzyskania szczegółowych zdjęć kości i tkanek miękkich.

Skan MRI jest skutecznym sposobem oceny rozmiaru i rozprzestrzeniania się nowotworowego guza w kościach lub wokół nich.

Tomografia komputerowa

Skanowanie tomografią komputerową (CT) obejmuje wykonanie serii zdjęć rentgenowskich i użycie komputera do złożenia ich w szczegółowy trójwymiarowy obraz ciała.

Skany CT są często stosowane w celu sprawdzenia, czy rak rozprzestrzenił się do płuc. W tym celu można również wykonać zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej.

Skan kości

Badanie kości może dostarczyć bardziej szczegółowych informacji o wnętrzu kości niż zdjęcie rentgenowskie. Podczas skanowania kości niewielka ilość materiału radioaktywnego jest wstrzykiwana do żył.

Nieprawidłowe obszary kości pochłoną materiał szybciej niż normalna kość i pojawią się jako „gorące punkty” na skanie.

Biopsja szpiku kostnego

Jeśli masz raka kości zwanego mięsakiem Ewinga, możesz mieć test zwany biopsją szpiku kostnego, aby sprawdzić, czy rak rozprzestrzenił się na szpik kostny (tkankę wewnątrz kości).

Podczas testu wszczepia się igłę do kości, aby pobrać próbkę szpiku kostnego. Można to zrobić w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym.

Określenie stopnia zaawansowania i klasyfikacja

Po zakończeniu tych testów powinno być możliwe określenie stopnia zaawansowania raka kości. Klasyfikacja to opis tego, jak daleko rozprzestrzenił się rak, a ocena jest opisem tego, jak szybko choroba rozprzestrzeni się w przyszłości.

Szeroko stosowany system oceny zaawansowania raka kości wykorzystuje trzy główne stopnie:

  • Stopień 1 – rak jest łagodny i nie rozprzestrzenia się poza kości
  • Stopień 2 – rak nadal nie rozprzestrzenia się poza kość, ale jest poważniejszy
  • Stopień 3 – rak rozprzestrzenia się na inne części ciała, takie jak płuca

Większość przypadków raka kości pierwszego stopnia i niektórych nowotworów kości drugiego stopnia ma duże szanse na wyleczenie. Niestety, rak kości 3 stopnia jest trudniejszy do wyleczenia, chociaż leczenie może złagodzić objawy i spowolnić rozprzestrzenianie się raka.

Radzenie sobie z diagnozą

Uświadomienie sobie, że masz raka kości może być niepokojącym i przerażającym doświadczeniem. Otrzymywanie tego rodzaju wiadomości może być denerwujące w każdym wieku, ale może być szczególnie trudne, jeśli nadal jesteś nastolatkiem lub jesteś rodzicem dziecka, które właśnie usłyszało, że ma raka kości.

Tego rodzaju uczucia mogą powodować znaczny stres i niepokój, co w niektórych przypadkach może wywołać depresję. Jeśli uważasz, że możesz mieć depresję, Twój lekarz ogólny może być dobrą osobą, z którą możesz porozmawiać na temat wsparcia i ewentualnie leczenia.

Nowotwór kości pierwotny – leczenie

Leczenie raka kości zależy od rodzaju nowotworu kości, jego zasięgu, ogólnego stanu zdrowia. Główne zabiegi to chirurgia, chemioterapia i radioterapia.

Twój plan leczenia

Leczeniem powinien zarządzać specjalistyczny ośrodek z doświadczeniem w leczeniu raka kości, w którym opiekuje się Tobą zespół różnych pracowników służby zdrowia zwany zespołem multidyscyplinarnym (MDT).

Członkami MDT będą między innymi chirurg ortopeda (chirurg specjalizujący się w chirurgii kości i stawów), onkolog kliniczny (specjalista w niechirurgicznym leczeniu nowotworów) oraz specjalista od chorób nowotworowych.

Twój MDT zaleci to, co ich zdaniem będzie dla ciebie najlepsze, ale ostateczna decyzja będzie Twoja.

Twój zalecany plan leczenia może obejmować kombinację:

  • operacji usunięcia odcinka kości nowotworowej – często można zrekonstruować lub wymienić kości, które zostały usunięte, chociaż czasami konieczne jest amputowanie
  • chemioterapia – leczenie silnym lekiem przeciwnowotworowym
  • radioterapia – gdzie promieniowanie służy do niszczenia komórek nowotworowych

W niektórych przypadkach można zalecić również lek o nazwie mifamurtid.

Chirurgia

Operacja usunięcia nowotworowego obszaru kości jest ważną częścią leczenia raka kości, chociaż często łączy się ją z innymi terapiami wymienionymi poniżej.

W dzisiejszych czasach zwykle można całkowicie usunąć uszkodzoną część ciała (znaną jako operacja oszczędzająca kończyny), chociaż maksymalnie 1 na 10 osób może wymagać stałego usunięcia kończyny (amputacja).

Operacja oszczędzająca kończyny

Operacja oszczędzająca kończyny jest zwykle możliwa, gdy rak nie rozprzestrzenił się poza kością, a kość może zostać zrekonstruowana.

Najczęstszym rodzajem oszczędzającej kończynę operacji jest usunięcie odcinka uszkodzonej kości i niektórych okolicznych tkanek (w przypadku, gdy komórki nowotworowe rozprzestrzeniły się w tkance).

Usunięty fragment kości można następnie zastąpić metalowym implantem zwanym protezą lub kawałkiem kości z innego miejsca w ciele (przeszczep kostny).

Jeśli rak znajduje się w pobliżu stawu, takiego jak kolano, możliwe jest usunięcie stawu i zastąpienie go sztucznym.

Amputacja

Amputacja może być konieczna, jeśli operacja oszczędzająca kończyny nie jest możliwa lub nie działała dobrze. Na przykład może być konieczna, jeśli:

  • rak rozprzestrzenił się poza kością do dużych naczyń krwionośnych lub nerwów
  • u pacjenta rozwinęła się infekcja po operacji oszczędzającej kończynę, a proteza lub przeszczep kości musiała zostać usunięta
  • rak rozwinął się w części ciała, w której operacja oszczędzająca kończynę nie jest technicznie możliwa, na przykład kostka

Zespół opiekuńczy zrozumie wstrząs i strach, jaki odczuwasz Ty lub Twoje dziecko, jeśli amputacja jest potrzebna i powinien być w stanie zapewnić Ci doradztwo i wsparcie. W niektórych przypadkach zespół opiekuńczy może przedstawić kogoś, kto już wcześniej miał amputację.

Po amputacji większość ludzi używa sztucznej kończyny, aby zastąpić usuniętą kończynę. Te kończyny są teraz bardzo zaawansowane i wygodne w użyciu. Na przykład osoby ze sztuczną nogą często mogą chodzić, biegać i uprawiać sport oraz mają doskonałą jakość życia.

Dochodzenie do zdrowia po operacji

Po operacji oszczędzającej kończyny lub amputacji, potrzebujesz pomocy, aby powrócić do normalnego życia. Nazywa się to rehabilitacją.

Rehabilitacja zazwyczaj obejmuje sesje fizjoterapii, w których wykonuje się ćwiczenia, aby pomóc w odzyskaniu prawidłowej funkcji w leczonej części ciała, oraz terapię zajęciową, w której uczy się umiejętności pomagających radzić sobie z codziennymi czynnościami.

Chemoterapia

Istnieją cztery sposoby zastosowania chemioterapii w leczeniu raka kości:

  • przed operacją, aby zmniejszyć guz i ułatwić operację
  • w połączeniu z radioterapią przed operacją (chemioradioterapia) – takie podejście sprawdza się szczególnie dobrze w leczeniu mięsaka Ewinga
  • po operacji, aby zapobiec nawrotowi raka
  • kontrolować objawy w przypadkach, gdy nie można raka wyleczyć (tzw. chemioterapia paliatywna)

Chemioterapia w przypadku raka kości polega na stosowaniu różnych leków, które zwykle są dostarczane przez kroplówkę do żyły.

Leczenie jest zwykle wykonywane w cyklach. Cykl obejmuje przyjmowanie leku do chemioterapii przez kilka dni, a następnie przerwę na kilka tygodni, aby umożliwić organizmowi powrót do zdrowia po efektach leczenia. Liczba potrzebnych cykli zależy od rodzaju i stopnia zaawansowania raka kości.

Skutki uboczne

Chemioterapia może uszkadzać zdrowe komórki, jak również komórki nowotworowe, co oznacza, że ​​często powoduje szereg działań niepożądanych.

Częste działania niepożądane chemioterapii obejmują:

  • nudności i wymioty
  • biegunka
  • owrzodzenie jamy ustnej
  • zmęczenie
  • zwiększone ryzyko zakażenia
  • czasowa utrata włosów
  • bezpłodność

Większość działań niepożądanych związanych z chemioterapią powinna ustąpić po zakończeniu leczenia. Istnieje jednak ryzyko, że będziesz na stałe niepłodny. Twój zespół opieki zapewni bardziej szczegółowe informacje na temat szczególnego ryzyka dla płodności.

Mifamurtyd

W przypadku osób z nowotworem kości zwanym kostniakomięsakiem, lek o nazwie mifamurtyd może być stosowany równolegle z opisanymi powyżej metodami leczenia.

Mifamurtyd jest stymulantem odpornościowym na makrofagi. Oznacza to, że działa poprzez zachęcanie układu odpornościowego do produkcji wyspecjalizowanych komórek, które niszczą komórki nowotworowe.

Zwykle zaleca się go młodym ludziom z zaawansowanym kostniakomięsakiem i podaje się po operacji, w połączeniu z chemioterapią, aby zapobiec powracaniu nowotworu.

Mifamurtyd jest powoli pompowany do jednej z twoich żył w ciągu godziny. Zalecany przebieg leczenia jest zwykle dwa razy w tygodniu przez 12 tygodni, a następnie raz w tygodniu przez kolejne 24 tygodnie.

Skutki uboczne

Mifamurtyd może powodować szeroką gamę działań niepożądanych. Mogą to być:

  • nudności i wymioty
  • biegunka lub zaparcie
  • ból głowy
  • zawroty głowy
  • utrata apetytu
  • zmęczenie

Nie jest jasne, czy można bezpiecznie stosować mifamurtyd w czasie ciąży, dlatego też, aby zachować ostrożność, należy stosować skuteczną metodę antykoncepcji, jeśli jesteś aktywną seksualnie kobietą. Jeśli podejrzewasz, że jesteś w ciąży, musisz poinformować o tym MDT tak szybko, jak to możliwe, i powinnaś unikać karmienia piersią podczas stosowania mifamurtydu.

Kontynuacja leczenia

Po zakończeniu leczenia będziesz musiał uczestniczyć w regularnych wizytach kontrolnych, aby sprawdzić, czy rak nie powrócił.

Zostaniesz poproszony o częste wizyty w ciągu pierwszych dwóch lat po zakończeniu leczenia – zazwyczaj co trzy miesiące. Z biegiem lat będą one coraz rzadsze.

Skontaktuj się ze specjalistą lub lekarzem rodzinnym, jeśli ponownie pojawią się objawy raka kości i uważasz, że rak mógł powrócić.

Uncategorized

Sepsa – przyczyny, objawy, leczenie

Sepsa jest rzadkim, ale poważnym powikłaniem infekcji. Bez szybkiego leczenia sepsa może doprowadzić do niewydolności wielonarządowej i śmierci.

Sepsa – przyczyny

Sepsa może być wywołana przez infekcję w dowolnej części ciała. Najczęstszymi miejscami infekcji prowadzącymi do sepsy są płuca, drogi moczowe, brzuch i miednica.

Sepsa może się rozwinąć, gdy jesteś już w szpitalu. Na przykład, masz większe szanse na rozwój sepsy, jeśli:

  • niedawno miałeś operację
  • miałeś założony cewnik moczowy
  • musisz zostać w szpitalu przez długi czas

Źródła infekcji

Rodzaje infekcji związanych z sepsą obejmują:

  • infekcja płuc (zapalenie płuc)
  • zapalenie wyrostka robaczkowego
  • infekcja cienkiej warstwy tkanki tworzącej wnętrze jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej)
  • infekcja pęcherza moczowego, cewki moczowej lub nerek (infekcja dróg moczowych)
  • infekcja pęcherzyka żółciowego (zapalenie pęcherzyka żółciowego) lub dróg żółciowych (zapalenie dróg żółciowych)
  • infekcje skóry, takie jak zapalenie tkanki łącznej – może to być spowodowane przez cewnik dożylny wprowadzony przez skórę w celu podania płynów lub leków
  • infekcje po operacji
  • infekcje mózgu i układu nerwowego – takie jak zapalenie opon mózgowych lub zapalenie mózgu
  • grypa (w niektórych przypadkach)
  • infekcja kości (zapalenie kości i szpiku)
  • infekcja serca

Czasami nie można zidentyfikować konkretnej infekcji i źródła sepsy.

Co powoduje objawy sepsy?

Zazwyczaj twój układ odpornościowy utrzymuje zakażenie ograniczone do jednego miejsca.

Twoje ciało wytwarza białe krwinki, które przemieszczają się do miejsca infekcji, aby zniszczyć zarazki powodujące infekcję.

Powstaje szereg procesów biologicznych, takich jak obrzęk tkanki, który pomaga zwalczać infekcje i zapobiega rozprzestrzenianiu się. Ten proces znany jest jako stan zapalny.

Jeśli twój układ odpornościowy jest słaby lub infekcja jest szczególnie ciężka, może szybko rozprzestrzenić się przez krew na inne części ciała. Powoduje to, że układ odpornościowy przechodzi w nadbieg, a zapalenie wpływa na całe ciało.

Może to powodować więcej problemów niż początkowa infekcja, ponieważ rozległe zapalenie powoduje uszkodzenie tkanki i zakłóca przepływ krwi.

Przerwanie przepływu krwi prowadzi do niebezpiecznego spadku ciśnienia krwi, które zatrzymuje tlen docierający do narządów i tkanek.

Ludzie zagrożeni

Każdy jest potencjalnie zagrożony rozwojem sepsy od drobnych infekcji. Jednak niektóre osoby są bardziej narażone, w tym osoby, które:

  • mają schorzenie osłabiające ich układ odpornościowy – takie jak HIV lub białaczka
  • otrzymują leczenie medyczne, które osłabia ich układ odpornościowy – takie jak chemioterapia lub długoterminowe sterydy
  • są bardzo młode lub bardzo stare
  • są w ciąży
  • mają długotrwały stan zdrowia – taki jak cukrzyca
  • właśnie przeszły operację lub mają rany lub urazy w wyniku wypadku
  • są na wentylacji mechanicznej – gdzie maszyna służy pomocą w oddychaniu
  • mają kroplówki lub cewniki przyczepione do skóry
  • są genetycznie podatne na infekcje

Sepsa jest szczególnym zagrożeniem dla osób już przebywających w szpitalu z powodu innej poważnej choroby.

Infekcje bakteryjne, które mogą zostać schwytane w szpitalu, takie jak MRSA, wydają się być poważniejsze, ponieważ te bakterie często rozwijają oporność na wiele powszechnie stosowanych antybiotyków.

Sepsa – objawy

Objawy sepsy u dzieci poniżej piątego roku życia

Idź prosto do lekarza lub zadzwoń pod numer 112, jeśli Twoje dziecko ma jeden z następujących symptomów:

  • jest blade, ma niebieskawy odcień skóry lub skórę „centkowaną”
  • nie ma energii lub ma problemy z przebudzeniem się
  • jest zimne w dotyku
  • oddycha bardzo szybko
  • ma wysypkę, która nie znika po naciśnięciu na skórę
  • ma drgawki

Jeśli Twoje dziecko ma którykolwiek z wymienionych poniżej objawów, pogarsza mu się lub jest bardziej chore, niż się spodziewałeś (nawet jeśli ich temperatura spadnie), zaufaj instynktowi i pilnie skorzystaj z pomocy lekarskiej.

Temperatura

  • temperatura powyżej 38 ° C u niemowląt w wieku poniżej trzech miesięcy
  • temperatura powyżej 39 ° C u niemowląt w wieku od trzech do sześciu miesięcy
  • jakiejkolwiek przypadki wysokiej temperatury u dziecka, którego nie da się zachęcić do jakichkolwiek aktywności
  • niska temperatura (poniżej 36 ° C- sprawdź trzy razy w ciągu 10 minut)

Oddech

  • dziecku znacznie trudniej oddychać niż normalnie
  • przy każdym oddechu słychać odgłosy pochrząkiwania
  • nie może powiedzieć więcej niż kilka słów naraz (u starszych dzieci, które zwykle mówią)

Toaleta / pieluchy

  • dziecko nie miało mokrej pieluszki przez 12 godzin

Jedzenie i picie

  • dziecko w wieku poniżej jednego miesiąca nie jest zainteresowane karmieniem
  • nie pije dłużej niż osiem godzin (gdy nie śpi)
  • zaplamione żółcią (zielone), krwawe lub czarne wymioty / biegunka

Aktywność i ciało

  • ciemię na głowie dziecka jest wybrzuszone
  • oczy wyglądają na „zapadnięte”
  • nie można zachęcić dziecka, aby wykazywało zainteresowanie czymkolwiek
  • słaby, „jęczący” lub ciągły płacz u młodszego dziecka
  • starsze dziecko, które jest zdezorientowane
  • dziecko, które nie reaguje lub jest bardzo drażliwe
  • sztywny kark, zwłaszcza gdy próbuje patrzeć w górę i w dół

Objawy sepsy u starszych dzieci i dorosłych

Wczesne objawy sepsy mogą obejmować:

  • wysoka temperatura (gorączka) lub niska temperatura ciała
  • dreszcze i dreszcze
  • szybkie bicie serca
  • szybkie oddychanie

W niektórych przypadkach objawy cięższej sepsy lub wstrząsu septycznego (gdy ciśnienie krwi spada do niebezpiecznie niskiego poziomu) rozwijają się szybko.

Mogą to być:

  • uczucie zawrotów głowy lub omdlenia
  • zmiana stanu psychicznego – taka jak zamieszanie lub dezorientacja
  • biegunka
  • nudności i wymioty
  • bełkotliwa wymowa
  • silny ból mięśni
  • ciężka duszność
  • mniejsza produkcja moczu niż normalnie – na przykład nie oddawanie moczu cały dzień
  • zimna, lepka i blada lub nakrapiana skóra
  • utrata przytomności

Kiedy sięgać po pomoc medyczną?

Zasięgnij natychmiastowej porady lekarskiej od swojego lekarza pierwszego kontaktu, jeśli niedawno miałeś infekcję lub zranienia i masz objawy sepsy i zapytaj „czy to jest sepsa?”.

Jeśli podejrzewasz sepsę, zwykle będziesz kierowany do szpitala w celu dalszej diagnostyki i leczenia.

Ciężka sepsa i wstrząs septyczny są nagłymi przypadkami medycznymi. Jeśli uważasz, że Ty lub ktoś z Twoich bliskich ma jeden z tych przypadków, zadzwoń pod numer 112.

Sepsa – diagnoza

Sepsę często diagnozuje się na podstawie prostych pomiarów, takich jak temperatura, częstość akcji serca i częstość oddechów. Może być konieczne wykonanie badania krwi.

Inne testy mogą pomóc w określeniu rodzaju infekcji, jej lokalizacji i wpływu na funkcje organizmu. Obejmują one:

  • próbki moczu lub kału
  • badanie rany – w przypadku pobrania małej próbki tkanki, skóry lub płynu z dotkniętego obszaru w celu przeprowadzenia badań
  • test sekrecji dróg oddechowych – pobranie próbki śliny, flegmy lub śluzu
  • testy ciśnienia krwi
  • badania obrazowe – takie jak rentgen, USG lub tomografia komputerowa (CT)

Sepsa – leczenie

Leczenie sepsy zmienia się w zależności od miejsca i przyczyny pierwotnej infekcji, dotkniętych narządów i stopnia uszkodzenia.

Zwykle będziesz kierowany do szpitala w celu diagnozy i leczenia, jeśli masz wczesne objawy sepsy. Ciężka sepsa i wstrząs septyczny są nagłymi przypadkami medycznymi.

Postępowanie w przypadku sepsy po przyjęciu do szpitala zwykle obejmuje trzy zabiegi i trzy testy. Powinny one zostać zainicjowane przez zespół medyczny w ciągu godziny od postawienia diagnozy.

Leczenie obejmuje:

  • antybiotyki
  • podawanie płynów dożylnie
  • podawanie tlenu, jeśli poziom jest niski

Testy będą obejmować:

  • pobieranie posiewów krwi – w celu identyfikacji rodzaju bakterii powodujących sepsę
  • pobranie próbki krwi – w celu oceny ciężkości sepsy
  • monitorowanie wydalania moczu – w celu oceny ciężkości sepsy i czynności nerek

Leczenie w nagłych przypadkach

Będziesz potrzebował pomocy w nagłych wypadkach i możesz wymagać przyjęcia na oddział intensywnej terapii, jeśli:

  • sepsa jest ciężka
  • rozwija się wstrząs septyczny – kiedy twoje ciśnienie krwi spada do niebezpiecznie niskiego poziomu

OIOM jest w stanie wspierać dowolne funkcje organizmu, takie jak oddychanie lub krążenie krwi, podczas gdy personel medyczny koncentruje się na leczeniu infekcji.

Z powodu problemów z najważniejszymi organami, osoby z ciężką sepsą prawdopodobnie będą bardzo chore. Maksymalnie 4 na 10 osób z tą chorobą umrze.

Szok septyczny jest jeszcze poważniejszy, a około 6 na każde 10 przypadków okazuje się śmiertelne.

Jednak sepsa jest uleczalna, jeśli jest rozpoznawana i leczona szybko, a w większości przypadków prowadzi do całkowitego wyleczenia bez żadnych trwałych problemów.

Antybiotyki

Głównym sposobem leczenia sepsy, ciężkiej sepsy lub wstrząsu septycznego są antybiotyki.

W przypadku ciężkiej sepsy i wstrząsu septycznego, antybiotyki będą podawane bezpośrednio do żyły (dożylnie).

Najlepiej byłoby rozpocząć leczenie antybiotykiem w ciągu godziny od rozpoznania, aby zmniejszyć ryzyko poważnych powikłań lub śmierci.

Dożylne antybiotyki są zwykle zastępowane tabletkami po 2-4 dniach. Być może będziesz musiał brać je przez 7 do 10 dni lub dłużej, w zależności od Twojego stanu.

Rodzaje antybiotyków

Zwykle nie ma czasu, aby poczekać, aż określony typ infekcji zostanie zidentyfikowany, dlatego najpierw podaje się antybiotyki o szerokim spektrum działania.

Są one przeznaczone do zwalczania szerokiego zakresu znanych zakaźnych bakterii i zwykle leczą najczęstsze infekcje.

Po zidentyfikowaniu określonej bakterii można zastosować bardziej skoncentrowany antybiotyk.

Infekcje wirusowe

Jeśli sepsa jest spowodowana przez wirus, antybiotyki nie będą działać. Antybiotyki są zwykle podawane w każdym razie, ponieważ opóźnienie leczenia byłoby zbyt niebezpieczne, dopóki testy nie potwierdziłyby konkretnej przyczyny.

W przypadku infekcji wirusowej musisz poczekać, aż twój układ odpornościowy zacznie zwalczać infekcję, chociaż w niektórych przypadkach można podać leki przeciwwirusowe.

Płyny dożylne

Jeśli masz sepsę, twoje ciało potrzebuje zwiększonej ilości płynów, aby zapobiec odwodnieniu i niewydolności nerek.

Zazwyczaj pacjentom podaje się płyny dożylnie przez pierwsze 24 do 48 godzin po przyjęciu do szpitala w przypadku ciężkiej sepsy lub wstrząsu septycznego.

Ważne jest, aby lekarze wiedzieli, ile moczu wytwarzają nerki, gdy masz sepsę, aby wykryć oznaki niewydolności nerek.

Jeśli zostaniesz przyjęty z ciężką sepsą lub wstrząsem septycznym, zwykle będziesz mieć cewnik wprowadzony do pęcherza moczowego w celu monitorowania wydalania moczu.

Tlen

Zapotrzebowanie na tlen wzrasta, jeśli masz sepsę.

Jeśli zostaniesz przyjęty do szpitala z sepsą, a poziom tlenu we krwi jest niski, zwykle otrzymasz tlen. Jest podawany przez maskę lub rurki w nozdrzach.

Leczenie źródła infekcji

Jeśli można zidentyfikować źródło infekcji, takie jak ropień lub zainfekowana rana, będzie to również wymagało leczenia.

Na przykład, jakakolwiek ropa może wymagać odprowadzenia lub, w poważniejszych przypadkach, może być konieczna operacja, aby usunąć zainfekowaną tkankę i naprawić wszelkie uszkodzenia.

Zwiększenie ciśnienia krwi

Lek zwany wazopresyną (hormon antydiuretyczny) jest stosowany w przypadku niskiego ciśnienia krwi spowodowanego sepsą.

Wazopresyna jest zazwyczaj podawana dożylnie, gdy jesteś na OIOM-ie. Dodatkowe płyny mogą być również podawane dożylnie w celu zwiększenia ciśnienia krwi.

Inne zabiegi

Możesz również wymagać dodatkowych zabiegów, takich jak:

  • kortykosteroidy lub leki insulinowe
  • transfuzja krwi
  • wentylacja mechaniczna – maszyna pomagająca w oddychaniu
  • dializa –  maszyna filtruje twoją krew, aby skopiować funkcję twoich nerek

Dochodzenie do zdrowia po sepsie

Niektóre osoby całkiem szybko odzyskują zdrowie. Czas potrzebny do całkowitego wyzdrowienia po sepsie jest różny, w zależności od:

  • nasilenia sepsy
  • ogólnego stanu zdrowia danej osoby
  • czasu spędzonego w szpitalu
  • czy w OIOM potrzebne było leczenie

Niektórzy ludzie doświadczają długoterminowych fizycznych i / lub psychologicznych problemów podczas okresu zdrowienia, takich jak:

  • uczucie letargu lub nadmiernego zmęczenia
  • słabe mięśnie
  • obrzęk kończyn lub ból stawów
  • ból w klatce piersiowej lub duszność

 

Uncategorized

Ostra białaczka szpikowa – przyczyny, objawy, leczenie

Białaczka jest rakiem białych krwinek. Ostra białaczka oznacza, że choroba postępuje szybko i agresywnie i zwykle wymaga natychmiastowego leczenia.

Ostra białaczka jest klasyfikowana zgodnie z typem białych krwinek. Dwa główne typy białych krwinek to:

  • limfocyty – najczęściej stosowane w walce z infekcjami wirusowymi
  • komórki mieloidalne – które pełnią wiele różnych funkcji, takich jak zwalczanie infekcji bakteryjnych, bronienie organizmu przed pasożytami i zapobieganie rozprzestrzenianiu się uszkodzeń tkanek

Temat ten koncentruje się na ostrej białaczce szpikowej (AML), która jest agresywnym rakiem komórek mieloidalnych.

Ostra białaczka szpikowa – przyczyzny

Ostra białaczka szpikowa (AML) jest spowodowana mutacją DNA w komórkach macierzystych w szpiku kostnym, które produkują czerwone krwinki, płytki krwi i zwalczające infekcję białe krwinki.

Mutacja powoduje, że komórki macierzyste produkują o wiele więcej białych krwinek niż jest potrzebne.

Wytworzone białe krwinki są wciąż niedojrzałe, więc nie mają właściwości przeciwwirusowych w pełni rozwiniętych białych krwinek. Te niedojrzałe komórki są znane jako komórki blastyczne.

Wraz ze wzrostem liczby niedojrzałych komórek spada ilość zdrowych krwinek czerwonych i płytek krwi, a to właśnie powoduje wiele objawów białaczki.

Zwiększone ryzyko

Nie wiadomo, co wywołuje mutację genetyczną w AML, chociaż zidentyfikowano wiele różnych czynników, które mogą zwiększyć ryzyko rozwoju choroby.

Główne czynniki ryzyka AML przedstawiono poniżej.

Narażenie na promieniowanie

Bycie narażonym na znaczny poziom promieniowania może zwiększyć twoje szanse na rozwój AML, chociaż zazwyczaj wymaga to ekspozycji na bardzo wysokich poziomach. Na przykład wskaźniki AML są wyższe u ludzi, którzy przeżyli wybuchy bomb atomowych w Japonii w 1945 roku.

W Polsce jest mało prawdopodobne, aby ludzie byli narażeni na poziomy promieniowania wystarczająco wysokie, aby spowodować AML. Jednak niektórzy ludzie, którzy mieli radioterapię w ramach leczenia wcześniejszego raka mogą stanowić wyjątek.

Benzen i palenie

Narażenie na chemiczny benzen jest znanym czynnikiem ryzyka AML u dorosłych. Benzen znajduje się w benzynie i jest również wykorzystywany w przemyśle gumowym, chociaż istnieją ścisłe kontrole w celu ochrony ludzi przed długotrwałym narażeniem.

Benzen znajduje się również w dymie papierosowym, co może tłumaczyć, dlaczego palacze mają zwiększone ryzyko rozwoju AML.

Poprzednie leczenie raka

Leczenie radioterapią i niektórymi lekami stosowanymi w chemioterapii w przypadku wcześniejszego raka może zwiększyć ryzyko rozwoju AML wiele lat później.

Białaczka, która rozwija się w wyniku wcześniejszego leczenia raka, nazywa się „białaczką wtórną” lub „białaczką związaną z leczeniem”.

Choroby krwi

U osób z niektórymi zaburzeniami krwi – takimi jak mielodysplazja, mielofibroza lub policytemia  – występuje zwiększone ryzyko rozwoju AML.

Zaburzenia genetyczne

Ludzie z pewnymi zaburzeniami genetycznymi, w tym z zespołem Downa i niedokrwistością Fanconiego, mają zwiększone ryzyko rozwoju białaczki.

Inne potencjalne wyzwalacze

Sugeruje się również szereg innych czynników środowiskowych, które mogłyby wywołać AML, w tym szczepienia dziecięce i życie w pobliżu elektrowni jądrowej lub linii wysokiego napięcia. Jednak nie ma jednoznacznych dowodów sugerujących, że mogą one zwiększać ryzyko wystąpienia AML.

Ostra białaczka szpikowa – objawy

Objawy ostrej białaczki szpikowej (AML) zwykle rozwijają się w ciągu kilku tygodni, stają się coraz cięższe wraz ze wzrostem liczby niedojrzałych białych krwinek (komórek blastycznych) we krwi.

Objawy AML to głównie:

  • blada skóra
  • zmęczenie
  • zadyszka
  • wysoka temperatura (gorączka)
  • nadmierne pocenie
  • utrata masy ciała
  • częste infekcje
  • nietypowe i częste krwawienia, takie jak krwawienie z dziąseł lub krwawienie z nosa
  • łatwo posiniaczona skóra
  • płaskie czerwone lub purpurowe plamki na skórze (wybroczyny)
  • ból kości i stawów
  • uczucie pełności lub dyskomfortu w jamie brzusznej, spowodowane obrzękiem wątroby lub śledziony

W rzadkich przypadkach AML dotknięte chorobą komórki mogą rozprzestrzenić się na centralny układ nerwowy. Może to powodować objawy, takie jak bóle głowy, napady padaczkowe, wymioty, niewyraźne widzenie i zawroty głowy.

Kiedy szukać porady lekarskiej

Skontaktuj się z lekarzem rodzinnym, jeśli masz objawy wymienione powyżej. Chociaż jest wysoce nieprawdopodobne, aby AML było przyczyną, objawy te muszą być zbadane i szybko leczone.

Ostra białaczka szpikowa – diagnoza

W początkowych etapach diagnozowania ostrej białaczki szpikowej (AML) Twój lekarz ogólny sprawdzi, czy nie masz objawów przedmiotowych i zleci wykonanie badań krwi.

Duża liczba nieprawidłowych białych krwinek lub bardzo mała liczba krwinek w badanej próbce może wskazywać na obecność białaczki. W takim przypadku zostaniesz pilnie skierowany do hematologa (specjalisty w zakresie leczenia chorób krwi).

Hematolog może przeprowadzać dalsze badania krwi, oprócz niektórych testów opisanych poniżej.

Biopsja szpiku kostnego

Aby potwierdzić rozpoznanie AML hematolog pobierze niewielką próbkę szpiku kostnego w celu zbadania pod mikroskopem. Ta procedura jest znana jako biopsja szpiku kostnego, która jest zwykle przeprowadzana w znieczuleniu miejscowym.

Hematolog znieczuli obszar skóry z tyłu kości biodrowej, przed użyciem cienkiej igły, aby pobrać próbkę płynnego szpiku kostnego. W niektórych przypadkach można również użyć większej igły, aby usunąć niewielką ilość kości i szpiku razem.

Podczas zabiegu nie odczujesz bólu, ale przez kilka dni możesz odczuwać siniaki i dyskomfort. Procedura trwa około 15 minut i nie powinieneś musieć zostawać w szpitalu na noc.

Próbka szpiku kostnego zostanie sprawdzona pod kątem komórek rakowych. Jeśli obecne są komórki nowotworowe, biopsję można również wykorzystać do określenia rodzaju białaczki, którą masz.

Dalsze testy

Można użyć dodatkowych testów, aby uzyskać więcej informacji na temat postępów i zakresu AML. Mogą również zapewnić wgląd w to, jak należy leczyć dany stan. Te testy opisano poniżej.

Badania genetyczne

Testy genetyczne można przeprowadzać na próbkach krwi i szpiku kostnego w celu identyfikacji składu genetycznego komórek nowotworowych. Istnieje wiele specyficznych odmian genetycznych, które mogą wystąpić w AML, a znajomość dokładnego rodzaju AML, którą masz, może pomóc lekarzom w podejmowaniu decyzji o najbardziej odpowiednim leczeniu.

Na przykład wiadomo, że osoby, które mają typ AML znany jako ostra białaczka promielocytowa (APML), dobrze reagują na lek o nazwie kwas all-transretinowy (ATRA).

Skany

Jeśli masz AML, możesz użyć tomografii komputerowej (CT), zdjęcia rentgenowskiego lub echokardiogramu (USG serca), aby sprawdzić, czy twoje narządy, takie jak serce i płuca, są zdrowe.

Testy te są przeprowadzane, ponieważ ważne jest, aby lekarze oceniali ogólny stan zdrowia, zanim zdecydują się na najbardziej odpowiednie leczenie.

Nakłucie lędźwiowe

W rzadkich przypadkach, gdy istnieje podejrzenie, że AML rozprzestrzeni się na układ nerwowy, można wykonać nakłucie lędźwiowe. W tej procedurze stosuje się igłę do pobrania próbki płynu mózgowo-rdzeniowego (która otacza i chroni kręgosłup) z pleców, dzięki czemu można ją sprawdzić pod kątem komórek nowotworowych.

Jeśli w twoim układzie nerwowym znajdują się komórki rakowe, możesz potrzebować zastrzyków leków do chemioterapii bezpośrednio do płynu mózgowo-rdzeniowego w ramach leczenia.

Ostra białaczka szpikowa – leczenie

Ostra białaczka szpikowa (AML) jest agresywną chorobą, który rozwija się szybko, więc leczenie rozpocznie się zwykle kilka dni po potwierdzeniu diagnozy.

Ponieważ AML jest złożonym stanem, zwykle jest traktowanya przez multidyscyplinarny zespół (MDT) – grupę różnych specjalistów pracujących razem.

Twój plan leczenia

Leczenie AML często odbywa się w dwóch etapach:

  • Indukcja – celem tego początkowego etapu leczenia jest zabicie jak największej liczby komórek białaczki w krwi i szpiku kostnym, przywrócenie krwi do właściwego stanu i leczenie wszelkich objawów.
  • Konsolidacja – ten etap ma na celu zapobieganie powracaniu nowotworu (nawrotom) poprzez zabicie wszelkich pozostałych komórek białaczkowych, które mogą być obecne w twoim ciele.

Indukcyjny etap leczenia nie zawsze kończy się sukcesem i czasami trzeba go powtórzyć przed rozpoczęciem konsolidacji.

Jeśli wystąpi nawrót po leczeniu, może być konieczne przeprowadzenie ponownej indukcji i konsolidacji. Może to być to samo, co w przypadku pierwszego leczenia, chociaż prawdopodobnie obejmuje inne leki lub przeszczep komórek macierzystych.

Jeśli uważasz, że istnieje wysokie ryzyko wystąpienia powikłań leczenia AML – na przykład, jeśli masz więcej niż 75 lat lub masz inne  schorzenia – można przeprowadzić mniej intensywną chemioterapię. Jest mniej prawdopodobne, że uda się zabić wszystkie komórki rakowe w twoim ciele, ale może to pomóc w kontrolowaniu twojego stanu.

Indukcja

Początkowe leczenie AML będzie w dużej mierze zależeć od tego, czy jesteś wystarczająco silny, aby mieć intensywną chemioterapię, czy też zalecane jest leczenie z mniejszą dawką.

Intensywna chemioterapia

Jeśli masz intensywną chemioterapię indukcyjną, zwykle otrzymasz kombinację chemioterapii w wysokiej dawce, aby zabić komórki rakowe we krwi i szpiku kostnym.

Ten etap leczenia zostanie przeprowadzony w szpitalu lub w specjalistycznym ośrodku, ponieważ będziesz potrzebować bardzo ścisłego nadzoru medycznego i pielęgniarskiego.

Będziesz mieć regularne transfuzje krwi, ponieważ twoja krew nie będzie zawierała wystarczającej liczby zdrowych komórek krwi.

Będziesz także podatny na infekcje, dlatego ważne jest, abyś był w czystym i stabilnym środowisku, w którym Twoje zdrowie może być dokładnie monitorowane, a każda infekcja może być szybko leczona. Można również przepisać antybiotyki, aby zapobiec dalszemu zakażeniu.

W zależności od tego, jak dobrze zareagujesz na leczenie, faza indukcji może trwać od czterech tygodni do kilku miesięcy. Jeśli objawy ulegną poprawie, możesz być w stanie opuścić szpital i otrzymać leczenie ambulatoryjne.

W przypadku intensywnego leczenia leki chemioterapeutyczne zostaną wstrzyknięte do cienkiej rurki, która zostanie wprowadzona do naczynia krwionośnego w pobliżu serca lub do ramienia.

W bardzo rzadkich przypadkach leki do chemioterapii mogą być również podawane bezpośrednio do płynu mózgowo-rdzeniowego w celu zabicia komórek białaczkowych, które mogły rozprzestrzenić się na układ nerwowy. Odbywa się to za pomocą igły umieszczonej w kręgosłupie, podobnie jak nakłucie lędźwiowe.

Efekty uboczne intensywnej chemioterapii AML są częste. Mogą one obejmować:

  • nudności
  • wymioty
  • biegunka
  • utrata apetytu
  • ból wrzodów ust i jamy ustnej (zapalenie błony śluzowej)
  • zmęczenie
  • wysypki skórne
  • wypadanie włosów
  • niepłodność – która może być tymczasowa lub trwała

Większość działań niepożądanych powinna ustąpić po zakończeniu leczenia. Poinformuj członka zespołu opiekuńczego, jeśli działania niepożądane staną się szczególnie kłopotliwe, ponieważ istnieją leki, które mogą pomóc lepiej poradzić sobie z pewnymi skutkami ubocznymi.

Nieintensywna chemioterapia

Jeśli twoi lekarze nie uważają, że jesteś wystarczająco silny, aby wytrzymać skutki intensywnej chemioterapii, mogą zalecić nieintensywne leczenie. Wiąże się to z zastosowaniem alternatywnego typu chemioterapii do standardowej intensywnej terapii, która jest przeznaczona raczej do kontrolowania białaczki niż jej leczenia.

Głównym celem tego leczenia jest kontrolowanie poziomu komórek nowotworowych w twoim ciele i ograniczanie wszelkich objawów, przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka wystąpienia istotnych skutków ubocznych leczenia.

Leki stosowane podczas nieintensywnej chemioterapii mogą być podawane przez kroplówkę dożylną, doustnie lub przez wstrzyknięcie podskórne i często mogą być podawane ambulatoryjnie.

Kwas all-transretinowy (ATRA)

Jeśli masz podtyp AML znany jako ostra białaczka promielocytowa, oprócz chemioterapii zwykle otrzymujesz kapsułki leku o nazwie ATRA.

ATRA działa zmieniając niedojrzałe białe krwinki (komórki blastyczne) w dojrzałe zdrowe komórki i bardzo szybko redukuje objawy.

Działania niepożądane ATRA mogą obejmować bóle głowy, nudności, ból kości i suchość w jamie ustnej, na skórze i w oczach.

Konsolidacja

Jeśli indukcja zakończy się powodzeniem, kolejnym etapem leczenia będzie konsolidacja.

Często wiąże się to z otrzymywaniem regularnych zastrzyków leków do chemioterapii, które zwykle są świadczone na zasadzie ambulatoryjnej, co oznacza, że ​​nie musisz nocować w szpitalu. Jednak w przypadku nagłego nasilenia objawów lub rozwoju zakażenia mogą być potrzebne krótkie pobyty w szpitalu.

Faza konsolidacji leczenia trwa kilka miesięcy.

Inne zabiegi

Wiele innych metod leczenia stosuje się w przypadku AML, jak opisano poniżej.

Radioterapia

Radioterapia polega na stosowaniu wysokich dawek kontrolowanego promieniowania do zabijania komórek rakowych. Istnieją dwa główne powody, dla których radioterapia jest zwykle stosowana w leczeniu AML:

  • przygotowuje ciało do przeszczepu szpiku kostnego lub komórki macierzystej
  • w leczeniu zaawansowanych przypadków, które rozprzestrzeniły się na układ nerwowy i / lub mózg, choć jest to rzadkie

Skutki uboczne radioterapii mogą obejmować utratę włosów, nudności i zmęczenie. Działania niepożądane powinny ustąpić po zakończeniu radioterapii.

Przeszczepy szpiku kostnego i komórek macierzystych

Jeśli chemioterapia nie działa, możliwą alternatywną opcją leczenia jest przeszczep szpiku kostnego lub komórki macierzystej.

Przed przeszczepem osoba otrzymująca przeszczep musi mieć intensywną chemioterapię w dużych dawkach i ewentualnie radioterapię, aby zniszczyć komórki w szpiku kostnym. Pobrane komórki macierzyste są podawane przez rurkę do naczynia krwionośnego, podobnie jak w przypadku chemioterapii.

Ten proces może spowodować ogromne obciążenie organizmu i spowodować poważne efekty uboczne i potencjalne powikłania, więc zazwyczaj musisz pozostać w szpitalu przez kilka tygodni.

Przeszczepy mają lepsze wyniki, jeśli dawca ma ten sam rodzaj tkanki co osoba otrzymująca przeszczep. Najlepszym kandydatem do przekazania tkanki jest zazwyczaj brat lub siostra o tym samym typie tkanki.

Transplantacje są najskuteczniejsze, gdy są przeprowadzane na dzieciach i młodzieży, lub starszych ludziach, którzy są w dobrej kondycji i gdy jest odpowiedni dawca, taki jak brat lub siostra.

Azacytydyna

Azacytydyna jest możliwym alternatywnym leczeniem dla osób dorosłych z AML, którzy nie mogą przeszczepić komórek macierzystych.

Jest zalecany do stosowania w pewnych okolicznościach – na przykład w zależności od cech krwi i szpiku kostnego danej osoby.

Azacytydyna jest lekiem do chemioterapii podawanym we wstrzyknięciach podskórnych. Zapobiega wzrostowi komórek nowotworowych i niszczy je, a także pomaga szpikowi w produkcji prawidłowych komórek krwi.

Ostra białaczka szpikowa – powikłania

Jeśli masz ostrą białaczkę szpikową (AML), możesz doświadczyć wielu komplikacji. Może to być spowodowane samym stanem, chociaż mogą one również wystąpić jako skutek uboczny leczenia.

Niektóre z głównych komplikacji związanych z AML przedstawiono poniżej.

Osłabiony układ odpornościowy

Posiadanie osłabionego układu immunologicznego jest częstym powikłaniem AML.

Nawet jeśli twoja krew zostanie przywrócona do normalnego stanu po leczeniu, wiele leków stosowanych w leczeniu AML może tymczasowo osłabić twój układ odpornościowy.

Oznacza to, że jesteś bardziej podatny na rozwój infekcji, a każda twoja infekcja może być poważniejsza niż zwykle. Powikłania wynikające z zakażenia są główną przyczyną zgonów u osób z AML. Jednakże, w przypadku wczesnego leczenia, prawie wszystkie infekcje reagują na odpowiednie leczenie.

Oto kilka wskazówek, które mogą bardzo pomóc:

  • przyjmuj regularne dawki antybiotyków, aby zapobiec infekcjom bakteryjnym
  • utrzymuj dobrą higienę osobistą i dentystyczną
  • unikaj kontaktu z każdym, kto jest znany z infekcji – nawet jeśli jest to rodzaj infekcji, na którą byłeś wcześniej odporny, na przykład ospa wietrzna lub odra
  • skonsultuj się ze swoim lekarzem rodzinnym, aby upewnić się, że wszystkie twoje szczepienia są aktualne, chociaż nie będziesz mieć żadnej szczepionki zawierającej „żywe” wirusy lub bakterie, takie jak szczepionka półpaśca i szczepionka MMR (przeciwko odrze, śwince i różyczce)
  • natychmiast zgłaszaj wszelkie możliwe objawy infekcji do oddziału leczenia, ponieważ może być konieczne natychmiastowe leczenie, aby zapobiec powikłaniom.

Objawy zakażenia mogą obejmować:

  • wysoką temperaturę (gorączka)
  • ból głowy
  • bolące mięśnie
  • biegunka
  • zmęczenie
  • krwawienie

Jeśli masz AML, krwawienie i skaleczenie będą łatwiejsze ze względu na niski poziom płytek krwi (komórek tworzących skrzep) we krwi. Krwawienie może również być nadmierne.

Osoby z zaawansowanym AML są bardziej podatne na nadmierne krwawienie wewnątrz ciała, co jest drugą najczęstszą przyczyną śmierci u osób z tą chorobą.

Może wystąpić poważne krwawienie:

  • wewnątrz czaszki (krwotok śródczaszkowy) – powodujący objawy, takie jak silny ból głowy, sztywność karku, wymioty i dezorientacja
  • wewnątrz płuc (krwotok płucny) – powodując objawy, takie jak kaszel krwi, trudności w oddychaniu i niebieskawy odcień skóry (sinica)
  • wewnątrz żołądka (krwawienie z przewodu pokarmowego) – powodujące objawy, takie jak wymioty krwią i oddawanie stolca (kału), który jest bardzo ciemny lub ma barwę smolistą w kolorze

Wszystkie te rodzaje krwawienia należy traktować jako nagłe przypadki medyczne. Zadzwoń pod numer 112 i poproś o pogotowie ratunkowe, jeśli podejrzewasz, że ma miejsce krwotok.

Bezpłodność

Wiele zabiegów stosowanych w leczeniu AML może powodować niepłodność. Jest to często tymczasowe, ale w niektórych przypadkach może być trwałe.

Osoby szczególnie zagrożone trwałą niepłodnością to osoby, które otrzymały duże dawki chemioterapii i radioterapii w ramach przygotowania do przeszczepu szpiku kostnego lub komórki macierzystej.

Twój zespół terapeutyczny może dobrze oszacować ryzyko wystąpienia niepłodności w określonych okolicznościach.